مد روز | زن روز | بزرگترین سایت مد ایران با لاکچری ترین تصاویر مدل های لباس مجلسی ، پارتی ، کت دامن مناسب برای خانم های اندامی ، تپل و چاق

داستان نفس باران فصل پانزدهم

images

مد روز تقدیم میکند :

داستان نفس باران فصل پانزدهم

امیدواریم از مشاهده این مطلب نهایت استفاده رو ببرید

مد روز : بزرگترین وب سایت مد در ایران

images

ـ واﻻ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﻦ و ﺳﺎﻻم زودﺗﺮ راه اﻓﺘﺎدم. ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﯾﺎزده ﻣﺎﻫﮕﯽ!‬
‫ـ ا‪‬؟ ﺷﻤﺎ از اوﻟﺸﻢ ﭘﺶ ﻓﻌﺎل ﺑﻮدي اﻧﮕﺎر راﺳﺘﯽ ﺣﻮاﺳﺘﻮن ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻌﺪا ﺑﺎﯾﺪ در ﻣﻮرد اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪﯾﻦ!‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در آﻣﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه دﺳﺘﺶ را ﺗﮑﺎن داد:‬

‫ـ ﻧﯿﺎ ﺟﻠﻮ ﻓﻘﻂ ﺑﮕﻮ ﮐﺠﺎ ﺑﺨﻮاﺑﻢ؟‬
‫ـ ﻣﻦ اﻻن ﻣﯿﺎم اﺗﺎق رو ﺑﻬﺖ ﻧﺸﻮن ﻣﯿﺪم.‬

‫ﻋﻠﯽ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺮس روي ﺳﯿﻨﻪ اش ﮔﺬاﺷﺖ:‬
‫ـ ﻧﻪ ﻧﻪ، ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻦ راه رو ﺑﻠﺪم! ﻓﻘﻂ آدرس ﺑﺪه!‬
‫ـ راﻫﺮوي ﺳﻤﺖ ﭼﭗ، اوﻟﯿﻦ در.‬

‫ـ ﻗﺮﺑﻮن ﺷﻤﺎ، ﺷﺒﺘﻮن ﺧﻮﺷﮕﻞ.‬
‫و در را ﺑﺴﺖ و ﭘﺎ ﺑﻪ ﻓﺮار ﮔﺬاﺷﺖ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺨﺖ را دور زد و دﺳﺘﺎﻧﺶ را روي ﺳﯿﻨﻪ ﻗﻔﻞ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﺑﺮم ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﭘﯿﺪا ﮐﻨﻢ ﺑﯿﺎرم اﺗﺎﻗﺖ روﺷﻦ ﺑﺸﻪ ﺑﺨﻮاﺑﯽ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻪ او دوﺧﺖ.‬

‫ـ ﻧﯿﺎزي ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ از ﻟﺤﻦ ﮐﻼﻣﺶ ﻣﻨﻈﻮرش را ﯾﺎﻓﺖ:‬

‫ـ ﻣﯿﺎي اون ﻃﺮف؟‬
‫ﺗﺮﺳﺶ از ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺮوز ﺧﺠﺎﻟﺘﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺳﺮش را ﺑﻪ آﻫﺴﺘﮕﯽ ﺗﮑﺎن داد و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﻮي روي ﻟﺒﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ـ ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﻪ ﺷﺒﺎ ﺑﯿﺪار ﻧﻤﯿﺸﻪ؟‬

‫ـ ﻧﯿﺎرﻣﺶ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﺧﯿﺮه اش را ﺑﻪ او دوﺧﺖ و ﭘﺲ از ﻟﺤﻈﻪ اي از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻌﺠﺐ از ﮐﺎرش ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﺎزﮔﻞ و ﺳﭙﺲ ﺟﺎي ﺧﺎﻟﯽ ﻣﺤﻤﺪ‬

‫اﻧﺪاﺧﺖ. ﭘﺘﻮ را روي ﮐﻮدك ﮐﻤﯽ ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد.‬
‫اﺳﺘﺮس ﻧﺎﺷﯽ از ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮدن ﺑﺎ او ﻟﺮزش ﺧﻔﯿﻔﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻫﺪﯾﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد. دﺳﺘﮕﯿﺮه را ﮐﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﭘﻠﯿﻮرش را ﺑﺎ ﺗﯽ‬
‫ﺷﺮﺗﯽ ﻃﻮﺳﯽ رﻧﮓ ﻋﻮض ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. او ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي در ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﻠﯿﻮر را ﺑﻪ ﮐﻨﺎري اﻧﺪاﺧﺖ و ﺗﯽ ﺷﺮﺗﺶ را ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺮوﯾﺲ‬

‫اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﻟﺒﺎﺳﺎت رو ﻋﻮض ﮐﻨﯽ؟‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺖ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﮐﻔﺶ ﻫﺎﯾﺶ را از ﭘﺎ ﺧﺎرج ﮐﺮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺘﯽ ﺑﯽ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺑﻪ‬

‫اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ.‬
‫ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺴﺘﻦ دﮐﻤﻪ ﻫﺎي ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪاي رﻋﺪ و ﺑﺮق اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ را از ﺣﺮﮐﺖ اﻧﺪاﺧﺖ. ﻧﻮري ﮐﻪ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ راه ﯾﺎﻓﺖ ﯾﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ‬

