مد روز | زن روز | بزرگترین سایت مد ایران با لاکچری ترین تصاویر مدل های لباس مجلسی ، پارتی ، کت دامن مناسب برای خانم های اندامی ، تپل و چاق

داستان نفس باران فصل شانزدهم

images

مد روز تقدیم میکند :

داستان نفس باران فصل شانزدهم

امیدواریم از مشاهده این مطلب نهایت استفاده رو ببرید

مد روز : بزرگترین وب سایت مد در ایران

images

ﻧﻔﺲ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺑﺮﻧﺎ، ﺑﺮام ﺧﯿﻠﯽ آﺷﻨﺎ ﻣﯽ اوﻣﺪ، ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﯾﻪ ﺟﺎ دﯾﺪﻣﺶ.‬

‫ـ آره؟ واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ وﻗﺘﯽ دﯾﺪﯾﺶ ﺳﻼم ﮐﺮدن ﯾﺎدت رﻓﺖ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ از ﺧﺸﻢ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﺤﻤﺪ آﮔﺎه ﺷﺪ. ﻫﻨﻮز ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰده ﮔﺪازه ﻫﺎي آﺗﺶ از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ زد ﭼﻪ رﺳﺪ ﺑﺎ ﺑﺎﻗﯽ ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺶ. ﺑﺎ‬
‫دﻟﺨﻮري ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﻦ دارم ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ ﺑﺮام آﺷﻨﺎس. اون وﻗﺖ ﺗﻮ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟ ﻣﻦ اﻧﻘﺪر ﺑﺎﻫﺎت اﺣﺴﺎس راﺣﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ وﻟﯽ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز‬
‫ﻣﺮﻣﻮزي، ﻣﺒﻬﻤﯽ. ﺣﺘﯽ وﻗﺘﯽ ﮐﻨﺎرﻣﯽ ﻫﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ رو اﻧﮕﺎر ازم ﻗﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﻫﺮ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﺟﻮاﺑﻢ رو ﻣﯿﺪي، آﺧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻨﻢ آدﻣﻢ.‬

‫ﺗﻬﺮان ﮐﻪ ﺑﻮدم ﯾﻪ ﺟﻮر ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺑﻮدم، اﯾﻦ ﺟﺎم ﮐﻪ از ﻓﮑﺮ و ﺧﯿﺎل اون ﺟﺎ ﯾﻪ روز آروم ﻧﺪارم. ﺑﺎ ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐﻪ آروﻣﻢ و ﯾﻪ روز ﮐﻪ ﺧﻮﺷﯿﻢ آﺧﺮش ﺑﺎ ﯾﻪ‬
‫دﻋﻮا و ﺑﺤﺚ ﻣﺰﺧﺮف ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو داﻏﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﯽ.‬
‫ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺶ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﺗﺎزه ﺑﻐﺾ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ. ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ اﺷﮏ ﻣﯽ ﻃﻠﺒﯿﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﻏﺮورش ﻣﺎﻧﻊ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﮏ ﺗﮏ‬

‫ﮐﻠﻤﺎت و ﺣﺮف ﻫﺎي ﻧﻔﺲ را ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﭙﺮده ﺑﻮد ﺑﺪون ﺣﺮف ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﮐﺮد.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ و ﻧﻔﺲ زودﺗﺮ از ﻋﻠﯽ و ﻣﺴﻌﻮد ﺑﻪ وﯾﻼ رﺳﯿﺪﻧﺪ. ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﭘﺎﯾﺶ را روي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﮕﺬارد ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺘﺶ را ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم او را‬

‫‪‬‬                                                                                                            ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﺑﻪ ﭘﺸﺖ وﯾﻼ ﺑﺮد. ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ در ﺳﻔﯿﺪ و ﮐﻮﭼﮏ ﭘﺸﺘﯽ را ﮐﻪ ﺑﻪ درﯾﺎ راه داﺷﺖ ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ﺑﻮﺳﻪ اي ﮐﻮﺗﺎه و ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ روي ﮔﻮﻧﻪ ي ﻧﻔﺲ ﮐﺎﺷﺖ و‬

‫در را ﮔﺸﻮد.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻬﺖ زده و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮔﺸﺎد ﺷﺪه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد. ﭼﻬﺮه ي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻋﮑﺲ اﻟﻌﻤﻞ او ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه اي ﻣﻼﯾﻢ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺟﻮاب اﯾﻦ ﮐﺎرم رو ﺑﺪي؟‬
‫و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺣﻖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﭘﺮ ﻗﺪرت دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ آورد و ﻣﺤﻤﺪ را در ﺗﻌﺠﺐ ﻓﺮو ﺑﺮد. ﻫﻨﻮز ﮐﻒ دﺳﺘﺶ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺮﺳﯿﺪه‬
‫ﺑﻮد و دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﯽ آﻣﺪ ﺗﺎ ﻣﭽﺶ را ﺑﮕﯿﺮد در ﻫﻮا ﻣﺎﻧﺪ. ﻧﻔﺲ در ﮐﺴﺮي از ﺛﺎﻧﯿﻪ ﺳﺮش را ﺟﻠﻮ ﺑﺮد و او ﻧﯿﺰ ﺑﻮﺳﻪ اي آرام روي ﮔﻮﻧﻪ ي‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮار ﮔﺬاﺷﺖ.‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﻣﯽ دوﯾﺪ ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺷﻨﯿﺪ.‬

‫ـ واﯾﺴﺘﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ، ﮐﺠﺎ در ﻣﯿﺮي؟‬
‫ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﮐﻪ در اﺛﺮ دوﯾﺪن ﺑﻪ دﺳﺖ آورده ﺑﻮد ﻓﺮﯾﺎد زد.‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﺣﺎﻻﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪوﯾﯽ!‬

‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﻧﻔﺲ ﮐﻢ ﻣﯽ آورد ﮐﻪ ﺣﺲ ﮐﺮد دﺳﺘﯽ از ﭘﺸﺖ دور ﮐﻤﺮش ﻗﻔﻞ ﺷﺪ. دﺳﺘﺶ را ﺳﺮﯾﻊ روي دﺳﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﺒﺸﺎن ﺑﺪﻧﺶ را ﺷﻌﻠﻪ ور ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد ﻗﺮار داد. ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺎران ﻧﻢ ﻧﻢ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎرﯾﺪن ﮐﺮد. ﯾﮏ ﻏﺮوب روﯾﺎﯾﯽ.‬

‫***‬
‫رﻗﺺ ﭘﺮده ي ﺣﺮﯾﺮ اﺗﺎق را از ﮔﻮﺷﻪ ي ﭼﺸﻢ ﻣﯽ دﯾﺪ. آرام ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﺶ را روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و اﻧﺘﻈﺎر را در ذﻫﻨﺶ ﻣﻌﻨﺎ ﮐﺮد. ﺑﺎﻻﺧﺮه در اﺗﺎق ﺑﺎ‬
‫ﺻﺪاي آراﻣﯽ ﺑﺎز ﺷﺪ. ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﺶ ﺗﻨﺪ ﺷﺪ و ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﻮك اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ داﻧﻪ داﻧﻪ و ﺑﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﮔﺮﻣﺎي ﺧﻮد را از دﺳﺖ ﻣﯽ دﻫﻨﺪ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺗﺎرﯾﮑﯽ اﺗﺎق ﭘﻠﯿﻮر ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﺶ را از ﺗﻦ ﺧﺎرج ﮐﺮد و ﭘﺲ از ﻣﺴﻮاك زدن ﺗﯽ ﺷﺮت ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮕﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺨﺖ ﻗﺪم‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ. ﻗﺒﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻟﺤﺎف را ﮐﻨﺎر ﺑﺰﻧﺪ ﻧﻔﺲ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ي ﺗﺨﺖ رﺳﺎﻧﺪ. ﺑﻪ ﻧﺎﮔﺎه ﺣﺮﮐﺖ دﺳﺘﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﻟﻬﺮه‬

‫اي ﮐﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺧﺎص را ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن داﺷﺖ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺶ را ﮐﻮﺗﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻟﺤﺎف از روي ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ و ﭘﺲ از آن ﺧﻨﺪه‬
‫ي ﮐﻮﺗﺎه ﻣﺤﻤﺪ.‬
‫ـ اوه ﺧﺎﻧﻮم، ﻋﺬر ﻣﯽ ﺧﻮام ﮐﻪ ﻣﺼﺪع اوﻗﺎت ﺷﺮﯾﻔﺘﻮن ﺷﺪم وﻟﯽ ﯾﻪ ﺳﻮاﻟﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه ﺑﺮام؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ آراﻣﺶ آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد:‬
‫ـ ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﻣﺤﺘﺮم، اوﻧﻢ اﻻن ﺗﻮ ﺗﺨﺖ ﻣﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﻧﺎزك ﮐﺮد و ﻟﺤﺎف را از دﺳﺖ او ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ اﻋﺘﺮاض وارد ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻪ ﺳﻮاﻟﺘﻮن ﺟﻮاب داده ﻧﻤﯿﺸﻪ.‬
‫و ﺧﻮدش را رﯾﺰ ﻟﺤﺎف ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺨﺖ را دور زد و ﺧﻮد را از ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ روي آن رﻫﺎ ﮐﺮد. دﺳﺘﺶ را ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط روي ﮐﻤﺮ ﻧﻔﺲ ﮔﺬاﺷﺖ‬

‫و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﯾﻦ ﺟﺎ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ اﻋﺘﺮاﺿﯽ ﻧﺪاره، داره؟‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫رﯾﺰ ﺧﻨﺪﯾﺪ:‬

‫ـ ﻣﻦ ﺣﮑﻤﻢ رو دادم.‬
‫ـ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻣﺠﺮم ﻧﯿﺴﺘﻢ، ﺷﺎﮐﯿﻢ!‬

‫ـ از ﭼﯽ ﺷﮑﺎﯾﺖ داري؟‬
‫ـ از ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ.‬
‫ـ ﭼﺮا؟ اون ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﻪ!‬

‫ـ آره اﻣﺎ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺑﯿﺎش رو ﻧﺪﯾﺪم؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﻤﯿﺎزه اي ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫ـ ﻣﻦ ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد.‬
‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪ؟ ﺑﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻣﻦ رﺳﯿﺪﮔﯽ ﻧﻤﺸﻪ؟ ﻋﺠﺒﺎ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻤﯽ ﺧﻮدش را ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي زﯾﺒﺎ و ﻟﺤﻨﯽ ﺧﻮاب آﻟﻮد ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺗﻮ ﺣﺎﻻ ﺣﺎﻻﻫﺎ ﻣﺤﮑﻮﻣﯽ.‬
‫و ﻧﻔﺲ ﻫﺎي داغ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﮑﻢ اﺳﺎرت ﻧﻔﺲ را ﻧﯿﺰ ﺻﺎدر ﮐﺮد.‬

‫***‬
‫ﺻﺪاي ﺷﯿﻬﻪ ي اﺳﺐ ﻫﺎ از ﻫﺮ ﻃﺮف ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﺷﺎره ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺑﺮود. ﺑﺮﻧﺎ ﮐﻨﺎر ﺳﺘﻮﻧﯽ ﭼﻮﺑﯽ اﯾﺴﺘﺎده و ﻣﺸﻐﻮل‬
‫ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از ﺳﻮارﮐﺎران ﺑﻮد.‬

‫ـ ﻫـﯽ ﺑﺮﻧﺎ؟‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺘﯽ ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﺗﮑﺎن داد و ﺻﺤﺒﺘﺶ را ﮐﻮﺗﺎه ﮐﺮد و ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺧﻮد را ﺑﻪ آن ﻫﺎ رﺳﺎﻧﺪ.‬

‫ـ ﺳﻼم، ﭼﻄﻮري ﭘﺴﺮ؟ از اﯾﻦ ﻃﺮﻓﺎ؟ ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺑﯿﻦ ﺧﺎﻧﻮم؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﻼﻣﯽ ﮐﺮد و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺗﺸﮑﺮ ﺗﮑﺎن داد. ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻬﺖ آﻟﻮد ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﻣﺮﺳﯽ، ﭼﻪ ﺧﺒﺮه اﯾﻦ ﺟﺎ، ﺣﺴﺎﺑﯽ دور ﺑﺮت رو ﺷﻠﻮغ ﮐﺮدﯾﺎ.‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯽ…‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮﻧﺎ را ﭘﺲ از ﺗﻤﺎم ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ و ﺣﺎﻻ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﺒﯿﻨﺪ وﺳﻂ ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪ:‬

‫ـ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﺮﻧﺎ، ﯾﺎوري اون اﺳﺐ ﺳﻔﯿﺪه رو ﻫﻢ آورده؟‬
‫ـ آره آره اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﻢ ﺑﯿﺎرن؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ:‬

‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاي اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ ﮐﻨﯽ؟‬
‫اﺳﺐ ﺳﻔﯿﺪ، ﺳﻮار ﮐﺎري، ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                          ‬

‫ـ ﺑﺮﻧﺎ ﺑﻬﺮاﻣﯽ؟!‬

‫ﺑﺮﻧﺎ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﻠﻪ، ﻓﺎﻣﯿﻠﯽ ﻣﻦ ﺑﻬﺮاﻣﯿﻪ!‬

‫ـ ﭘﺴﺮﺧﺎﻟﻪ ي ﺳﺎﻏﺮ ﺳﻌﺎدﺗﯽ؟‬
‫ـ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻏﺮ رو از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﻦ؟‬
‫ـ ﻣﻦ ﻧﻔﺲ ﻣﺘﯿﻦ ﭘﻮرم، دوﺳﺖ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺳﺎﻏﺮ، ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺳﮑﻮت ﻧﮕﺎﻫﺸﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﺮﻧﺎ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ آن ﻫﺎ را ﺑﻪ داﺧﻞ ﮐﻠﺒﻪ اي ﭼﻮﺑﯽ دﻋﻮت ﮐﺮد.‬
‫***‬

‫ـ ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﯿﺴﺘﯽ ازم؟!‬
‫ـ درﺳﺖ ﻧﺒﻮد اون ﺟﻮري ﺑﻪ روت ﺑﯿﺎري، ﺷﺎﯾﺪ آدم روزي ده ﻧﻔﺮ رو ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﺮاش آﺷﻨﺎن وﻟﯽ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ ﯾﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ رﻓﺘﺎري داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ درﺳﺖ. وﻟﯽ ﻣﻦ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺳﺮزﻧﺶ ﺑﺸﻢ واﺳﻪ ﮐﺎري ﮐﻪ اﻧﺠﺎم ﺷﺪ. در ﺿﻤﻦ اون ﻓﺎﻣﯿﻞ ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺗﺮﯾﻦ دوﺳﺘﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ﻫﯿﭻ‬

‫ﺧﺒﺮي ازش ﻧﺪاﺷﺘﻢ!‬
‫ـ ﺧﺐ اﯾﻦ ﻋﺎدت ﺑﺪﯾﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﺸﻨﻮي. در ﺿﻤﻦ ﺣﺎﻻ ﺷﻨﯿﺪي ﮐﻪ اون ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺗﻬﺮان و ﺣﺎﻟﺸﻢ ﺧﻮﺑﻪ.‬

‫ـ وﻟﯽ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﻮب ﺑﺎﺷﻪ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪي وﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺧﻮﺑﻪ ﯾﻪ ﺟﻮري ﺑﻮد؟‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ اون زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدش رو داره. دوﺳﺘﺖ ﺑﻮد درﺳﺖ، وﻟﯽ ﺗﻮام زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدت رو داري ﻧﻤﯿﺸﻪ درﮔﯿﺮ اون ﺑﺎﺷﯽ ﻫﻤﺶ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﺲ از دﻗﺎﯾﻘﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﺟﻠﻮي درب رﺳﺘﻮراﻧﯽ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ.‬

‫ﺑﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪن روز ﻋﺎﺷﻮرا ﺣﺎل و ﻫﻮاي ﺷﻬﺮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺷﻠﻮغ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺻﺒﺢ روز ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﻣﺤﻤﺪ و ﻧﻔﺲ و ﻣﺴﻌﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ وﯾﻼﯾﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ از آن ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮدﻧﺪ.‬

‫وﯾﻼﯾﯽ ﺑﺰرگ و زﯾﺒﺎ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎ درﯾﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﺪاﺷﺖ. ﻣﺤﻤﺪ و ﻧﻔﺲ ﭘﻮﺷﯿﺪه در ﻟﺒﺎس اﺳﭙﺮت ﺑﻪ ﻟﻨﺰ دورﺑﯿﻦ ﻣﺴﻌﻮد ﭼﺸﻢ ﻣﯽ دوﺧﺘﻨﺪ. در‬
‫ﺗﻤﺎﻣﯽ ﻋﮑﺲ ﻫﺎ و ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن وﺟﻮد ﻧﻔﺲ ﭘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ از ﻣﺤﻤﺪ. ﺣﺘﯽ وﻗﺘﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﻣﺴﻌﻮد ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﯿﻪ ﻋﮑﺲ ﻫﺎ را ﺧﻮدش ﻣﯽ ﮔﯿﺮد و‬
‫زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ روي ﺷﻦ ﻫﺎي ﺳﺎﺣﻞ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و داﻏﯽ ﻟﺒﺎن ﻣﺤﻤﺪ را روي ﮔﺮدﻧﺶ اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد. ﮔﻨﺎه ﺳﯿﺐ را ﺑﺎ ﻟﺬت ﺑﻪ ﺟﺎن ﻣﯽ‬

‫ﺧﺮﯾﺪ.‬
‫***‬

‫ﻣﺤﻤﺪ آﻫﺴﺘﻪ ﺧﻮد را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ و روي ﺷﻦ ﻫﺎي ﺳﺎﺣﻞ اﻓﺘﺎد. ﺳﺎﻋﺪ دﺳﺖ ﭼﭙﺶ را روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ درﯾﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ آﻫﯽ از ﺳﺮ‬
‫آﺳﻮدﮔﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ آﺑﯽ درﯾﺎ دوﺧﺖ.‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟‬

‫ـ ﺟﺎﻧﻢ؟‬
‫ﻟﭙﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ و ﻟﺒﺶ را ﺑﺎ زﺑﺎن ﺗﺮ ﮐﺮد:‬

‫‪‬‬                                                                                                     ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ـ ﺑﺮﯾﻢ ﺧﻮﻧﻪ؟‬

‫ـ ﺑﺎز ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪي؟‬
‫ﺗﻪ دﻟﺶ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﻮاﻟﺶ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﺎ ﻣﻀﻤﻮن ﺑﺮﯾﻢ ﯾﺎ ﺑﺎﺷﻪ ﻧﺸﻨﯿﺪه ﺑﻮد.‬

‫ـ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﮔﻔﺘﻢ.‬
‫ـ ﭘﺎي رﻓﺘﻦ داري؟‬
‫و ﺧﻮدش اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﺪارم!‬
‫ﺻﺪاي اﻣﻮاج وﺳﻌﺖ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎ را درﯾﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﺤﻤﺪ؟‬
‫ـ ﺑﮕﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﻮم.‬
‫از ﺧﻨﺪه ي رﯾﺰ او ﮐﻮﺗﺎه ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬

‫ـ وﻗﺘﯽ ﺑﺎ ﺗﻮام اﺻﻼ ﺣﺲ ﺑﺪي ﺑﻬﻢ دﺳﺖ ﻧﻤﯿﺪه!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ. اﻧﮕﺎر ﺧﯿﺎﻟﺶ از ﺑﺎﺑﺖ ﭼﯿﺰي، ﺳﺨﺖ آﺳﻮده ﺷﺪه ﺑﻮد.‬

‫ـ ﻗﺒﻼ ﮐﻪ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ؟‬
‫ـ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰا رو ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﯿﺪه. ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻐﯿﯿﺮات رو ﺳﺨﺖ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ وﻟﯽ ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎﺷﻮن رو ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ دارم.‬
‫ـ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﯿﺰﻫﺎي ﺟﺎﻟﺒﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮد، اﯾﻦ رو ﺑﺬار ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﯾﮑﯿﺸﻮن.‬

‫و اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ راﺳﺘﯽ ﭼﻪ ﺧﻮب ﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ، ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻮد!‬

‫و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﻧﺎدر ﺳﺮش را روي ﺷﻦ ﻃﻮري ﺑﻪ ﻃﺮف ﻧﻔﺲ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻮﺳﺖ ﮔﻨﺪﻣﮕﻮﻧﺶ و ﺷﻦ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﯾﺮ ﻧﻮر ﮐﻢ ﺟﺎن ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ‬
‫ﺳﺒﺐ ﺷﻮد ﺗﺎ ﻧﻔﺲ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﭼﻘﺪر ﻃﻌﻢ ﺑﺎ او ﺑﻮدن ﻣﺜﻞ ﻃﻌﻢ ﺷﮑﻼت ﻫﺎي دوﺑﺎو و ﮔﺎﻟﻪ ي ﻓﺮاﻧﺴﻮﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ اﻋﻤﺎق وﺟﻮدش ﻧﻔﻮذ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.‬
‫***‬

‫ـ ؟ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ را از ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺮت او ﮐﺮد.‬

‫ـ اﯾﻦ ﺟﺎم، ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯿﺮي؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ دو ﺳﻪ ﭘﻠﻪ ي ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه را ﻃﯽ ﮐﺮد و رو ﺑﻪ روي ﻧﻔﺲ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ.‬
‫ـ آره ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮم از ﻣﺮاﺳﻢ ﻋﺎﺷﻮرا ﯾﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﻋﮑﺲ ﺑﮕﯿﺮم ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ ﺑﺮا آﺗﻠﯿﻪ. ﭘﺎﺷﻮ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ ﺑﺒﺮﻣﺖ وﯾﻼي ﺧﻮدﺗﻮن ﭘﯿﺶ زﯾﻨﺐ ﺧﺎﻧﻮم.‬

‫ـ ﭼﺮا اون ﺟﺎ، ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻫﺴﺘﻢ دﯾﮕﻪ.‬
‫ـ ﻧﻪ ﭘﺎﺷﻮ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ، ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ، ﻋﻠﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ رﻓﺘﻪ ﭘﯿﺶ دوﺳﺘﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ؟ ﭘﺎﺷﻮ زود ﺑﺎش.‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻦ را ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﻨﺪ و ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اﺻﻼ اون ﺟﺎ رو وﻟﺶ ﮐﻦ، ﻣﻨﻢ ﺑﺎﻫﺎت ﻣﯿﺎم. ﻣﯽ ﺧﻮام ﻣﺮاﺳﻤﺸﻮن رو ﺑﺒﯿﻨﻢ.‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ، وﻟﯽ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﯿﻨﯽ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﺎزك ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﯾﺪ ﺗﺎ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رود ﺑﺎ ﻧﺎز ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺎﻻ!‬
‫ﺧﯿﺎﺑﺎن آن ﻗﺪر ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ زور ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﯿﻦ دو ﻣﺎﺷﯿﻦ دﯾﮕﺮ ﭘﺎرك ﮐﻨﺪ.‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﻤﻮن ﺗﺎ ﻣﻦ…‬
‫زﻧﮓ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﮐﺠﺎﯾﯽ ﭘﺴﺮ؟‬
‫ـ …‬
‫ـ آره؟ ﻣﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ اون ﺧﯿﺎﺑﻮﻧﯿﻢ.‬

‫ـ …‬
‫ـ آره آره ﺑﯿﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ، دورﺑﯿﻦ ﻫﻤﺮام ﻫﺴﺖ.‬

‫و ﺗﻤﺎس را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﮐﯽ ﺑﻮد؟‬
‫ـ ﻣﺴﻌﻮد، ﺑﺎز اون ﺑﯿﺎد ﺧﯿﺎﻟﻢ راﺣﺖ ﺗﺮه.‬

‫ـ اي ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﭽﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻫﯽ ﻣﯿﮕﯽ ﻓﻼن و…‬
‫ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد.‬

‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺑﺎ! واﺳﻪ ﺧﻮدت ﻣﯿﮕﻢ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب. ﺑﺒﯿﻦ اﯾﻦ ﺟﺎ ﭼﻘﺪر ﺷﻠﻮﻏﻪ، ﻣﺮدم ﺣﻮاﺳﺸﻮن ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﻮن ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ…‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ، ﻗﺼﻪ ﻧﺒﺎف! ﺗﻮ ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ آﻗﺎﻫﻪ.‬
‫و ﭘﺲ از ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺣﺮف ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﺳﻼم ﺗﮑﺎن داد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻣﺴﻌﻮد را دﯾﺪ. ﺷﯿﺸﻪ را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫ـ ﺳﻼم، ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻧﯿﺎوردي؟‬
‫ـ ﺳﻼم، ﺳﻼم ﺧﺎﻧﻮم ﻣﺘﯿﻦ ﭘﻮر. ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺗﺮاﻓﯿﮏ ﻣﺎﺷﯿﻨﻤﻢ ﻣﯽ آوردم دﯾﮕﻪ ﻓﺎﺗﺤﻪ. ﭘﺎﺷﻮ ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﻫﻮا ﺳﺮده اﻻن ﺗﻤﻮﻣﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﻣﺮاﺳﻢ رو.‬

‫و ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺎ اﺟﺎزه اي رو ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﯿﺎده رو رﻓﺖ.‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻨﻢ ﻣﯿﺎم ﯾﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﻣﯽ اﯾﺴﺘﻢ ﻣﺮاﺳﻢ رو ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺧﺐ؟‬
‫اﻧﻘﺪر ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺟﺎي ﻫﯿﭻ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﯽ ﺑﺮاي او ﺑﺎﻗﯽ ﻧﮕﺬاﺷﺖ. اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎره اش را در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد.‬

‫ـ ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدت ﻫﺴﺘﯿﺎ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪن زﯾﭗ ﺳﻮﯾﯽ ﺷﺮﺗﺶ از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ.‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫دﻗﺎﯾﻘﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻐﺾ و ﻧﻢ اﺷﮑﯽ ﮐﻪ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ درﺧﺸﯿﺪ ﺑﻪ ﻣﺮداﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﺰاداري ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﺧﯿﺮه ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ و ﻣﺴﻌﻮد از ﺑﺮاﺑﺮ‬

‫دﯾﺪﮔﺎﻧﺶ ﻣﺤﻮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫﻮا ﺳﻮز ﺳﺮدي داﺷﺖ. ﻧﻮك ﺑﯿﻨﯽ اش ﻗﺮﻣﺰ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻋﻄﺴﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﮐﺖ ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﺶ را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻓﺸﺮد و‬
‫ﺷﺎﻟﺶ را روي ﮔﺮدن ﻓﺸﺎر داد. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دور و اﻃﺮاف ﭘﺮت ﮐﺮد اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﻣﺤﻤﺪ و ﯾﺎ ﻣﺴﻌﻮد را ﻧﺪﯾﺪ ﻗﺼﺪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ داﺧﻞ ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻧﻔﺲ ﺧﺎﻧﻮم؟‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺖ.‬
‫ـ ا‪ ‬ﺷﻤﺎﯾﯿﻦ؟ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻮ؟ ﺑﺮﯾﻢ؟‬

‫ـ واﻻ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﮐﺠﺎﺳﺖ ﻣﻦ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم اون ﺳﻤﺖ.‬
‫و ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﻣﺤﻮﻃﻪ را ﻧﺸﺎن داد.‬

‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺠﺎ رﻓﺘﻪ، ﺷﻤﺎ اﮔﻪ ﺳﺮدﺗﻮﻧﻪ ﺑﺮﯾﻦ ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ.‬
‫ـ ﻣﯿﺮم، ﻋﮑﺲ ﮔﺮﻓﺘﯿﻦ؟‬
‫ـ آره ﯾﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎﯾﯽ. ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮده.‬

‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺲ ﻣﻦ ﺑﺮم ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺎﯾﻦ، ﺑﺎ اﺟﺎزه.‬
‫ﭼﻨﺪ ﻗﺪﯾﻤﯽ دور ﺷﺪ و در ﺳﺮاﺷﯿﺒﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﺳﻮﯾﯿﺞ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﻤﺮاه او ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﺮدارد ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﻣﺴﻌﻮد‬

‫را ﺻﺪا ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮرد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺴﻌﻮد ﻣﯽ رﻓﺖ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ زﯾﺎد رو ﺑﻪ راه ﻧﻤﯽ آﻣﺪ. ﺑﻪ ﻣﺴﻌﻮد ﮐﻪ رﺳﯿﺪ ﭼﯿﺰي‬
‫در ﮔﻮﺷﺶ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ در آن ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻪ وﺿﻮح رﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪﮔﯽ ﻣﺴﻌﻮد و ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻦ اﺑﺮواﻧﺶ را دﯾﺪ. ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ و‬
‫ﻣﺴﻌﻮد دوﺷﺎدوش ﻫﻢ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﻌﻮد دﺳﺘﺶ را دور ﺷﺎﻧﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻠﻘﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و زﯾﺮ ﺑﺎزوﯾﺶ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻧﮕﺎه‬

‫ﻧﻔﺲ روي ﺳﻮﯾﯽ ﺷﺮت ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﯽ ﮐﻪ از ﺗﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺎرج ﺷﺪه ﺑﻮد و در دﺳﺘﺎن او ﻣﭽﺎﻟﻪ و زﯾﺮ ﻗﻠﺒﺶ ﻓﺸﺮده ﻣﯽ ﺷﺪ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ. ﭼﻬﺮه اش‬
‫درﻫﻢ رﻓﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯽ ﺣﺎل ﺑﻮد.‬

‫***‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺗﺎر و ﺷﻮري ﭼﯿﺰي ﻣﺜﻞ ﺧﻮن را ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻏﻠﻈﺘﺶ اﻓﺰاﯾﺶ ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ در دﻫﺎﻧﺶ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺗﻤﺎم ﻗﺪرﺗﺶ را ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ‬
‫ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺳﺮ ﭘﺎ ﺑﺎﯾﺴﺘﺎد. در اﺛﺮ ﻓﺸﺎري ﮐﻪ ﺑﺮاي اﯾﺴﺘﺎدن ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯽ آورد رگ دﺳﺘﺎن و ﮔﺮدﻧﺶ ﺑﺸﺪت ﻣﺘﻮرم ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻗﺪم ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﻨﺪﺗﺮ ﮐﺮد ﺑﻪ‬

‫ﻃﻮري ﮐﻪ ﺻﺪاي ﻧﮕﺮان و ﻟﺮزان و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻋﺼﺒﯽ ﻣﺴﻌﻮد را ﺑﺎ ﺿﻌﯿﻒ ﺗﺮﯾﻦ ﺻﻮت ﻣﻤﮑﻦ ﮐﻨﺎر ﮔﻮﺷﺶ ﺷﻨﯿﺪ:‬
‫ـ ﻫـﯽ ﭘﺴﺮ ﮐﺠﺎ؟ ﯾﻮاش ﺗﺮ ﺑﺮو!‬

‫ﺗﺎرﯾﮑﯽ و ﻣﻄﻠﻖ و ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺑﻬﺖ آﻟﻮد او را ﺑﻪ وﺣﺸﺖ ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. ﻧﻔﺲ ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﻃﺎﻗﺘﺶ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﺑﻬﺖ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ. ﮔﺮﯾﻪ اﻣﺎﻧﺶ ﻧﺪاد.‬
‫درﺧﺸﺶ ﺧﻮن را ﺣﺘﯽ از زﯾﺮ ﺳﻮﯾﯽ ﺷﺮت ﻣﭽﺎﻟﻪ ﺷﺪه و ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮓ ﺑﻪ وﺿﻮح ﻣﯽ دﯾﺪ. دﯾﺪن ﻣﺤﻤﺪ در آن وﺿﻊ اﺻﻼ در ﺑﺎورش ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ. ﺑﺎ‬
‫ﻋﺠﻠﻪ و ﺗﻨﺪ ﺧﻮدش را ﺑﻪ آن ﻫﺎ رﺳﺎﻧﺪ. ﺟﺎن ﺑﻪ ﻟﺐ آورد ﺗﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪ:‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯽ ﺣﺎل اﻣﺎ ﻣﺤﮑﻢ ﺟﻮاب داد.‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ـ ﻫﯿــﺲ، ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ!‬

‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪه؟ ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﺑﮕﻮ ﺑﻬﻢ ﻣﺤﻤﺪ؟ ﭼﺖ ﺷﺪه آﺧﻪ؟‬
‫ﻣﺴﻌﻮد ﮐﻪ ﺣﺎل ﺧﺮاب او و ﻣﺤﻤﺪ را درك ﻣﯽ ﮐﺮد از ﺑﯿﻦ دﻧﺪان ﻫﺎي ﺑﻪ ﻫﻢ ﻗﻔﻞ ﺷﺪه اش ﻏﺮﯾﺪ.‬

‫ـ ﭼـﺎﻗﻮ ﺧﻮرده.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﺎت ﺟﻤﻠﻪ ي ﻣﺴﻌﻮد ﺷﺪ.‬
‫ـ ﭼـ…ﭼﯽ؟ ﭼﺎﻗﻮ؟‬

‫ﺳﻮال ﻧﻔﺲ ﺑﯽ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺎﻧﺪ. ﻣﺴﻌﻮد ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﯽ ﺑﯽ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺑﺎ ﭘﻠﯿﺲ ﺗﻤﺎس ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﺮ ﺳﻪ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﺑﺮاي رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺗﻨﺪ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ.‬
‫ﻣﺮدم ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮔﺮد ﺑﻪ ﺳﻪ ﺟﻮان ﻏﺮﯾﺒﻪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ دﯾﮕﺮي ﺑﺎ ﺧﺸﻢ و ﺳﻮﻣﯽ ﺑﺎ ﺟﺎن ﮐﻨﺪن ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ دو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ، ﭼﺸﻢ‬

‫دوﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ اي ﺑﯽ ﺻﺪا زﯾﺮ ﻟﺐ دﻋﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ و ﻣﺴﻌﻮد ﻣﺪام ﻣﯽ ﻏﺮﯾﺪ:‬
‫ـ آﺷﻐﺎﻻي ﭘﺴﺖ، ﺗﻮي اﺣﻤﻖ اون ﺟﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدي؟ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدي ﺑﺎ ﺧﻮدت ﭘﺴﺮ؟‬
‫ﺟﻤﻼت آﺧﺮ را ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﺑﯿﺎن ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﺤﻤﺪ در ﺟﻮاب ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻔﺲ و ﺣﺮف ﻫﺎي ﻣﺴﻌﻮد ﺗﻨﻬﺎ دﻧﺪان ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﻗﺪرت روي ﻫﻢ ﻓﺸﺎر ﻣﯽ داد ﺑﻠﮑﻪ‬

‫از ﺷﺪت دردش ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺷﻮد. ﺧﻮﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﻫﺎﻧﺶ راه ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﻨﻔﺲ را ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﻪ روي ﺧﻮد ﻧﻤﯽ آورد.‬
‫ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ رﺳﯿﺪﻧﺪ. ﻣﺴﻌﻮد ﻣﺤﻤﺪ را ﮐﻤﯽ از ﺧﻮد دور ﮐﺮد و ﺳﻮﯾﯿﺞ را از ﺟﯿﺐ او ﺧﺎرج ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﺎد در ﻋﻘﺐ ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﮔﺸﻮد. ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﯾﮏ ﻗﺪم ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺳﺮش را روي ﺷﺎﻧﻪ ي ﻣﺴﻌﻮد رﻫﺎ ﮐﺮد و زﻣﺰﻣﻪ وار در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﻟﯿﺪ:‬
‫ـ دﯾﮕﻪ، ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ.‬
‫و ﻣﻘﺪاري ﺧﻮن از دﻫﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮون زد و روي زﻣﯿﻦ رﯾﺨﺖ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺧﻮن ﺧﺪا را ﺻﺪا ﮐﺮد و دﺳﺘﺶ را ﺑﺮاي ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي از ﺳﻘﻮﻃﺶ ﺑﻪ در‬

‫ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﺴﻌﻮد ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ وﺧﺎﻣﺖ اوﺿﺎع ﭘﯽ ﺑﺮده ﺑﻮد ﺑﻬﺖ زده ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:‬
‫ـ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﻮن ﺗﻮ…‬

‫ﮐﻪ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺧﻮﻧﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺎر از ﺑﯿﻨﯽ او ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﻻل ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ او را روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻋﻘﺐ ﺳﺮ داد و ﺑﺎ اورژاﻧﺲ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺖ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﺟﻠﻮي ﻟﺮزش ﻋﺼﺒﯽ ﭘﺎﯾﺶ را ﺑﮕﯿﺮد ﯾﺎ ﻣﺤﻤﺪ را آرام ﮐﻨﺪ او را ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﻫﻞ داد و ﺳﺮش را روي ﺷﺎﻧﻪ اش‬
‫در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎ ﻫﻖ ﻫﻖ و ﺑﺮﯾﺪه ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟ ﺗﻮ رو…ﺧﺪا ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎت رو ﺑﺎز ﮐﻦ…اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻓﺸﺎر ﻧﯿﺎر ﻣﺤﻤﺪ…اﻻن آﻣﺒﻮﻻﻧﺲ ﻣﯽ رﺳﻪ.‬
‫ﺻﺪاي ﻣﺴﻌﻮد را ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ: »ﺻﺎﺣﺐ اﯾﻦ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻟﻌﻨﺘﯽ ﮐﯿﻪ؟« را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ را از ﭘﺎرك ﺧﺎرج ﮐﻨﺪ. ﮐﻢ ﮐﻢ‬

‫ﻣﺮدم دور ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺟﻤﻊ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺪاي آژﯾﺮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﻠﯿﺲ و ﭘﺲ از آن آﻣﺒﻮﻻﻧﺲ ﮐﻤﯽ از اﻓﺮاد را ﻣﺘﻔﺮق ﮐﺮد.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯽ ﺻﺪا ﻧﺎﻟﻪ اي ﮐﺮد. در واﻗﻊ دﯾﮕﺮ ﺟﺎﻧﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد.‬
‫ـ ﺟﺎﻧﻢ ﻣﺤﻤﺪ؟ اوﻣﺪن.‬

‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ در ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺗﻮﺳﻂ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻤﺖ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻣﯽ آﻣﺪ ﺑﺎز ﺷﻮد دﺳﺘﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮد ﺷﺪ و آرام از روي ﻗﻠﺒﺶ ﺳﺮ ﺧﻮرد و روي‬
‫دﺳﺘﺎن ﻟﺮزان ﻧﻔﺲ اﻓﺘﺎد و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺳﻮﯾﯽ ﺷﺮت ﮐﻒ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﺮت ﺷﺪ. ﭼﺸﻤﺎن ﺑﻪ ﺧﻮن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﺎت ﺷﺪ. ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﻪ ﭘﯿﺮاﻫﻦ او ﭼﻨﮓ‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﺮش را در ﺳﯿﻨﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮو ﮐﺮد. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﻮي ﺗﻦ ﻣﺤﻤﺪ را از او ﺑﮕﯿﺮد. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﺧﻮدش ﻧﺒﺾ ﻗﻠﺐ او را ﺑﺸﻨﻮد.‬

‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد و ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﻧﻪ، ﻧﻪ.‬

‫***‬
‫ﺧــﻮدش را روي ﺗﺨﺖ ﭘﺮت ﮐﺮد. ﻟﺒﺶ ﺧﺸﮏ و ﮔﻠﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ. ﻫﻨﻮز ﻫﻢ آﺛﺎر ﺧﻮن ﺧﺸﮏ ﺷﺪه روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ و دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﻤﺎﯾﺎن ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺛﺎﻧﯿﻪ‬
‫ﻧﮑﺸﯿﺪه دوﺑﺎره ﻏﻢ ﻣﻬﻤﺎن دﻟﺶ ﺷﺪ و روي ﮔﻮﻧﻪ اش ﺑﺎرﯾﺪ. رﻣﻘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد. ﻣﺴﻌﻮد ﺑﺎ ﭼﻪ اﺻﺮاري او را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آورده ﺑﻮد و‬

‫ﻗﺎﻧﻌﺶ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ ﻋﻠﯽ از راه ﺑﺮﺳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ او ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺮﮔﺮدد. ﺻﺪاﻫﺎ ﺗﻮي ﺳﺮش ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ. در اﺛﺮ ﺿﻌﻒ ﺳﺮش ﮔﯿﺞ ﻣﯽ رﻓﺖ.‬
‫راﻫﺮوي ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن، ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺴﺘﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ و ﺣﺮف ﻫﺎي دﮐﺘﺮ:‬

‫ـ اﯾﺸﻮن ﺑﯿﻤﺎري ﺧﺎﺻﯽ داﺷﺘﻦ؟‬
‫ﻣﺴﻌﻮد ﻟﺤﻈﻪ اي ﻣﮑﺚ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﺸﮑﻞ ﻓﺸﺎر ﺧﻮن داﺷﺖ، ﭼﻄﻮر؟‬

‫دﮐﺘﺮ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﭼﭗ و راﺳﺖ ﺗﮑﺎن داد:‬
‫ـ درﺳﺘﻪ ﻓﺸﺎر ﺧﻮن. در ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﺮﺑﻪ اي ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻔﺴﻪ ي ﺳﯿﻨﻪ ي ﺑﯿﻤﺎر اﺻﺎﺑﺖ ﮐﺮده ﻓﺸﺎر ﺧﻮن ﺑﺎﻻ رﻓﺘﻪ و ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﻗﻠﺐ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎر‬

‫ﺑﺎﻻﺗﺮي ﮐﺎر ﮐﻨﻪ و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯿﺸﻪ ﻋﻀﻼت ﺿﺨﯿﻢ و ﻗﻠﺐ ﺿﻌﯿﻒ ﺑﺸﻪ و در واﻗﻊ ﺑﺎ ﺗﻀﻌﯿﻒ ﻋﻀﻼت ﻧﻮﻋﯽ ﻧﺎرﺳﺎﯾﯽ ﺗﻮ ﻗﻠﺐ ﺑﻪ وﺟﻮد ﻣﯽ آﯾﺪ ﮐﻪ‬
‫ﻧﺘﯿﺠﻪ ي اون ﻣﯿﺸﻪ ﮐﻪ ﺧﻮن ﺑﺎ ﮐﺎراﯾﯽ ﮐﻤﺘﺮي ﭘﻤﭗ ﻣﯿﺸﻪ و ﺣﺘﯽ ﺧﻮن ﺑﻪ رﯾﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ در ﺑﯿﻤﺎر ﺷﻤﺎ آﺳﯿﺐ دﯾﺪه، ﭘﺲ زده ﺑﺸﻪ. ﺑﯿﻤﺎر ﺷﻤﺎ دﭼﺎر‬
‫ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي داﺧﻠﯽ ﺷﺪه. ﺑﺎﻻ آوردن ﺧﻮن و ﺧﻮن دﻣﺎغ ﺷﺪن ﻫﻢ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺎ ﺧﻮدﺗﻮن ﺷﺎﻫﺪ اون ﺑﻮدﯾﺪ و ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﺑﯿﻨﯽ ﻣﻤﮑﻨﻪ ﺑﯿﻤﺎر رو ﺗﺎ‬

‫ﻣﺮز ﺷﻮك ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮه. ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ، اﻣﺎ ﺑﯿﻤﺎر ﺷﻤﺎ ﺗﻮ ﺷﺮاﯾﻂ ﺧﻮﺑﯽ ﻗﺮار ﻧﺪاره، ﻣﺎ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﯿﮕﯿﻢ ﻣﺮﺣﻠﻪ ي ﺧﻄﺮ. ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﻌﻄﯿﻼت‬
‫ﺷﺎﻧﺲ آوردﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ از ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﭘﺰﺷﮑﺎي ﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻫﺴﺘﻦ. ﻣﺎ ﺳﻌﯿﻤﻮن رو ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. وﻟﯽ اﮔﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﺒﻮد اﻣﮑﺎﻧﺎت ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﺑﯿﻤﺎر ﺑﺎﯾﺪ‬

‫ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺑﺸﻪ.‬
‫و ﻧﻔﺲ ﺣﺲ ﮐﺮد ﺗﻤﺎم دروﻧﺶ از ﺷﻨﯿﺪن ﺳﺨﻨﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ از زﻫﺮ ﺗﻠﺨﺘﺮ ﺑﻮد ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻣﯽ رود.‬
‫ﺳﺮﮔـﺮداﻧﯽ، ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ و ﻟﺮزش دل ﻧﻔﺲ و ﺳﮑﻮت ﻟﺐ ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ او را دﯾﻮاﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد. و در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﺣﻀﻮر ﻏﯿﺮﻣﻨﺘﻈﺮه ي ﻋﺸﻖ؟ ﺧﻮد ﺧﻮاﻫﯽ‬

‫ﮐﺪام ﯾﮏ؟ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪ ﺟﻮر ﺳﺮش را اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﭘﺎﯾﯿﻦ و ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ رﻓﺖ. اﺑﻬﺎم!‬
‫ﺑﻪ زور ﺧﻮدش را از ﺗﺨﺖ ﺟﺪا ﮐﺮد. دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ دﯾﻮار ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺳﻘﻮط ﻧﮑﻨﺪ. ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﺶ را از روي ﺗﺨﺖ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﺮد. ﺑﻪ‬

‫ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﻣﺤﻤﺪ دور ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻋﻠﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ.‬
‫ﺑﻪ ﺟﺎن ﮐﻨﺪن از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ. ﻓﻀﺎي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﺧﻔﻘﺎن آور ﺑﻮد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺣﯿﺎط را ﺑﺮاي اﻧﺘﻈﺎر آژاﻧﺲ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد. ﻫﻨﻮز روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﮐﻨﺎر‬
‫اﺳﺘﺨﺮ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪاي زﻧﮓ او را ﺑﻪ ﻃﺮف در ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻼﻓﻪ و ﺑﯽ ﺣﺎل در را ﮔﺸﻮد و ﺑﺎ دﯾﺪن ﻋﻠﯽ دوﺑﺎره دﯾﺪش ﺗﺎر ﺷﺪ. ﻋﻠﯽ ﺷﻮﮐﻪ و‬

‫ﻧﮕﺮان ﺟﻠﻮ آﻣﺪ. در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺖ و ﻧﻔﺲ را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ. ﺳﮑﻮت ﻧﻔﺲ و ﭼﺸﻤﺎن ﺑﯽ روﺣﺶ او را ﺑﺸﺪت ﻧﮕﺮان ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪه ﻧﻔﺲ؟ اﯾﻦ وﻗﺖ ﺻﺒﺢ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﯿﺮون ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﯽ ﻫﯿﭻ اﺣﺴﺎﺳﯽ، ﺳﺮد و ﺧﺸﮏ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ!‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﯽ؟! د‪ ‬ﺣﺮف ﺑﺰن دﺧﺘﺮ.‬

‫ـ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘـﺎﻧﻪ.‬
‫ﺑﺎزوﻫﺎي ﻧﻔﺲ را ﮔﺮﻓﺖ و از ﺧﻮد دور ﮐﺮد. درﺳﺖ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﺑﻮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﯾﺰ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﺮﺳﺶ ﺑﺎري ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺮا ﭼﯽ؟ ﭘﺲ ﭼﺮا ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﺎﯾﯽ؟‬

‫ـ دﯾﺸﺐ ﭼـﺎﻗﻮ ﺧﻮرده.‬
‫ﻋﻠﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ ﭼـــﯽ؟ ﭼــﺮا؟‬
‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ.‬
‫و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻋﺼﺒﯽ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد از رﯾﺰش اﺷﮏ ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ وﻟﻢ ﮐﻦ، ﻣﺴﻌﻮد ﺑﻪ زور ﻓﺮﺳﺘﺎدم ﺧﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ. اﻻﻧﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎﺷﯿﻨﻢ.‬
‫ﻋﻠﯽ ﺳﺎﮐﺖ و ﺻﺎﻣﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد. ﭼﺮا ﻧﻔﺲ اﻧﻘﺪر ﺳﺨﺖ و ﺑﯽ روح ﺷﺪه ﺑﻮد؟‬

‫دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻪ ﻃﻮل اﻧﺠﺎﻣﯿﺪ ﺗﺎ ﺻﺪاي زﻧﮓ ﯾﺎد آور اﯾﻦ ﺷﺪ ﮐﻪ راﻧﻨﺪه ﭘﺸﺖ در ﻣﻨﺘﻈﺮ اﺳﺖ.‬
‫ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﮐﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻟﺮزش زاﻧﻮاﻧﺶ را ﺣﺲ ﮐﺮد. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ در اﻧﺘﻬﺎي راﻫﺮو ﺧﺒﺮ ﺑﺪي در اﻧﺘﻈﺎرش ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠﯽ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻗﺪم‬
‫ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ در ﮐﻨﺎرش ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ وﺳﻌﺖ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺟﺎن ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺳﮑﻮت ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻗﻬﻮه اي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻫﯿﭻ ﺑﺮﻗﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ‬
‫ﺷﻮرﯾﺪﮔﯿﺶ ﻧﻔﺲ را دﯾﻮاﻧﻪ ﮐﻨﺪ. ﺗﻤﺎم دو روز ﻧﻔﺲ، اﻧﺘﻈﺎر، اﻧﺘﻈﺎر، اﻧﺘﻈﺎر را ﻫﺠﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺖ او و ﺑﻪ ﺻﻼح دﯾﺪ ﻋﻠﯽ و ﻣﺴﻌﻮد ﺗﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ‬

‫ﺣﺎل او ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎ ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮔﻮﯾﺎ اﻟﻬﺎم ﻫﻢ در ﺗﻬﺮان در وﺿﻌﯿﺖ ﻣﻄﻠﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻧﻤﯽ ﺑﺮد.‬
‫ﻧﻪ ﻣﺴﻌﻮد ﻧﻪ ﻋﻠﯽ و ﻧﻪ ﺣﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﻫﯿﭻ ﮔﺎه ﻓﮑﺮش را ﻧﻤﯽ ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ روزي ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﭘﻠﮏ ﻫﺎي ﭘﺴﺮي ﺑﻨﺸﯿﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ‬
‫ﺷﻤﺎره اﻓﺘﺎده ﺑﻮد و ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﺶ ﺗﻤﺎﯾﻠﯽ ﺑﺮاي ﮐﻮﺑﯿﺪن ﻧﺪاﺷﺖ.‬

‫در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﯽ وﺟﻮد ﺑﺮق ﻗﻬﻮه اي ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﯾﺎدش ﻣﯽ رﻓﺖ در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﯿﻦ اﺷﮏ ﻫﺎش ﭘﻠﮏ ﺑﺰﻧﺪ. ﯾﺎدش ﻣﯽ رﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاي‬
‫ﺧﻮاﺑﯿﺪن ﺑﺎﯾﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﻨﺪد!‬

‫ـ ﺑﯿﺎ ﺑﮕﯿﺮ.‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺗﺎ دﺳﺘﺎن ﻋﻠﯽ ﺑﺎﻻ آﻣﺪ. ﻗﻬﻮه را از دﺳﺘﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺸﺪار ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺮﺳﯽ.‬

‫ﻋﻠﯽ ﻗﻬﻮه ي دﯾﮕﺮ را ﺟﻠﻮي ﻣﺴﻌﻮد ﮔﺮﻓﺖ.‬
‫ـ ﺧﺒﺮي ﻧﺸﺪ؟‬

‫‪‬‬                                                                                                        ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﻣﺴﻌﻮد ﮐﻪ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﺑﻐﺾ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺮدﻧﺶ اﺗﺎق ﻋﻤﻞ.‬
‫ـ ﻣﮕـﻪ دﯾﺮوز…‬

‫ـ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي داره!‬
‫و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻗﻄﺮه اي اﺷﮏ از ﭼﺸﻤﺎن ﺑﻪ ﺧﻮن ﻧﺸﺴﺘﻪ اش ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﭼﮑﯿﺪ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ ﺧﺪا!‬

‫ﻧﻔﺲ، ﻧﻔﺴﺶ را ﻓﻮت ﮐﺮد و دوﺑﺎره زﯾﺮ ﻟﺐ ﻣﺸﻐﻮل دﻋﺎ ﺧﻮاﻧﺪن ﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎري ﮐﻪ از دﺳﺘﺶ ﺑﺮﻣﯽ آﻣﺪ. دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ. ﻋﻠﯽ دﺳﺘﺶ را روي‬
‫دﺳﺖ او ﮔﺬاﺷﺖ و ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺶ ﺧﻢ ﺷﺪ.‬

‫ـ اون ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ، ﻣﺎ ﺑﺮاش دﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.‬
‫آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﯾﮑﯽ ﺟﻠﻮي در ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﺒﯿﻨﺘﺖ!‬

‫ﺗﻬﯽ از ﻫﯿﺠﺎن آﻫﺴﺘﻪ ﭘﺮﺳﺪ:‬
‫ـ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻨﻪ؟‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﻪ اﺷﺎره ي ﺳﺮ ﻧﻔﺲ را ﺑﻪ رﻓﺘﻦ دﻋﻮت ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺑﺮو ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺧﻮدت ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﺶ.‬
‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﺑﻪ ﻋﻠﯽ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ از روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻨﺪه ﺷﺪ.‬

‫ﻃﺒﻘﻪ ي اول در آن وﻗﺖ ﻇﻬﺮ ﺳﺎﮐﺖ و آرام ﺑﻮد و ﺟﺰ ﭘﺮﺳﺘﺎري ﮐﻪ از اﺗﺎق ﺷﻤﺎره ي ﺳﯿﺼﺪ و ﭘﺎﻧﺰده ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﺪ ﻓﺮد دﯾﮕﺮي در راﻫﺮو ﻧﺒﻮد. اﯾﻦ‬
‫ﺑﺎر ﺑﺮاي ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﺷﺨﺼﯽ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮا ﻗﺼﺪ ﻣﻼﻗﺎت ﺑﺎ او را داﺷﺖ ﺧﻮاﺳﺖ از ﭘﺮﺳﺘﺎر ﮐﻤﮏ ﺑﮕﯿﺮد ﮐﻪ دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ اش ﺧﻮرد. ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ از آن ﺑﻮد‬

‫ﮐﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻮﯾﺖ ﻓﺮد ﻧﺎﺷﻨﺎس ﺑﯿﻨﺪﯾﺸﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ اﻣﺎ ﺻﺪاي ﭘﺸﺖ ﺳﺮش او را ﺑﺮ ﺟﺎ ﻣﯿﺨﮑﻮب ﮐﺮد.‬
‫ـ ﻧﻔﺴﯽ؟!‬
‫ﺻﺪاي ﻏﺮﯾﺒﻪ ي آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﻮد. ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﺰده ﺳﺎل ﺧﻨﺪه ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﮔﻮش ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد. ﺑﻐﺾ ﺑﯽ اراده ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ. ﺳﺎﻏﺮ ﺑﻮد؟ آن ﺟﺎ ﭼﻪ‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮد؟! ﺻﺪاي آﺷﻨﺎ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺎ اﻟﺘﻤﺎس در راﻫﺮو ﭘﯿﭽﯿﺪ:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ؟!‬

‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﻗﻮرت دادن آب دﻫﺎﻧﺶ و ﮐﺸﯿﺪن ﻧﻔﺴﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﺮ رﻓﺘﺎر و اﻋﻤﺎل ﺧﻮد ﮐﻨﺘﺮل ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ. روي ﭘﺎﺷﻨﻪ ي ﭘﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ و در ﯾﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ‬
‫ﻫﻢ زدن ﺳﺎﻏﺮ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺟﺎن ﮔﺮﻓﺖ. ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻧﮕﺎه ﺧﯿﺮه اش را ﺑﻪ دﯾﻮار ﺳﻔﯿﺪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺪوزد اﻣﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﯽ ﻗﺮارش ﻣﯿﻞ ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ‬
‫دﯾﺪن او داﺷﺘﻨﺪ و ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﯾﮏ ﻧﮕﺎه ﮔﺬرا ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ي ﻻﻏﺮ و ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺳﺎﻏﺮ ﭘﯽ ﺑﺒﺮد.‬

‫ـ ﺳﻼم!‬
‫ﺻﺪاﯾﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ و اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮش رﻧﮕﺶ ﺣﻠﻘﻪ زده ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﺳﮑﻮت اﺧﺘﯿﺎر ﮐﺮده ﺑﻮد. ﭼﯿﺰي ﮐﻪ اﯾﻦ روزﻫﺎ ﺳﺨﺖ ﺑﻪ آن ﺧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ﺑﻮد.‬

‫ـ ﺟﻮاب ﺳﻼﻣﻢ رو ﻧﻤﯿﺪي؟!‬
‫ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺳﻼم.‬
‫و ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺳﺎﻏﺮ ﺧﻮدش را در آﻏﻮش او ﺑﯿﻨﺪازد.‬
‫ـ ﭼﻘﺪر دﻟﻢ ﺑﺮات ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻋﺰﯾﺰم.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﯿﺰ ﺑﯽ اراده دﺳﺘﺶ را دور ﺑﺎزوي او ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻐﺾ آﻟﻮدي زد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﺑﺎﯾﺪ از دﯾﺪن ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ دوﺳﺘﺶ آن ﻫﻢ در اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﺎﺷﺪ ﯾﺎ ﮔﻠﻪ ﻣﻨﺪ.‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺣﺎل اﯾﻦ رﻓﯿﻖ ﺑﯽ ﻣﻌﺮﻓﺘﺖ رو ﺑﭙﺮﺳﯽ؟!‬
‫ـ ﺗﻮ ﯾﻬﻮ رﻓﺘﯽ!‬
‫ﺳﺎﻏﺮ ﺧﻮد را از آﻏﻮش او ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺖ اﺷﮏ روي ﮔﻮﻧﻪ اش را ﭘﺎك ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﯽ رﻓﺖ او را ﻧﯿﺰ دﻧﺒﺎل‬

‫ﺧﻮد ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ ﻣﻦ ﯾﻬﻮ رﻓﺘﻢ، وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﻧﻔﺲ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﮐﻪ دوﺑﺎره ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻏﻤﮕﯿﻨﯽ ﺗﺤﻮﯾﻠﺶ داد:‬
‫ـ ﭼﻪ ﺟﻮري ﺳﺮ از ﺷﻤﺎل در آوردي؟ اﺻﻼ ﺗﻮ ﭼﺮا رﻓﺘﯽ؟!‬
‫ـ ﺑﺮﻧﺎ، ﺑﺮﻧﺎ ﺑﻬﻢ زﻧﮓ زد و در ﺣﺪ اﯾﻦ ﮐﻪ دوﺳﺘﺖ اﯾﻦ ﺟﺎﺳﺖ. ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ و ﺑﻬﻢ ﺷﻤﺎره ي ﯾﮑﯽ ﺑﻪ اﺳﻢ ﻣﺴﻌﻮد رو داد. ﺑﺎ اوﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻢ ﭼﻮن‬

‫ﻣﻨﻮ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮔﻮﺷﯽ رو داد ﺑﻪ ﻋﻠﯽ و ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﺎﯾﯽ ﻗﺼﻪ اش ﻣﻔﺼﻠﻪ، ﺣﺎﻻ ﻣﯿﮕﻢ ﺑﺮات وﻟﯽ… راﺳﺘﯽ ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ، ﺧﺪا ﺑﺪ ﻧﺪه ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫ﺑﺮا ﭼﯽ اﯾﻦ ﺟﺎﯾﯽ؟!‬

‫ﺑﺮاي ﭼﯽ اﯾﻦ ﺟﺎم؟! ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺶ از ﻗﺒﻞ در ﺧﻮد ﻓﺮو رﻓﺖ و ﭼﻬﺮه ي ﺧﻮن آﻟﻮد ﻣﺤﻤﺪ در ذﻫﻨﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ. ﺗﺪاﻋﯽ ﻣﺤﻤﺪي ﮐﻪ ﺧﻮن از دﻫﺎﻧﺶ‬
‫ﺑﯿﺮون ﻣﯽ زد ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻨﺠﺮي ﺑﺮ ﻗﻠﺒﺶ ﻓﺮو ﻣﯽ رﻓﺖ.‬
‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪ ﻧﻔﺲ؟! ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﮐﺮدي.‬

‫و دﺳﺘﺶ را ﭘﯿﺶ ﺑﺮد ﺗﺎ دﺳﺘﺎن او را ﺑﮕﯿﺮد ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ روي ﺣﻠﻘﻪ ي ﺳﺎده اي ﮐﻪ در دﺳﺘﺶ ﺑﻮد ﺳﺮ ﺧﻮرد. ﻣﻦ ﻣﻦ ﮐﻨﺎن دﺳﺖ او را ﺑﺎﻻ آورد و ﺑﻪ‬
‫ﺣﻠﻘﻪ ي او اﺷﺎره ﮐﺮد. ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﺗﻮ؟‬
‫اﺷﮏ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻔﺲ ﻫﺠﻮم آورد. ﻣﺤﻤﺪش را ﮔﻢ ﮐﺮده ﺑﻮد و آﻏﻮﺷﺶ را ﻧﻤﯽ ﯾﺎﻓﺖ.‬
‫ـ اون ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ ﺳﺎﻏﺮ، اﺻﻼ.‬

‫ـ ﺑﺎ ﮐﯽ؟‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ، ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﯾﻮﻧﯿﺎن.‬

‫‪‬‬                                                                                                      ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ داﻧﻪ ﻫﺎي اﺷﮏ آزارش ﻣﯽ دادﻧﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﺎ رﻫﺎ ﮐﺮدﻧﺸﺎن ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﺒﮏ ﺷﺪ. ﺳﺎﻏﺮ ﻣﺘﺎﺛﺮ و ﺑﻬﺖ زده ﺳﻮال ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻣﮕﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه آﺧﻪ؟‬
‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ، ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ، داره ﻣﯽ ﻣﯿﺮه!‬

‫آرﻧﺠﺶ را روي زاﻧﻮاﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺗﻠﺦ و ﺑﯽ ﺻﺪا ﮔﺮﯾﺴﺖ.‬
‫***‬
‫ـ ﻫﻤﺮاه ﻫﻤﺎﯾﻮﻧﯿﺎن؟‬

‫ﻧﻔﺲ در ﺳﯿﻨﻪ ﻫﺎ ﺣﺒﺲ ﺷﺪ. ﮔﻮﯾﯽ ﺑﻌﺪ از ﺳﻪ روز ﻫﻤﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﺧﺒﺮي داﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎ ﺷﺘﺎب ﺑﻪ ﺳﻮي ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻫﺠﻮم ﺑﺮدﻧﺪ. ﭘﺮﺳﺘﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﯿﻤﺎرﺗﻮن ﺑﻪ ﻫﻮش اوﻣﺪه اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻮﺷﯿﺎر ﻧﯿﺴﺖ. ﯾﮑﯽ از ﻫﻤﺮاه ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﺑﺮن ﺑﺒﯿﻨﻨﺸﻮن.‬