‫دﮐﻤﻪ ﻫﺎي ﺑﺎز ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮار ﮐﻨﺪ.‬
‫در را ﮐﻪ ﺑﺎز ﮐﺮد ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻃﺮاف ﺧﻮد را روي ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺖ و زﯾﺮ ﭘﺘﻮ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻣﺴﻮاك زدﻧﺶ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﺧﯿﺎل‬
‫اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻫﻨﻮز ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ را ﻋﻮض ﻧﮑﺮده ﭘﺘﻮ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و دراز ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﺑﻤﺤﺾ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪن ﮔﺮدﻧﺶ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﻀﻮر ﮐﺴﯽ زﯾﺮ ﻟﺤﺎف ﺷﺪ.‬

‫دﺳﺘﺶ را ﭘﯿﺶ ﺑﺮد و ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﻧﺤﯿﻒ او را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ ﺗﻮ ﮐﯽ اوﻣﺪي؟‬

‫ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻐﺾ ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
‫ـ از ﺧﻮدم ﺑﺪم ﻣﯿﺎد ﻣﺤﻤﺪ.‬
‫ـ ﺑﺎز دوﺑﺎره دﺧﺘﺮ ﺑﺪي ﺷﺪي؟ ﺳﺮت رو ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻦ و ﺑﯿﺎ ﺑﺎﻻ، ﺳﺮت رو ﺑﺬار رو ﺑﺎﻟﺶ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟‬

‫و ﺧﻮدش ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺧﻮدش را ﺑﺎﻻ ﺑﮑﺸﺪ. ﻫﻤﺰﻣﺎن ﻧﯿﺰ او را ﺑﻪ آﻏﻮش ﺧﻮد ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد و ﻧﻔﺲ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ از آﻏﻮش ﮐﺴﯽ ﮐﻪ‬
‫دوﺳﺘﺶ دارد ﻣﺤﺮوم ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺲ ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮ او ﻧﯿﺰ در آﻏﻮش ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺰﯾﺪ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎز ﺑﻮدن دﮐﻤﻪ ﻫﺎي ﺑﺎﻻﯾﯽ ﭘﯿﺮاﻫﻦ او ﺷﺪ. آﻫﺴﺘﻪ اﻣﺎ ﺟﺪي ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ دﮐﻤﻪ ي ﻟﺒﺎﺳﺖ رو ﺑﺒﻨﺪ ﺳﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮري!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻦ دﮐﻤﻪ ﻫﺎ ﮐﺮد و از ﺑﯽ ﺣﻮاﺳﯽ ﺧﻮرد ﺣﺮص ﺧﻮرد. اﻣﺎ در آن ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﺎ وﺟﻮد اﺳﺘﺮس و ﻟﺮزش دﺳﺘﺎﻧﺶ ﻧﻤﯽ‬

‫ﺗﻮاﻧﺴﺖ دو دﮐﻤﻪ ي آﺧﺮ را ﺑﺒﻨﺪد.‬
‫ـ اَه.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ در ﺳﮑﻮت ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪ ي دﯾﮕﺮي ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺳﺮش را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﺗﻼش او دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺖ ﻧﻔﺲ ﮔﺬاﺷﺖ. آرام‬
‫آن ﻫﺎ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد و ﺧﻮدش را ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﺧﻢ ﮐﺮد و ﺧﻮدش ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻦ دﮐﻤﻪ ﻫﺎي ﻟﺒﺎﺳﺶ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺶ‬
‫ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎره ﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﮔﺮﻣﺎﯾﺶ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد. دﺳﺘﺎن ﺳﺮد ﻣﺤﻤﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ وﺟﻮدي ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺎ اﯾﻦ ﮔﺮﻣﺎ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺳﺮﻣﺎﯾﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ ﻣﺜﻞ آاﺑﯽ‬

‫ﺑﺮ آﺗﺶ ﺑﻮد.‬
‫ﮐﺎرش ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺧﺐ اﯾﻨﻢ از اﯾﻦ، ﻣﻮاﻓﻘﯽ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ؟‬
‫ـ اوﻫﻮم.‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﭘﺲ از ﮐﺠﺎ ﺷﺮوع ﮐﻨﯿﻢ؟ ﺗﻮ ﯾﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻫﮑﺎر ﻧﯿﺴﺘﯽ؟‬

‫ـ ﭼـﺮا؟‬
‫ـ ﺧﺐ ﻣﻦ ﻃﻠﺒﻢ رو ﺧﺮد ﺧﺮد ازت ﻣﯽ ﮔﯿﺮم ﭘﺲ ﺷﺮوع ﮐﻦ.‬

‫‪‬‬                                                                                                        ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ ﺧﺐ، ﺑﺎﺷﻪ.‬

‫ﭘﺲ از ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ دو ﮐﻠﻤﻪ ﻏﻠﺘﯽ زد و ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ دراز ﮐﺸﯿﺪ. اﺣﺴﺎس ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺪون ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ زﺑﺎﻧﺶ راﺣﺖ ﺗﺮ در دﻫﺎﻧﺶ ﻣﯽ‬
‫ﭼﺮﺧﺪ.‬

‫ـ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد، ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﮔﺬﺷﺘﻪ وﻟﯽ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ اﻧﮕﺎر ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎﻣﻪ. ﻫﻤﻮن ﻣﻮﻗﻊ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺗﺎزه رﻓﺘﻪ ﺑﻮد آﻣﺮﯾﮑﺎ. ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻬﻮﻧﻪ‬
‫ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻋﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ و اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﺗﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻗﺮار ﺷﺪ ﻣﻦ ﺑﺮاي ﯾﻪ ﻣﺪت ﺑﺮم ﭘﯿﺶ ﻣﺎدرﺑﺰرﮔﻢ. ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺶ داﺷﺘﻢ، ﺑﺎ ﺗﻤﻮم اون ﺑﭽﮕﯿﻢ‬
‫ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﺶ رو ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم و از ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺘﻪ رﻓﺘﻢ ﭘﯿﺸﺶ. ﻫﺮ روز ﺑﺎﻫﻢ ﻣﯽ رﻓﺘﯿﻢ ﺑﯿﺮون، ﺧﻮش ﻣﯽ ﮔﺬروﻧﺪﯾﻢ ﺗﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺷﺐ دﯾﺪم ﻋﺰﯾﺰ‬