‫ﻧﻔﺲ اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻫﺎﯾﺶ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﺪاﺷﺖ ﮔﻮﺷﻪ ي ﻟﺒﺶ را ﮔﺰﯾﺪ. دﺳﺖ ﻋﻠﯽ ﺷﺎﻧﻪ ي ﻧﻔﺲ را ﻓﺸﺮد و ﻣﺴﻌﻮد ﭼﺸﻤﺎن ﺑﻪ ﺧﻮن ﻧﺸﺴﺘﻪ اش را ﺑﺎ‬
‫آراﻣﺶ ﺑﺴﺖ و ﺳﺎﻏﺮ ﺑﻪ روي ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. ﻧﻔﺲ از ﺷﺪت ذوق ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺲ از ﺳﻪ روز ﺑﯽ ﻫﻮﺷﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮد. ﺗﻦ ﺧﺴﺘﻪ ي ﻧﻔﺲ آﻏﻮﺷﺶ را ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ دوﺑﺎره از او ﺟﺎن ﺑﮕﯿﺮد.‬

‫ﻓﻀﺎي اﺗﺎق ﺳﺮدي ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ در آن ﻣﺤﺒﻮس ﺑﻮد ﮐﻤﯽ دﻟﻬﺮه آور ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. اﻣﺎ ﺷﻮق ﺷﻨﯿﺪن ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ روي ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد‬
‫او را وادار ﺑﻪ رﻓﺘﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫ﺑﻪ ﻧﺮﻣﯽ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ. ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﺑﻮد و واﺿﺢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﮐﺎﻣﻼ ﻫﻮﺷﯿﺎر ﻧﯿﺴﺖ. ﻧﯿﻢ ﺗﻨﻪ ي ﺑﺮﻫﻨﻪ اش ﻣﻤﻠﻮ از ﺑﺨﯿﻪ و ﺑﺎﻧﺪ ﺑﻮد‬
‫ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ داﻧﻪ اي از اﺷﮏ ﻟﺒﺨﻨﺪي روي ﻟﺒﺶ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺖ. دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ روي ﻧﯿﻢ ﺗﻨﻪ اش ﻗﺮار داﺷﺖ ﺑﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯿﺶ را ﺑﺎ ﻓﺸﺮدن آن اﺑﺮاز ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺤﺠﻮﺑﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺳﻼم ﻣﺤﻤﺪ.‬
‫ﻣﺮدﻣﮏ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﺎﻻ آﻣﺪ. اﻣﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻣﺎﺳﮏ اﮐﺴﯿﮋن و ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯿﺶ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎن ﺧﻔﯿﻔﯽ ﺧﻮردﻧﺪ. ﻧﮕﺎه او ﻧﯿﺰ ﺑﺮﺧﻼف‬

‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮد ﻧﺒﻮد، ﺳﺨﺖ و ﻣﻐﺮور ﻧﺒﻮد. ﺷﻮق دﯾﺪن دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ در آن ﻣﻮج ﻣﯽ زد.‬
‫ـ دﻟﻢ ﺑﺮات ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد، اﮔﻪ ﺑﺮﻧﻤﯽ ﮔﺸﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪﻣﺖ!‬
‫ﻟﺒﺶ را ﺑﺮاي ﭼﻨﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎر ﮔﺰﯾﺪ. دﯾﺪن ﺑﯽ ﺣﺎﻟﯽ ﻣﺤﻤﺪ آزارش ﻣﯽ داد. ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻮد را ﻧﺒﺎزد. اﻣﺎ ﻗﻠﺒﺶ ﺗﻨﺪ و ﺑﯽ اراده در ﺳﯿﻨﻪ ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ. ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺸﺪار ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺨﻨﺪد:‬
‫ـ ﺳﻨﮕﺪل!‬

‫ـ ﺳﻨﮕﺪل ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻬﺘﺮ از اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﺪ ﻗﻮل ﺑﺎﺷﻢ. ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي ﺗﺎ ﺑﺎﻫﻤﯿﻢ دﻟﺸﻮره ي ﭼﯿﺰي رو ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ وﻟﯽ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز ﺣﺴـﺎﺑﯽ ﻧﺎﻣﺮدي‬
‫ﮐﺮدي!‬
‫دﺳﺘﯽ در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد و در ﻣﯿﺎن ﺑﻐﺾ و ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اﺻﻼ وﻟﺶ ﮐﻦ. ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺑﻪ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺖ ﻧﻔﺲ را ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﻤﯽ ﻓﺸﺮد.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                                ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺲ از ﺳﻪ روز ﺑﻬﻮﺷﯽ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺣﺎل ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﺴﺎﻋﺪي ﭘﯿﺪا ﮐﺮد ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ دﮐﺘﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮد ﺑﺎ وﺟﻮد ﺿﺮﺑﻪ ي ﺳﺨﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﻠﺐ و رﯾﻪ آﺳﯿﺐ‬

‫رﺳﺎﻧﺪه ﺑﻮد وﺿﻌﯿﺘﯽ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ دارد. اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﺑﯿﻤﺎر ﻧﻔﺲ ﺳﻪ روز ﭘﺲ از ﺑﻪ ﻫﻮش آﻣﺪن ﺑﺎ اﺻﺮار ﺧﻮدش از ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻣﺮﺧﺺ‬
‫ﺷﺪ. ﺳﺎﻏﺮ ﻧﯿﺰ در اﯾﻦ ﺑﯿﻦ ﮔﺎه ﮔﺎه ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎت ﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽ آﻣﺪ و ﺑﻪ ﻧﻔﺲ روﺣﯿﻪ ﻣﯽ داد. اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﺗﻤﺎم ﻣﺎﺟﺮاﯾﺶ را ﺑﺮاي او ﺑﺎزﮔﻮ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد. ﻋﻠﯽ ﻧﯿﺰ‬

‫ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﻫﺎي ﻣﺸﮑﻮﮐﺶ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻔﺲ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد. اﻣﺎ وﺟﻮد ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﻧﻊ از آن ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺟﻬﺶ ﺑﯿﺶ از آن ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او‬
‫ﮐﺸﯿﺪه ﺷﻮد.‬
‫ﻧﻔﺲ در اﺗﺎق را ﮔﺸﻮد و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺿﻌﻒ وارد ﺷﺪ. در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺑﺴﺖ و ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺧﻮد را در آﻏﻮش ﻣﺤﻤﺪ ﯾﺎﻓﺖ. اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎري ﺑﻮد‬

‫ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ اﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ او را در آﻏﻮش ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر دﺳﺘﺶ را دور ﮐﻤﺮ او ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد. اﺣﺴﺎس ﺑﯽ وزﻧﯽ ﺑﻪ او دﺳﺖ داده ﺑﻮد اﻧﮕﺎر ﮐﻪ‬
‫ﺗﻤﺎم دﻧﯿﺎ در ﺑﺎزوان ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻼﺻﻪ ﺷﻪ. و او ﭼﻪ ﻧﺮم ﺣﻠﻘﻪ ي دﺳﺘﺶ را دور ﮐﻤﺮ ﻧﻔﺲ ﺗﻨﮓ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻧﻔﺲ ﺧﻮد را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ او ﻣﯽ ﺳﭙﺮد.‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟‬
‫ـ ﻫﯿﺲ، ﻫﯿﭽﯽ ﻧﮕﻮ!‬
‫دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻌﺪ ﻧﻔﺲ ﺑﺎ اﮐﺮاه ﺧﻮد را از آﻏﻮش ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ اﻧﮕﺎر از اداﻣﻪ ي آن وﺿﻌﯿﺖ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﭼﺸﻤﺎن ﺑﯽ ﺣﺎل ﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬

‫ـ ﭼﻘﺪر دﻟﺖ ﺑﺮام ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد دﺧﺘﺮ!‬
‫ـ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ؟ ﻣﻦ ﯾﺎ ﺗﻮ؟ از اﯾﻦ ﻓﮑﺮا ﻧﮑﻦ ﮐﻪ اﺻﻼ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻧﻤﯿﺎد!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎزوﻫﺎي ﻧﻔﺲ را ﮔﺮﻓﺖ و از ﺧﻮد دور ﮐﺮد. ﻗﻬﻮه اي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ آراﻣﺸﯽ ﮐﻪ از ﺑﻮدن در ﮐﻨﺎر ﻧﻔﺲ ﺑﻪ دﺳﺖ آورده ﺑﻮد را ﭘﻨﻬﺎن‬
‫ﮐﻨﺪ.‬
‫ـ ﭼﺮا؟ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﭼﻤﻮﻧﻪ؟!‬

‫ـ ﻣﻦ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﯾﻢ ﻧﯿﺴﺖ وﻟﯽ ﺗﻮ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯾﺖ ﻣﯿﺸﻪ!‬
‫ـ ا‪‬؟ ﮐﻪ ﻣﻦ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯾﻢ ﻣﯿﺸﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺧﻮد را از ﺣﺼﺎر دﺳﺘﺎن او آزاد ﮐﺮد.‬
‫ـ اي ﺑﺎﺑﺎ، آره دﯾﮕﻪ، ﺗﻮ ﮐﻪ ﻗﻠﺒﺖ…‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﺧﻮﻧﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻟﺒﺎﺳﺖ ﭼﺮا؟‬
‫و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ از زﺧﻤﺖ داره ﺧﻮن ﻣﯿﺎد ﻣﺤﻤﺪ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ دو اﻧﮕﺸﺖ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﺧﻮد را ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪ. اﺑﺮواﻧﺶ درﻫﻢ رﻓﺖ. ﺷﺎﻧﻪ اي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺣﻤﺎم ﻣﯽ رﻓﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪي‬
‫ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺗﻮام ﺑﺮو ﺗﯽ ﺷﺮﺗﺖ رو در ﺑﯿﺎر.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ زﺑﺎﻧﯽ ﻗﻔﻞ ﺷﺪه و درﮔﯿﺮ ﻣﻔﻬﻮم ﺟﻤﻠﻪ او ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﺗﯽ ﺷﺮﺗﺶ دوﺧﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ اﻓﺰود:‬

‫‪‬‬                                                                                                              ‫‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ـ ﺧﻮﻧﯽ ﺷﺪه.‬

‫و در ﺣﻤﺎم را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺖ. ﻧﻔﺲ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه از ﻓﮑﺮي ﮐﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻟﮑﻪ ي ﺧﻮﻧﯽ ﮐﻪ در اﺛﺮ‬
‫ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي زﺧﻢ ﻣﺤﻤﺪ روي ﻟﺒﺎﺳﺶ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﺑﻮد ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﺗﻤﯿﺰي از ﮐﻤﺪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﭘﺸﺖ در ﺣﻤﺎم رﻓﺖ.‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟ ﺧﻮﺑﯽ؟ ﺑﯿﺎ ﺑﺮات ﻟﺒﺎس آوردم.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ در را ﮔﺸﻮد. ﻧﻔﺲ از دﯾﺪن ﻧﯿﻢ ﺗﻨﻪ ي ﺑﺮﻫﻨﻪ ي او ﺑﺎ آن ﻫﻤﻪ ﺑﺨﯿﻪ ﻣﻨﻘﻠﺐ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:‬
‫ـ ﺧﻮﺑﯽ؟ ﭼﺮا دوﺑﺎره از زﺧﻤﺖ ﺧﻮن ﻣﯿﺎد؟!‬

‫و ﻣﻀﻄﺮﺑﺎﻧﻪ اﻓﺰود:‬
‫ـ اﯾﻦ رو ﺑﭙﻮش ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن، ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻨﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻐﻠﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺮاﻫﻦ را از او ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﻣﻨﻔﯽ ﺗﮑﺎن داد و ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﻃﻮري ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ او را از ﮔﻔﺘﻪ ي ﺧﻮد‬
‫ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺳﺎﺧﺖ. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﺒﻬﻢ ﺑﻮد.‬
‫ـ واﻗﻌﺎ اﻧﮕﺎر ﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯾﻤﻮن ﻣﯿﺸﻪ!‬

‫ﻧﻔﺲ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ. ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺻﺪاي ﺳﺎﻏﺮ را ﺷﻨﯿﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﻨﺪ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺑﻪ ﺑﻪ ﺳﻼم ﺳﺎﻏﺮ ﺧﺎﻧﻮم، ﺧﻮش اوﻣﺪي.‬

‫ـ ﺳﻼم ﻧﻔﺴﯽ، ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪ.‬
‫و ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﺬار ﺑﯿﭽﺎره دو روز از ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪﻧﺶ ﺑﮕﺬره ﺑﻌﺪ ﺑﺮﯾﻦ ﺗﻮ اﺗﺎق در رو روي ﺧﻮدﺗﻮن ﻗﻔﻞ ﮐﻨﯿﺪ، زﺷﺘﻪ ﺑﺎﺑﺎ دو ﺗﺎ ﺟﻮون ﻣﺠﺮد ﻧﺸﺴﺘﻦ اﯾﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ!‬