‫ﺟﻮن ﻧﺎراﺣﺘﻪ، اﻧﮕﺎري ﺑﻐﺾ ﮐﺮده ﺑﻮد. رﻓﺘﻢ ﻧﺸﺴﺘﻢ رو ﺑﻪ روش ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻢ ﻋﺰﯾﺰ ﺟﻮن ﻣﻦ اذﯾﺘﺖ ﮐﺮدم؟ اون ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﮔﻔﺖ ﻧﻪ ﻣﺎدر ﺟﻮن اﯾﻦ ﭼﻪ‬
‫ﺣﺮﻓﯿﻪ؟ ﺗﻮ ﻧﻮر ﭼﺸﻢ ﻣﻨﯽ. ﭘﺮﯾﺪم ﺑﻐﻠﺶ و ﮔﻔﺘﻢ ﭘﺲ ﺗﻮ ﻫﻢ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ رﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ؟ ﺧﻨﺪﯾﺪ. اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ و ﻫﻤﻮن ﺟﻮر ﮐﻪ‬

‫ﻣﻮﻫﺎم رو ﻧﺎز ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎﻫﻢ ﯾﻪ ﺷﺎم ﺧﻮش ﻣﺰه درﺳﺖ ﮐﻨﯿﻢ. ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﻢ رو ﻧﺪاد و ﻣﻨﻢ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم و رﻓﺘﯿﻢ ﺷﺎم‬
‫درﺳﺖ ﮐﻨﯿﻢ. ﮐﻠﯽ ﻫﻢ ﺧﺮاﺑﮑﺎري ﮐﺮدم ﺗﻮ آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ. ﺑﻌﺪ از ﺷﺎم رﻓﺘﯿﻢ ﺗﻮ اﺗﺎق ﻋﺰﯾﺰ ﺗﺎ ﺑﺨﻮاﺑﯿﻢ، ﺧﻮﻧﻪ ي ﻋﺰﯾﺰ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺰرگ ﺑﻮد و ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم‬
‫ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺗﻮ اﺗﺎق ﺑﺨﻮاﺑﻢ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﮔﺮﻣﺎي دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ را روي ﮐﻤﺮش ﺣﺲ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺣﻮاﺳﺶ ﭘﺮت ﺗﺮ از آن ﺑﻮد ﮐﻪ اﻫﻤﯿﺘﯽ دﻫﺪ. ذﻫﻨﺶ ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﺎل‬
‫ﻫﺎ ﭘﯿﺶ.‬

‫ـ ﺗﺨﺖ ﺗﻮي اﺗﺎق ﻋﺰﯾﺰ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻮد. ﯾﻪ ﮐﻤﺪ ﻫﻢ درﺳﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺨﺖ ﺑﻮد. ﻋﺰﯾﺰ اون ﺷﺐ ﺑﺮام آروم آروم ﻗﺼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﻧﺪ و ﻣﻨﻢ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺧﻮاﺑﻢ‬
‫ﺑﺮد. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﻗﯿﻘﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﻮد، ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺪوداي ﺳﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺲ ﮐﺮد ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺧﻮرد ﺑﻪ ﭘﻨﺠﺮه. از ﺗﺮس ﭘﺎ ﺷﺪم و ﺳﺮ ﺟﺎم ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﯾﻮاش‬
‫ﻋﺰﯾﺰ رو ﺻﺪا ﮐﺮدم وﻟﯽ اﻧﮕﺎر ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﯿﺪار ﺑﺸﻪ. ﻣﯽ دوﻧﺴﺘﻢ ﺷﺒﺎ ﻗﺮص ﻣﯽ ﺧﻮره. وﻟﯽ ﻧﻪ ﺗﺎ اﯾﻦ ﺣﺪ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﯿﺪار ﻧﺸﻪ. دﺳﺘﺎش ﺳﺮد ﺑﻮد و‬

‫اﺻﺮار ﻣﻨﻢ ﻓﺎﯾﺪه ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﯿﺪار ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. ﺻﺪاي ﻗﺪﻣﺎي ﯾﮑﯽ رو از ﺗﻮ راﻫﺮو ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪم واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺮﯾﻊ از ﺗﺨﺖ ﭘﺮﯾﺪم ﭘﺎﯾﯿﻦ و رﻓﺘﻢ در ﮐﻤﺪ رو‬
‫ﺑﺎز ﮐﺮدم و ﺧﻮدم رو ﺗﻮش ﭘﻨﻬﻮن ﮐﺮد اﻣﺎ از ﺳﻮراخ ﻗﻔﻞ ﻧﮕﺎم ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﺑﻮد. ﻧﮕﺮان ﻋﺰﯾﺰ ﺑﻮدم. ﻗﻠﺒﻢ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﻣﯽ زد.‬

‫ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﺎ ﮐﻪ رﺳﯿﺪ ﻧﻔﺴﺶ ﺑﻪ ﺷﻤﺎره اﻓﺘﺎد.‬
‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺎﻗﯿﺶ رو ﺑﺬاري ﻓﺮدا؟‬
‫دﺳﺘﺎن ﻧﻔﺲ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ و ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﭘﯿﺶ دور ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺣﻠﻘﻪ ﺷﺪ.‬

‫ـ ﯾﻪ ﺳﺎﯾﻪ ﺳﯿﺎه اوﻣﺪ ﺗﻮ اﺗﺎق، اول داﺷﺖ ﻣﯽ اوﻣﺪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪ ﮐﻪ ﻧﮕﺎش اﻓﺘﺎد ﺑﻪ ﻋﺰﯾﺰ. ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺗﺮﺳﯿﺪ. ﭼﻮن، ﭼﻮن ﯾﻪ ﺷﺎل از ﺗﻮ ﮐﯿﻔﺶ در آورد،‬
‫رﻓﺖ ﺳﻤﺖ ﺗﺨﺖ ﺷﺎل و ﭘﯿﭽﻮﻧﺪ دور ﮔﺮدن ﻋﺰﯾﺰ.‬

‫ﺻﺪاي ﻧﻔﺲ رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ اوج ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و اﺷﮏ ﻫﺎش روي ﮔﻮﻧﻪ ﺟﺎري ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
‫ـ ﺑﺴﻪ، ﺑﺴﻪ ﻧﻔﺲ، ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻦ.‬
‫اﻣﺎ ﻧﻔﺲ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺼﺒﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻟﮑﻨﺖ اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﺷﺎل رو ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺸﯿﺪ. دﺳﺖ و ﭘﺎي ﻋﺰﯾﺰ ﺷﻞ ﺷﺪ. ﻣﻦ، ﻣﻦ اون ﺟﺎ ﺗﻮ ﮐﻤﺪ ﻧﻔﺲ ﮐﻢ آورده ﺑﻮدم. ﭼﺸﻤﺎم رو ﻋﺰﯾﺰ ﺛﺎﺑﺖ ﺑﻮد، ﻣﺮدﻣﮏ ﭼﺸﻤﺎم‬
‫ﺧﺸﮏ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺣﺮﮐﺘﺸﻮن ﺑﺪم. ﻋﺰﯾﺰ واﺳﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪن ﺗﻘﻼ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. اون، اوﻧﻢ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ، داﺷﺖ ﺧﻔﻪ اش ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﻦ‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﻻل ﺷﺪه ﺑﻮدم.‬

‫ـ ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻦ، ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ ﺑﺴﻪ ﻧﻔﺲ.‬
‫ـ اون ﻣﺮده ﺑﻮد، ﻣﻦ ﺗﻮ ﺑﻐﻠﺶ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮدم. ﻗﺒﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ اون ﺑﯿﺎد ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰ ﻧﻔﺲ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﯿﺪ، ﻣـﺮده ﺑﻮد. ﻣﻦ دﻟﻢ ﺳﻮﺧـﺖ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮي دﻫﺎن او ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﻃﺮف ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ.‬
‫ـ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ، اﯾﻦ ﺟﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﻦ و ﺗﻮﯾﯿﻢ. ﻧﮕﺎم ﮐﻦ!‬
‫ﻧﻔﺲ رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ آرام ﻣﯽ ﺷﺪ. اﻧﮕﺎر ﮐﺎﺑﻮﺳﺶ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﯿﺪه ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﻨﻈﻢ ﻣﯽ ﺷﺪ و دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ ﺷﻞ ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ آﻫﺴﺘﻪ دﺳﺘﺎن‬

‫ﻧﻔﺲ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد. دﻗﺎﯾﻘﯽ ﻧﻪ ﭼﻨﺪان ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺑﻪ ﺳﮑﻮت ﮔﺬﺷﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺘﺎﺛﺮ از ﺣﺮف ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﺗﺼﻮر اﯾﻦ ﮐﻪ دﺧﺘﺮ ﺑﭽﻪ اي ﺷﺎﻫﺪ‬
‫ﻣﺮگ ﯾﮑﯽ از ﻋﺰﯾﺰﺗﺮﯾﻦ ﮐﺴﺎﻧﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ دﯾﮕﻪ ﺧﻮدت رو اذﯾﺖ ﻧﮑﻦ، ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﺗﺎﯾﯿﺪ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﺮد و ﻟﺒﺶ را ﮔﺰﯾﺪ:‬
‫ـ ﻣﻦ ﺣﺘﯽ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﮑﺮدم ﺑﺎ ﻋﺰﯾﺰ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻨﻢ.‬

‫ـ ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯽ ﯾﻪ ﺳﺮي از آدﻣﺎ واﺳﻤﻮن ﻣﻬﻤﻦ. ﮔﺎﻫﯽ وﻗﺘﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود از ﭘﯿﺸﻤﻮن ﻣﯿﺮن و ﺗﻮ ﻓﺮﺻﺖ اﯾﻦ رو ﻧﺪاري ﮐﻪ ﺑﺮاي آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر دﺳﺘﺎﺷﻮن رو‬
‫ﺑﮕﯿﺮي، ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﺟﻮري ﻣﯿﺮن ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﺷﻮن ﺗﻮ ﯾﺎدت ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ، ﻧﻪ؟‬

‫ـ آره، ﻣﻤﻨﻮن ﮐﻪ ازم ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﮕﻢ. ﺧﯿﻠﯽ آروم ﺷﺪم.‬
‫ـ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ ﻧﺘﺮﺳﯽ، دﯾﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ رو ﺗﻮ ﻫﻤﭽﯿﻦ وﺿﻌﯿﺘﯽ ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺣﺎﻻ ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺨﻮاب.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﭘﺸﺖ دﺳﺖ ﭘﺎك ﮐﺮد و در ﺳﺮدي ﻫﻮاي اﺗﺎق ﮔﺮﻣﺎي آﻏﻮش ﻣﺤﻤﺪ را ﺑﻪ ﺟﺎن ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫***‬
‫ﺑﺎ اﺣﺴﺎس رﺧﻮت و ﺳﺴﺘﯽ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﭘﺘﻮ را ﮐﻤﯽ ﮐﻨﺎر زد. اﺣﺴﺎس ﮔﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺧﺎﻟﯽ ﻣﺤﻤﺪ اﻓﺘﺎد. ﺳﯿﺦ ﺳﺮ‬