‫ـ دو ﺗﺎ؟! ﺗﻮ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﯽ، وﻟﯽ ﻋﻠﯽ و ﻣﺴﻌﻮد ﮐﺪوﻣﺸﻮن ﭘﺮ زدن ﻗﺎﻃﯽ ﻣﺮﻏﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﺒﺮ ﻧﺪارم؟!‬
‫ﺳﺎﻏـﺮ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ. ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﻋﻘﺐ رﻓﺖ و روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺖ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ از ﻋﻘﺐ ﻧﺸﯿﻨﯽ او ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭼﯿﺰ ﻏﯿﺮﻋﺎدي ﺷﺪه و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ روي ﻣﺒﻞ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪه؟ ﺳﺎﻏﺮ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﻧﮕﻔﺘﯽ ﭼﺮا رﻓﺘﯽ؟‬
‫ﺳﺎﻏﺮ ﮐﻪ اﺷﮏ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺣﻠﻘﻪ زده ﺑﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﻮي زد.‬

‫ـ وﻟﺶ ﮐﻦ، ﻣﻦ واﺳﻪ ﯾﻪ ﻣﺪت رﻓﺘﻢ و دوﺑﺎره ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﺣﺎﻻ ﻫﻤﻪ ﭼﯽ ﺗﻤﻮم ﺷﺪه.‬
‫ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﻘﺒﻮﻻﻧﺪ آن را ﺑﺎور دارد اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ اﻣﯿﺮ ﺗﻮ ﻓﺎل ﻣﻦ ﻧﺒﻮد، ﻣﺎل ﻣﻦ ﻧﺒﻮد. دﯾﮕﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ.‬
‫ـ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟! ﻣﻨﻈﻮرت ﭼﯿﻪ؟ ﭘﺲ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎت ﭼﯽ؟ ﮐﺎﻣﺮان؟ اون روز ﺟﻠﻮي ﺧﻮﻧﺘﻮن ﯾﻪ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ؟‬
‫ـ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﻣﺮﯾﺾ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻬﻤﻮن ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﯾﺎد او روزا ﺑﯿﻔﺘﻢ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻣﺘﺎﺳﻒ از وﺿﻌﯿﺖ ﺳﺎﻏﺮ دﺳﺘﺶ را ﻧﻮازش وار روي ﺷﺎﻧﻪ اش ﮐﺸﯿﺪ. ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻏﺮ در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ ﻋﻼﻗﻪ اي ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﻮ ﮐﺮدن وﻗﺎﯾﻊ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ‬
‫ﻣﺎه ﻧﺪارد ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎر اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ راﺣﺘﺶ ﺑﮕﺬارد. اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ دﻟﺨﻮر ﺑﻮد.‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                          ‬

‫ـ اﮔﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدي ﻏﺼﻪ دﯾﮕﻪ واﺳﻪ ﭼﯽ؟‬

‫و ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ آﻫﺴﺘﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ وﻟﯽ اﯾﻦ رﺳﻤﺶ ﻧﺒﻮدا ﺳﺎﻏﺮ، ﻣﻦ و ﺗﻮ دوﺳﺖ ﻫﻢ ﺑﻮدﯾﻢ. ﺣﺪاﻗﻞ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯿﻢ ﺗﻮ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎي ﺳﺨﺘﻤﻮن ﭘﺸﺖ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ.‬

‫ـ راﺳﺖ ﻣﯿﮕﯽ، ﻣﻦ و ﺗﻮ دوﺳﺖ ﺧﻨﺪه و ﮔﺮﯾﻪ ﻫﻢ ﺑﻮدﯾﻢ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و از داﺧﻞ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ وﻗﺖ زﯾﺎده در ﻣﻮردش ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ، ﻗﻬﻮه ﻣﯽ ﺧﻮري؟‬

‫ـ ﻧﻪ ﻣﺮﺳﯽ، ﻓﻘﻂ اوﻣﺪه ﺑﻮدم ﯾﻪ ﺳﺮي ﺑﻬﺘﻮن ﺑﺰﻧﻢ.‬
‫ـ راﺳﺘﯽ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ وﯾﻼ ﮐﻪ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻦ اﯾﻦ ﻃﺮﻓﺎ.‬

‫ـ ﺧﻮﻧﻪ ي ﺑﺮﻧﺎم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﻧﻈﺮي ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ـ ﺑﺮﻧﺎ؟ ﺗﻨﻬﺎ؟‬

‫ﺳﺎﻏﺮ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻐﻞ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه اي ﻣﻮذﯾﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﮔﻔﺘﯽ ﺣﺎﻻ وﻗﺖ ﻫﺴﺖ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻏﺮ ﭼﯿﺰي را ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. دﺳﺘﺶ را در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻪ واﺳﻪ ﻫﺮ ﭼﯽ، اﻣﺸﺐ اﯾﻦ ﺟﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ ﺗﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ!‬
‫ﺳﺎﻏﺮ اﻣﺎ ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﺷﺎﻟﺶ را روي ﺳﺮ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮐﯿﻔﺶ را از روي ﻣﺒﻞ ﺑﺮداﺷﺖ.‬

‫ـ ﭘﺎ ﺷﺪي ﭼﺮا؟!‬
‫ـ ﺑﺮﻧﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮه، دﯾﺮ ﺑﺮم ﻧﮕﺮان ﻣﯿﺸﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮔﺮد ﺷﺪه ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ وﻗﺘﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدي ﺧﺪاﯾﯽ؟ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﮑﻮﮐﯿﺎ!‬
‫ـ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻋﺰﯾﺰم، ﺗﻮام ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮدي!‬

‫ـ ﻫـﯽ، دﻧﯿﺎ ﭼﻘﺪه ﮐﻮﭼﯿﮏ ﺷﺪه ﺳﺎﻏﺮ ﺧﺎﻧﻮم!‬
‫ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه اي ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺧﯿﻠــــﯽ!‬
‫و ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ او ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ دو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺧﺮوﺟﯽ رﻓﺖ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻓـﺮدا ﺷﺐ ﻣﻨﺘﻈﺮم دﯾﻮوﻧﻪ.‬

‫ـ ﺑـﺎﺑـﺎي.‬
‫ﭘﺲ از رﻓﺘﻦ ﺳﺎﻏﺮ، ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ي ﺑﺎﻻ رﻓﺖ. ﺑﺎ وﺟﻮد وﺿﻌﯽ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ داﺷﺖ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺣﺘﯽ ﻟﺤﻈﻪ اي رﻫﺎﯾﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. در اﺗﺎق را ﮐﻪ‬

‫‪‬‬                                                                                                     ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﮔﺸﻮد ﻣﺤﻤﺪ را ﺑﯽ ﺣﺎل و ﺑﺎ وﺿﻌﯿﺘﯽ آﺷﻔﺘﻪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ روي ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد، دﯾﺪ. دﻟﺸﻮره و ﻧﮕﺮاﻧﯿﺶ ﺑﯽ ﻣﻮرد ﻧﺒﻮد. ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﻏﺮق در‬

‫ﺧﻮن و ﻣﻼﻓﻪ ي ﮐﺮم رﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ در آﻣﺪه ﺑﻮد او را ﺑﻪ وﺣﺸﺖ اﻧﺪاﺧﺖ. ﻧﮕﺮان ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او رﻓﺖ و ﺧﻮاﺳﺖ ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻧﮕﺎه‬
‫دﻟﺨﻮر ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻬﺮ ﺳﮑﻮت ﺑﻪ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻣﯽ زد.‬

‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ روي ﺗﺨﺖ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭼﺮا ﻟﺞ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن.‬

‫ﺟﻤﻠﻪ ي آﺧﺮش را ﺑﺎ ﺧﻮاﻫﺶ ﺑﯿﺎن ﮐﺮد.‬
‫ـ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدي؟‬

‫ـ ﺗﻤﺎم ﺗﺨﺖ رو ﺧﻮن ﺑﺮداﺷﺘﻪ اون وﻗﺖ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﯽ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدي؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺳﻮاﻟﺶ را ﺑﺎ ﺗﺤﮑﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺗﮑﺮار ﮐﺮد.‬
ـ ﺧﺐ، ﺧﺐ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻮدم، ﺳﺎﻏﺮ اوﻣﺪه دﯾﺪﻧﺖ وﻟﯽ ﺗﻮ اﺗﺎق ﺑﻮدي ﻧﺨﻮاﺳﺖ ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﺑﺸﻪ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﻌﻨﯽ داري ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﺗﮑﺎن داد. ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯽ ﺣﺎل ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﯿﻤﻪ ﺑﺎز ﺑﻮد و رﻧﮓ ﺑﻪ رو ﻧﺪاﺷﺖ.‬
‫دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﮐﻤﻪ ﻫﺎي ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ ﺑﺮد ﺗﺎ آن را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﺿﻌﻒ ﻣﺎﻧﻊ از ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪاوم اﻧﮕﺸﺘﺎن دﺳﺘﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﮐﻼﻓﻪ دﺳﺘﺎﻧﺶ رو دو ﻃﺮف‬

‫ﺗﺨﺖ رﻫﺎ ﮐﺮد. رگ ﻫﺎي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ و ﮔﺮدﻧﺶ ﻣﻨﻘﺒﺾ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﺎ ﮐﻠﯽ ﮐﻠﻨﺠﺎر رﻓﺘﻦ ﺑﺎ ﺧﻮد، ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ و ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺸﺪار ﮐﻪ ﺑﻪ زور ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ دﮐﻤﻪ ﻫﺎي ﭘﯿﺮاﻫﻨﻢ رو ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﯿﺎن آن ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮاي ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ و ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺧﺠﺎﻟﺖ روي ﺗﺨﺖ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ. درﺳﺖ رو ﺑﻪ روي ﻣﺤﻤﺪ‬
‫ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ و ﮐﻤﯽ ﺧﻮد را ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺣﺎﻻ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻃﻤﺎﻧﯿﻨﻪ دﮐﻤﻪ ي اول را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻧﮕﺎه ﺳﻨﮕﯿﻦ و‬

‫ﺗﺒﺪار ﻣﺤﻤﺪ را روي ﺧﻮد ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد و اﯾﻦ آزارش ﻣﯽ داد. ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺖ داﺷﺖ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ زود ﺑﮕﺬرﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺪن ﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ و ﺻﻮرت ﮔﻞ‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻪ ي ﻧﻔﺲ ﺑﻪ وﺳﻌﺖ ﺗﻤﺎم ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎ ﮔﺮﻣﺎ داﺷﺘﻨﺪ. ﻧﮕﺎه ﺧﯿﺮه ي ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺤﻈﻪ اي دﺳﺖ از ﺳﺮش ﺑﺮﻧﻤﯽ داﺷﺖ. دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ و ﻫﻤﯿﻦ‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺑﺪن او ﺗﻤﺎس ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ و اﯾﻦ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪن را ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫دﮐﻤﻪ ي آﺧﺮ را ﺑﻪ آﻫﺴﺘﮕﯽ ﺑﺎز ﮐﺮد. آرام و ﺑﺎ ﻣﻼﯾﻤﺘﯽ ﺧﺎص ﮐﻪ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﭼﺎﺷﻨﯽ آن ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺸﯿﻨﯽ ﭘﯿﺮاﻫﻨﺖ رو ﻋﻮض ﮐﻨﯽ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ دﺳﺘﺶ را ﮐﻤﯽ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﮐﺮد و ﻧﻔﺲ ﭘﯿﺮاﻫﻦ را از ﺗﻦ او ﺧﺎرج ﮐﺮد. ﺑﺎرﯾﮑﻪ ي ﺧﻮن از زﯾﺮ ﺑﺨﯿﻪ ﻫﺎ ﺟﺎري ﺑﻮد.‬
‫ﭘﺲ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ را ﻋﻮض ﮐﺮد ﻧﻔﺲ ﻋﻠﯽ و ﻣﺴﻌﻮد را ﺧﺒﺮ ﮐﺮد. اﯾﻦ ﺑﺎر ﻋﻼوه ﺑﺮ ﻧﻔﺲ ﺑﺎ اﺻﺮار ﻣﺴﻌﻮد و ﻋﻠﯽ راﻫﯽ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺷﺪ.‬
‫در ﻃﻮل راه ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﯿﻬﻮش ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ. دﮐﺘﺮ ﺑﺎ دﯾﺪن وﺿﻌﯿﺖ ﻣﺤﻤﺪ او را ﺑﺸﺪت ﺳﺮزﻧﺶ ﮐﺮد و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ او را وادار‬

‫ﺳﺎﺧﺖ ﺗﺎ در ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﺑﺴﺘﺮي ﺷﻮد. اﻧﮕﺎر ﺣﺎل او ﺧﺮاب ﺗﺮ و وﺧﯿﻢ ﺗﺮ از ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ و ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻣﯽ ﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ. اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ از ﺳﺮ‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد دوﺑﺎره ﺧﻮﻧﺮﯾﺰي ﺑﺨﯿﻪ ﻫﺎ و ﺑﯿﻨﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺮوع ﺷﺪ.‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                                 ‬