‫ﺟﺎﯾﺶ ﻧﺸﺴﺖ. در ﺗﺎرﯾﮏ و روﺷﻦ اﺗﺎق ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻔﺖ را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دادﻧﺪ ﻗﻔﻞ ﺷﺪ.‬
‫ﺻﺪاي در ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﻮﺷﯿﺪه در ﺑﺎراﻧﯽ ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮓ و ﺷﻠﻮار ﺟﯿﻦ آﺑﯽ رﻧﮕﯽ ﺷﺎل ﮔﺮدن ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﺶ را دور‬
‫ﮔﺮدن ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ. ﺑﺎ دﯾﺪن ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد ﮐﻪ او را ﺗﺎ ﻣﺮز دﯾﻮاﻧﮕﯽ ﭘﯿﺶ ﺑﺮد. ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﻢ و زﯾﺮ ﺑﻮد و آﻫﺴﺘﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺳﻼم، ﺻﺒﺤﺖ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﺧﺎﻧﻮم.‬
‫ﭘﺘﻮ را در دﺳﺘﺶ ﻓﺸﺮد و او ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ آﻫﺴﺘﻪ و ﻣﻬﺮﺑﺎن ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺳﻼم، ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ، ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮي؟‬
‫ـ اﻣﺮوز ﺷﻤﺎ ﻣﺜﻞ ﯾﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ.‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻔﺲ ﮔﺸﺎد ﺷﺪ:‬

‫ـ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮي ﺧﺐ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ادﮐﻠﻨﺶ را از ﺟﻠﻮي آﯾﻨﻪ ﺑﺮداﺷﺖ. ﺗﻠﺨﯿﺶ در ﻓﻀﺎ ﭘﺨﺶ ﺷﺪ و ﻧﻔﺲ ﺧﻮﺷﺤﺎل از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺻﺒﺤﺶ را ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﻠﺨﯽ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ آﻏﺎز ﮐﺮده ﺑﻮد‬

‫‪‬‬                                                                                                        ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﻣﺎﻧﺪ.‬

‫ـ ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﻟﺠﺒﺎزي ﻫﺴﺖ ﮐﻪ از ﻗﻀﺎ ﯾﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺧﯿﻠﯽ دوري ﻫﻢ ﺑﺎ ﺑﻨﺪه داره، ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﺶ ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬
‫ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯿﺶ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽ ﺑﺴﺖ ﺧﻨﺪه ي رﯾﺰي ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﻗﺒﻞ اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﮕﻪ ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻤﺎل ﺧﻮش ﺑﮕﺬروﻧﯿﻢ، ﻣﻨﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺑﯽ ﮐﺎر ﺑﻤﻮﻧﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم دﻧﺒﺎل ﮐﺎراي آﺗﻠﯿﻪ.‬
‫ﻗﻔﻞ ﺳﺎﻋﺖ را ﮐﻪ ﺑﺴﺖ رو ﺑﻪ روي او اﯾﺴﺘﺎد. ﺟﺪي ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻫﻤﻮن ﮐﻪ دﯾﺸﺐ ﺣﺮﻓﺶ رو ﺑﺎ ﻣﺴﻌﻮد ﻣﯽ زدﯾﻢ. ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ زود ﺑﺮﮔﺮدم، ﻋﻠﯽ ﻫﻢ ﺧﻮاﺑﻪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ دﯾﮕﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
‫ـ ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدﺗﻮن ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﻮن. ﺑﺎ ﻋﻠﯽ ﺑﺮﯾﺪ ﯾﻪ دوري ﺑﺰﻧﯿﺪ، ﻧﺎزﮔﻠﻢ اﮔﻪ اذﯾﺖ ﮐﺮد زﻧﮓ ﺑﺰن ﺑﻪ ﺗﺮﻣﻪ ﺑﯿﺎد.‬

‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺷﻪ! ﮐﯽ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدي ﻣﮕﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﻔﺎرش ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ـ ﺑﺬار ﺑﺮم! ﺑﻬﺖ زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﻢ.‬
‫ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﻧﻔﺲ دوﺧﺖ و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ.‬

‫ـ ﻫـﯽ، ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺎ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺷﺎدي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎر دﯾﮕﺮ روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺻﺪاي ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن در را ﺷﻨﯿﺪ.‬

‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﻮد از ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻟﺒﺎس راﺣﺘﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪ و ﺳﺮي ﺑﻪ ﻧﺎزﮔﻞ زد و ﻣﯿﺰ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ را آﻣﺎده ﮐﺮد. ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻋﻠﯽ ﺷﺪ اﻣﺎ‬
‫اﻧﮕﺎر او ﻗﺼﺪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪن ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺑﻪ اﺗﺎق او رﻓﺖ ﺗﺎ ﺧﻮدش دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﻮد.‬
‫ﻫﻨﻮز ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﺎ ﺗﺨﺖ ﻓﺎﺻﻠﻪ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺻﺪاي زﻧﮓ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﻋﻠﯽ او را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻮد ﺳﺎﺧﺖ. اﻧﻘﺪر ﮐﻨﺠﮑﺎو ﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻠﻮار ﻋﻠﯽ ﮐﻪ‬

‫روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ رﻓﺖ. اﻧﮕﺎر ﻧﯿﺮوﯾﯽ دروﻧﯽ او را وادار ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ اﺳﻤﯽ ﮐﻪ روي ﺻﻔﺤﻪ ﺑﻮد را ﺑﺨﻮاﻧﺪ:‬
‫ـ ﺑﺎﺑﺎ!‬

‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﮔﻮﺷﯽ را ﻧﺰدﯾﮏ ﮔﻮﺷﺶ ﺑﺮد.‬
‫ـ اﻟﻮ ﻋﻠﯽ؟‬
‫ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي ﮔﺮم ﭘﺪرش ﺣﺎل ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ او دﺳﺖ داد. ﺑﯿﺶ از آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮش را ﻣﯽ ﮐﺮد دﻟﺘﻨﮓ ﺳﻬﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬

‫ـ اﻟﻮ؟ ﻋﻠﯽ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟ رﺳﯿﺪﯾﻦ ﺑﺎﺑﺎ؟ ﭼﺮا ﯾﻪ زﻧﮓ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰدي، ﻧﮕﺮاﻧﺘﻮن ﺷﺪم.‬
‫ـ ﻧﻔـﺲ؟!‬

‫ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺻﺪا ﭼﺮﺧﯿﺪ. ﻋﻠﯽ درﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺳﺮزﻧﺶ آﻣﯿﺰ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻋﻠﯽ ﺗﻠﻔﻦ را از ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﺧﺸﮏ ﺷﺪه‬
‫ي ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺳﻼم ﺑﺎﺑﺎ.‬

‫ـ …‬
‫ـ ﻣﻌﺬرت ﻣﯽ ﺧﻮام دﯾﺸﺐ اﻧﻘﺪر ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﻪ ﻧﺮﺳﯿﺪه ﺧﻮاﺑﯿﺪﯾﻢ.‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ …‬

‫ـ ﻧﻪ ﮔﻮﺷﯿﻢ دﺳﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﻮد!‬
‫ﻧﻔﺲ دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد ﺗﺎ اﻋﺘﺮاض ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻋﻠﯽ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﺳﮑﻮت ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﺑﺎ اﺧﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ روﯾﺶ ﮐﺮد ﻣﺎﻧﻊ از ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﺮدن او ﺷﺪ.‬

‫ـ ﻧﻪ ﺧﻮﺑﻦ، ﻣﺎﻣﺎن ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ـ …‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ، ﺣﺘﻤﺎ.‬

‫ـ …‬
‫ـ ﺷﻤﺎم ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر.‬

‫و ﮔﻮﺷﯽ را از ﮐﻨﺎر ﮔﻮﺷﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد و ﺑﺎ ﺧﺸﻢ روي ﺗﺨﺖ ﭘﺮت ﮐﺮد. ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ و ﺗﻨﻬﺎ ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ را از روي ﺗﺨﺖ ﺑﺮداﺷﺖ و راﻫﯽ ﺣﻤﺎم ﺷﺪ و‬
‫زﻣﺰﻣﻪ وار زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اون ﺑﺎﺑﺎﺗﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﯿﺰ ﻣﻐﻤﻮم و در ﺧﻮد ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ. ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﭼﺎي ﯾﺦ ﮐﺮده اش ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ. ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ رﻓﺘﺎرش. ﭼﻪ‬
‫اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ از او ﺳﺮ زده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺴﺘﺤﻖ اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻼت ﺑﻮد؟‬

‫ـ ﯾﻪ ﭼﺎي ﺑﺮﯾﺰ ﺑﺮام ﻟﻄﻔﺎ.‬
‫ﻋﻠﯽ ﺧﺸﮏ و ﺟﺪي ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ. ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻃﻤﺎﻧﯿﻨﻪ ﻓﻨﺠﺎﻧﺶ را از ﭼﺎي ﭘﺮ ﮐﺮد.‬
‫ﻧﻔﺲ زﯾﺮ ﺑﺎر آن ﻫﻤﻪ ﺳﮑﻮت ﻟﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﺑﺪﺗﺮ از ﻫﻤﻪ از ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮرد ﻟﺠﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺳﻌﯽ ﮐﺮد از در دوﺳﺘﯽ‬

‫وارد ﺷﻮد:‬
‫ـ ﺑﺎﺑﺎ ﮐﺎرت داﺷﺖ؟‬

‫ـ واﺳﺖ ﻣﻬﻤﻪ؟‬
‫ـ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺪوﻧﻢ!‬
‫ﻋﻠﯽ دﺳﺖ از ﺧﻮردن ﮐﺸﯿﺪ و ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺣﯿﺮت ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﺣﺎﻟﺶ رو ﺑﭙﺮﺳﯽ ﯾﺎ ﺣﺪاﻗﻠﺶ ﺳﻼم ﮐﻨﯽ!‬
‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﻣﺎ…‬

‫ـ ﻏﺮورت در ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎﺑﺎ؟ ﻫﯿﭻ ﻓﺎﯾﺪه اي ﻧﺪاره دﺧﺘﺮ.‬
‫ﻟﻘﻤﻪ اي ﮐﻪ در دﺳﺖ داﺷﺖ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
‫ـ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮدي ﻣﺤﻤﺪ در ﻣﻮردت ﭼﻪ ﺟﻮري ﻗﻀﺎوت ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟ ﻗﺼﻪ ﻫﺎي ﻫﺰار و ﯾﮏ ﺷﺒﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﺸﯿﻨﯽ ﯾﮑﯽ از ﻣﺸﮑﻼﺗﺖ رو واﺳﺶ ﺗﻌﺮﯾﻒ‬