‫ﺗﯿﻢ ﭘﻠﯿﺲ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺮاي ﭘﺮﺳﯿﺪن ﺳﻮاﻻت و ﺗﮑﻤﯿﻞ اﻃﻼﻋﺎت ﭘﺮوﻧﺪه ﺳﺮاغ ﻣﺤﻤﺪ را ﮔﺮﻓﺖ. ﺷﺐ ﻋﺎﺷﻮرا ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮاي رﻫﺎﯾﯽ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ اي ﮐﻪ‬

‫ﺳﻮژه ي ﻋﮑﺴﺶ ﺑﻮد درﮔﯿﺮ ﻣﺠﺎدﻟﻪ ي ﭘﺪر آن ﺑﭽﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ دﯾﮕﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﭼﻨﯿﻦ ﺑﻼﯾﯽ را ﺑﻪ ﺟﺎن ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد.‬
‫ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﭘﺸﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. اداﻣﻪ ي وﺿﻌﯿﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ را ﺑﺎﺑﺖ ﺧﺒﺮ ﻧﮑﺮدن ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎ ﻧﮕﺮان ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ.‬

‫***‬
‫ـ ﻫﻨﻮزم ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اﻣﯿﺮ ﻣﻨﻮ ﺑﺮا ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﯾﺎ ﻧﻪ؟ اوﻻ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻫﻢ ﺧﻮب ﺑﻮدﯾﻢ. ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﻦ اون وﻗﺘﺎ ﺧﯿﻠﯽ اﺣﻤﻖ ﺑﻮدم. ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﻣﺮﯾﺾ ﺑﻮد،‬
‫دﮐﺘﺮا ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺸﮑﻮك ﺑﻪ ﺳﺮﻃﺎﻧﻪ. ﺑﺎﺑﺎم ﻫﯿﭽﯽ ﺑﻬﻤﻮن ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻌﺪ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﯾﻢ ﻣﺠﺒﻮرﺷﻮن ﮐﺮدﯾﻢ ﺑﺮا ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﺮن آﻟﻤﺎن. رﻓﺘﻦ وﻟﯽ‬

‫ﻣﻦ ﺑﺎزم ﺗﻮ اون ﺣﺎل و ﻫﻮا ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺑﺪون ﺑﺎ اﻣﯿﺮ ﺑﻮدم. ﻧﻤﯽ دوﻧﯽ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﻔﺘﺎد وﻟﯽ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﻦ و اﻣﯿﺮ ﺑﺎﻫﻢ ﻋﻘﺪ ﮐﺮدﯾﻢ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺟﻤﻠﻪ ي آﺧﺮ ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺎ دﻫﺎﻧﯽ ﺑﺎز ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد. ﺑﺎور ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﺗﻔﺎﻗﺎﺗﯽ ﺑﺮاي ﺳﺎﻏﺮ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ.‬

‫ـ ﺧﺐ اﻻن اﻣﯿﺮ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟!‬
‫ﺳﺎﻏﺮ ﭼﺸﻤﺎن ﭘﺮ از اﺷﮑﺶ را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ دوﺧﺖ و ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﺑﻬﺖ ﻓﺮو رﻓﺖ. ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺎﻻ ﺳﺎﻏﺮ ﯾﮏ زن ﻣﻄﻠﻘﻪ ﺑﻮد؟!‬
‫ـ ﯾﻌﻨﯽ، ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﺟﺪا ﺷﺪي؟!‬

‫ـ ﻧﻪ!‬
‫ـ ﭘﺲ ﭼﯽ؟ ﭼﺮا ﻋﯿﻦ آدم ﺣﺮف ﻧﻤﯽ زﻧﯽ؟‬

‫ـ اون ﺗﺮﮐﻢ ﮐﺮد، وﻟﻢ ﮐﺮد ﻧﻔﺲ. اﻣﯿﺮ ﻣﺮد زﻧﺪﮔﯽ ﻧﺒﻮد. ﺣﻖ ﺑﺎ ﺗﻮ و ﻣﺎﻣﺎن ﺑﻮد. ﻣﻦ ﭼﺸﻤﺎم رو ﺧﻮب ﺑﺎز ﻧﮑﺮدم.‬
‫ـ ﻋﺰﯾﺰ دﻟﻢ!‬
‫و او را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫ـ وﻟﯽ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺑﺮﻧﺎ ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﻢ داره!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﯽ درﻧﮓ او را از ﺧﻮد ﺟﺪا ﮐﺮد.‬

‫ـ آي دﺧﺘﺮه ﭼﯽ ﺷﻨﯿﺪم؟‬
‫ـ ﭼﯿﺰاي ﺧﻮب ﺧﻮب!‬
‫ـ زﻫﺮ ﻣﺎر، ﯾﺎا… ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ، ﺗﻮ و ﺑﺮﻧﺎ؟‬

‫ـ ﻧـﻪ، ﻣـﻦ و ﺑﺮﻧﺎ!‬
‫ﻧﻔﺲ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ دﻫﺎن ﺑﺮد و ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﮐﯽ؟ ﭼﻪ ﺟﻮري؟‬
‫ﺳﭙﺲ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﮐﻤﺮ زد و ﻏﺮﻏﺮ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺧﺎﻟﻪ ﺗﻢ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدت ﻣﻮذﯾﻪ، ﻫﯿﭽﯽ ﻧﮕﻔﺖ ﮐﻪ!‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ آﻗﺎﺳﺖ، ﻗﺒﻞ ﻗﻀﯿﻪ اﻣﯿﺮ ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد وﻟﯽ ﻣﻦ ﻧﺪﯾﺪه و ﻧﺸﻨﯿﺪه ردش ﮐﺮدم. ﺣﺘﯽ ﺑﻌﺪ از ﺟﺪاﯾﯽ اﻣﯿﺮم دوﺑﺎره اوﻣﺪ ﺳﻤﺘﻢ، ﻧﻤﯽ‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﻪ و ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮرده ﺑﻮدم ﺑﻬﺶ ﭘﻨﺎه ﺑﺒﺮم؛ وﻟﯽ اون زﻧﺪﮔﯽ رو ﯾﻪ ﺟﻮر دﯾﮕﻪ ﺑﺮام ﺗﺮﺳﯿﻢ ﮐﺮد. اوﻣﺪ ﺷﻤﺎل و ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺖ ﻓﮑﺮام‬

‫‪‬‬                                                                                                                ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫رو ﺑﮑﻨﻢ و اﮔﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻗﺒﻮﻟﺶ ﮐﻨﻢ ﺑﯿﺎم دﻧﺒﺎﻟﺶ. اون ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻮ ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﻪ ﻣﻦ اون رو. از ﺧﺪام ﺑﻮد ﯾﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎه ﻣﺤﮑﻤﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدش‬

‫رو ﺑﻬﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮده ﺑﺮاي ﺧﻮدم داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ وﺟﻮدت ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯿﻢ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪي ﺑﻪ ﺧﻮدم ﺑﯿﺎم. ﻣﻦ ﺑﯿﺎم ﺷﻤﺎل و ﺟﻮاﺑﺶ رو ﺑﻬﺶ ﺑﺪم.‬
‫ـ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺮات ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ. ﺑﺎﻻﺧﺮه آدم ﺷﺪي!‬

‫ـ ا‪‬؟ ﻫـﯽ ﺣـّﻮا، ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﺑﺮام ﺑﮕﻮ. ﺗﻮ، ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﯾﻮﻧﯿﺎن، ﭼﻪ ﺟﻮرﯾﺎﺳﺖ؟!‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﻮﺑﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺳﮑﻮت ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ. از اوﻟﯿﻦ ﺑﺎري ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ را در ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺎن دﯾﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﮐﻪ‬
‫دوﺑﺎره او زﯾﺮ اﻧﺒﻮﻫﯽ از دﺳﺘﮕﺎه و ﻟﻮﻟﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﺷﺐ ﺧﻮاﺳﺘﮕﺎري، ﺟﺪاﯾﯽ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش، ﭘﻠﻪ ﭘﻠﻪ ﺧﺎﻃﺮات را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﺣﺴﺮت‬

‫ﺑﺎﻻ ﻣﯽ آورد. ﺣﺴﺮت روزﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺟﻮر دﯾﮕﺮي رﻗﻢ ﺑﺨﻮرد.‬
‫ـ از ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎم ﺧﺒﺮ داري؟‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﻣﺘﻌﺠﺒﺎﻧﻪ ﺷﺎﻧﻪ اي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ـ ﻣﻦ از ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ از ﺧﺎﻟﻪ و ﻋﻤﻮ ﺧﺒﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ؟‬
‫ـ دارن از ﻫﻢ ﺟﺪا ﻣﯿﺸﻦ.‬

‫ـ ﺷﻮﺧﯽ ﻧﮑﻦ ﻧﻔﺲ، اﻣﮑﺎن ﻧﺪاره!‬
‫ـ ﻣﻨﻢ اوﻟﺶ ﻫﻤﯿﻦ رو ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ وﻟﯽ داره. ﻣﻦ اﻻن ﭼﻨﺪ ﻫﻔﺘﻪ اي ﻣﯿﺸﻪ اوﻣﺪم ﺷﻤﺎل. ﺧﯿﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﯾﻬﻮﯾﯽ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻘﺪ ﮐﺮدم. ﺑﺎﺑﺎم، ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ‬

‫ﺟﻮري راﺿﯽ ﺷﺪ. ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﯿﺶ، ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﻬﺶ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﻋﻤﻮ ﮐﯽ ﻧﻔﺲ رو ﺷﻮﻫﺮ ﻣﯿﺪي از دﺳﺘﺶ ﺧﻼص ﺷﯿﻢ اﺧﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ‬
‫دﺧﺘﺮم رو ﺣﺎﻻ ﺣﺎﻻﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯿﺪم، وﻟﯽ داد. ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪي ﮐﻪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﭼﯿﺰي ازش ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ!‬
‫ـ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﯿﻦ ﺷﻤﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ؟‬

‫ـ اون ﻏﺮورش رو و ﻣﻦ ﺧﻮدم رو دوﺳﺖ دارم، ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ؟!‬
‫ـ اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﯿﺎد ﮐﻪ ﺑﺪون ﻓﮑﺮ ﮐﺎري ﮐﻨﻪ، ﻫﻤﻮن ﯾﻪ ﺑﺎري ﮐﻪ ﺗﻮ آﺗﻠﯿﻪ دﯾﺪﻣﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻓﻬﻤﯿﺪ آدم ﻋﺎﻗﻠﯿﻪ. ﺷﺎﯾﺪم ﺑﺮﻋﮑﺲ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻦ ﮐﻪ‬

‫ﻗﻠﺒﺶ ﭘﺮ ﺑﺎﺷﻪ ﻋﻘﻠﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺮه.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﻧﺪاﻧﺴﺘﻦ ﺗﮑﺎن داد.‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ دارم ﺑﻬﺶ ﺧﻮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮم رو ﺗﺨﺖ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﻪ. ﻓﻨﺠﻮن ﺻﺒﺮم داره از اﺷﮑﺎم ﭘﺮ ﻣﯿﺸﻪ. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ آﺧﺮ ﺑﺸﮑﻨﻢ.‬

‫ﺳﺎﻏﺮ در ﺧﻮد ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻧﻔﺲ.‬

‫ﻧﻔﺲ اﺷﮏ راه ﭘﯿﺪا ﮐﺮده روي ﮔﻮﻧﻪ اش را زدود و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﻣﺼﻤﻢ و ﻣﺤﮑﻢ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ! ﭼﻮن ﭼﯿﺰي واﺳﻪ ﺗﺎﺳﻒ ﺧﻮرن وﺟﻮد ﻧﺪاره. اﯾﻨﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﯾﺪﻫﺎي زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻦ ﺑﻮد.‬
‫ﺳﺎﻏﺮ ﺧﻮد را روي ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﻓﺮﯾﺎد زد:‬

‫ـ ﻣﻦ ﻋـﺎﺷــﻖ دﯾﻮوﻧﻪ ﺑﺎزﯾﺎﺗﻢ، رﻓﺘﯽ ﯾﮑﯽ رو ﻫﻢ ﺗﻮر ﮐﺮدي از ﺧﻮدت دﯾﻮوﻧﻪ ﺗﺮه!‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﺑﺴﻪ ﺣﺎﻻ، ﭘﺎﺷﻮ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻢ ﺑﺮم ﭘﯿﺶ ﻣﺤﻤﺪ، ﺧﻮب ﺗﻮ و ﻋﻠﯽ ﺳﺮ ﻣﻨﻮ ﮔﺮم ﮐﺮدﯾﻦ آوردﯾﻦ ﺧﻮﻧﻪ. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﺑﺎ دﮐﺘﺮش ﺣﺮف….‬


نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

[uniplace_links] [uniplace_links]

خرید گیفت کارت