‫ﮐﻨﯽ؟ اون آدم ﺻﺒﻮرﯾﻪ، اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺎد. ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﺮدا ادﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﮐﻪ ﺻﺒﻮرن اﻣﺎ اﺻﻼ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﯿﺴﺖ، از ﺗﻮ داﻏﻮن ﻣﯿﺸﻦ. ﻣﻦ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺮادرﺗﻢ وﻗﺘﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ دﯾﻮوﻧﻪ ﻣﯿﺸﻢ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ اون ﮐﻪ اﻻن ﺷﻮﻫﺮﺗﻪ! ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺗﺎ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺸﯿﻨﻪ و ﮔﺮﯾﻪ زارﯾﺎي ﺗﻮ رو ﺑﺒﯿﻨﻪ؟‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫زاﻧﻮي ﻏﻢ ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﯽ؟ ﺑﺒﯿﻦ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻦ اﻣﺎ اﯾﻦ رو ﻧﻤﯽ ﺧﻮان. ﺗﻮ ﺑﭽﺴﺐ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮدت، ﻧﺬار ﺷﺮوع ﻧﮑﺮده‬

‫ﺗﻤﻮم ﺑﺸﻪ.‬
‫ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺸﺎد ﺷﺪه ي ﻧﻔﺲ آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﺠﯽ زد.‬

‫ـ ﭼﻪ ﺳﺨﻨﺮاﻧﯽ ﻏﺮاﯾﯽ ﺑﻮد واﻗﻌﺎ! اﻣﯿﺪوارم ﭘﻨﺒﻪ اي ﺗﻮ ﮔﻮﺷﺖ ﻧﺒﻮده ﺑﺎﺷﻪ ﭼﻮن ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ ﺟﻮري ﯾﻬﻮ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺮد ﺷﺪم و اﯾﻨﺎ رو ﮔﻔﺘﻢ!‬
‫و اﺷﺎره اي ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﯿﺎﯾﺪ، ﺧﻮدش ﻫﻢ ﺳﺮش را ﺟﻠﻮ آورد و ﺑﺎ ﺻﺪاي آراﻣﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻗﺮن ﯾﻪ ﺑﺎر اﺗﻔﺎق ﻣﯽ اﻓﺘﻪ!‬

‫و زد زﯾﺮ ﺧﻨﺪه. ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد.‬
‫ـ ﺻﺒﺤﻮﻧﺖ رو ﺑﺨﻮر ﮐﻪ ﻗﺮاره ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﯾﻪ دوري ﺑﺰﻧﯿﻢ.‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﭙﺮﺳﯽ ﻣﺤﻤﺪ اﯾﻨﺎ ﮐﺠﺎن؟‬
‫ـ آﻗﺎﺗﻮن ﻗﺒﻞ رﻓﺘﻦ ﺳﻔﺎرﺷﺎي ﻻزم رو ﮐﺮدن.‬
‫ـ ﻋـﻠﯽ؟‬

‫ـ ﺟﻮن ﻋﻠﯽ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺟﯿﻎ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺗﻮ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﯽ؟‬
‫ـ ﮔﻔﺘﻢ آﻗﺎﺗﻮن!‬
‫ـ ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ﻋﻠﯽ!‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ از ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﺑﻠﻨﺪ و ﺷﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد از آن ﺟﺎ ﻓﺮار ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺴﺨﺮه اي ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:‬
‫ـ ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﻣﻨﻮ ﻧﮑﺶ!‬

‫***‬
‫ـ واي ﻣﺮدم! ﺑﺘﺮﮐﯽ دﺧﺘﺮ، ﭼﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﻪ ﺟﻮﻧﺖ ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ آروم ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮي؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﭘﻘﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ:‬

‫ـ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯽ ﻋﯿﻦ ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺰرﮔﺎ ﻣﯿﺸﯽ.‬
‫ـ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﺎ!‬

‫ﯾﮏ دﻓﻌﻪ ﺻﺎف ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺶ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ اﯾﻦ ﺟﺎ واﺳﻪ ﻣﻦ ﮐﺴﯽ رو ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدي؟‬
‫ـ ﭼـﯽ؟‬

‫ـ ﺑﺎﺑﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﻟﺒﺎس دوﻣﺎدي ﺑﺒﯿﻨﯽ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺗﻘﻠﯿﺪ از ﺧﻮدش ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﺮاي او ﻧﺎزك ﮐﺮد:‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ـ ﭼﻪ ﻏﻠﻄﺎ!‬

‫ـ د‪‬ﻫ‪‬ﻪ، ﺗﻮ ﺑﺎز اﺣﺴﺎﺳﺎت ﭘﺴﺮوﻧﻪ ي ﻣﻨﻮ ﺿﺎﯾﻊ ﮐﺮدي!‬
‫ـ ﻋﻠﯽ زوده واﺳﺖ. ﻣﻦ داداﺷﻢ رو اﻟﮑﯽ اﻟﮑﯽ دوﻣﺎد ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ. ﭘﺲ ﺧﯿﺎﻟﺒﺎﻓﯽ ﻣﻤﻨﻮع.‬

‫و از روي ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻣﻦ ﺑﺮم ﭘﯿﺶ ﻧﺎزﮔﻞ.‬
‫ـ ا‪ ‬ﮔﻔﺘﯽ ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﯿﻪ؟‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ رﻓﺖ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻮه ي ﺗﺮﻣﻪ، ﯾﻪ ﺧﺎﻧﻮﻣﯿﻪ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﯽ ﻣﯿﺎد اﯾﻦ ﺟﺎ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. دﺧﺘﺮش ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﻪ ﻧﺎزﮔﻞ رو ﯾﻪ ﻣﺪت آورده ﭘﯿﺶ ﻣﺎ.‬

‫ـ آﻫﺎ، ﺑﭽﻪ ي ﻧﺎزﯾﻪ.‬
‫ـ آره ﺑﻪ ﺗﻮ رﻓﺘﻪ!‬
‫و ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺣﻮاﻟﻪ ي او ﮐﺮد.‬

‫***‬
‫ـ ﺑﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺧﻮﺷﻤﻠﻪ، ﺑﯿﺪار ﺷﺪي ﻋﺴﻠﯽ؟‬

‫ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻠﯽ ﻧﯿﺰ از در وارد ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ ﻧﻔﺲ؟‬
‫ـ ﭼﯿﻪ؟‬

‫ـ اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﯽ، ﺗﺮﻣﻪ زﻧﮓ زد ﮔﻔﺖ اﮔﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺎد ﻧﺎزﮔﻞ رو ﺑﺒﺮه.‬
‫ـ ﭼﯽ؟‬

‫ـ ﻫﺎن؟ ﭼﯿﻪ؟ ﻧﮑﻨﻪ ﺑﭽﻪ ي ﺧﻮدﺗﻮﻧﻪ اﻟﮑﯽ اﻧﺪاﺧﺘﯿﻦ ﮔﺮدن ﺗﺮﻣﻪ!‬
‫ـ ﻋﻠﯽ ﮐﻢ ﭼﺮت ﺑﮕﻮ.‬
‫و ﻧﮕﺎه ﻧﻮازﺷﮕﺮش را روي ﻧﺎزﮔﻞ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﯿﺮﯾﻨﻪ. دﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺮاش.‬
‫ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ زﻧﮓ در ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪ و ﺗﺮﻣﻪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺪام ﺑﺎﺑﺖ ﻧﮕﻬﺪاري ﻧﺎزﮔﻞ از ﻧﻔﺲ ﺗﺸﮑﺮ و ﻋﺬر ﺧﻮاﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﻤﺮاه ﮐﻮدك‬

‫از وﯾﻼ ﺧﺎرج ﺷﺪ.‬
‫ﻇﻬﺮ ﺑﻮد و ﻋﻠﯽ ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﺎن داغ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ دﻟﺘﻨﮕﯽ ﻋﺠﯿﺒﯽ در ﮔﻮﺷﻪ ي ﻗﻠﺒﺶ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎﺑﺖ‬
‫دوري از ﻧﺎزﮔﻞ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺴﯽ ﺑﻪ او دﺳﺖ داده اﺳﺖ اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﭘﯿﺎم ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻤﺎم ﺗﺼﻮراﺗﺶ از ﺑﯿﻦ رﻓﺖ. ﭘﯿﺎم ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻀﻤﻮن ﮐﻪ: »ﺧﻮﺑﯽ؟ ﻫﻤﻪ‬

‫ﭼﯿﺰ اوﮐﯿﻪ؟ ﻣﺎ ﺗﺎزه رﺳﯿﺪﯾﻢ. ﺗﺎ ﻏﺮوب ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ اﮔﻪ ﮐﺎري ﭘﯿﺶ اوﻣﺪ ﺑﮕﻮ ﺑﻬﻢ.« دﻟﺘﻨﮕﯿﺶ را اﻓﺰاﯾﺶ داد.‬
‫ﻧﻔﺲ دﻟﺨﻮر از اﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﺮا ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ او ﺗﻤﺎس ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ، ﺧﻮاﺳﺖ ﮔﻠﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮدش را ﮐﻮﭼﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. اﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻫﺎ‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﭘﯿﺎﻣﯽ ارﺳﺎل ﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪه اﻣﺎ ﻗﻠﺒﺶ آرام ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و در ﺷﻮق دﯾﺪن ﺟﻮاب آن ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ: »ﺑﺎﺷﻪ. ﻓﻘﻂ،‬

‫دﻟﺘﻨﮕﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟!«‬
‫دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻪ ﻃﻮل اﻧﺠﺎﻣﯿﺪ ﺗﺎ ﺻﺪاي زﻧﮓ ﮐﻮﺗﺎه ﭘﯿﺎﻣﮏ او را از ﺟﺎ ﭘﺮاﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن اس ام اس ﺗﻤﺎم ﻫﯿﺠﺎﻧﺶ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺗﻮده اي از دﻟﺨﻮري ﺷﺪ:‬

‫»ﻧﻔﺲ؟ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻢ ﺧﻮﺑﯽ؟«‬
‫ﺑﺎ دﻟﺨﻮري ﺟﻮاب داد: »آره، ﺑﺮاي ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﻋﺠﻠﻪ ﻧﮑﻨﯿﺪ. ﻓﻘﻂ ﻧﺬارﯾﺪ ﺷﺐ ﺑﺸﻪ.«‬
‫و ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﮔﻮﺷﯽ را ﮔﻮﺷﻪ اي ﭘﺮت ﮐﺮد. ﺑﺎز ﻫﻢ ﭘﺲ از دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺻﺪاي ﮔﻮﺷﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ اﮐﺮاه ﮔﻮﺷﯽ را ﺑﺮداﺷﺖ و ﻧﮕﺎﻫﯽ‬

‫ﺑﻪ ﭘﯿﺎم اﻧﺪاﺧﺖ: »دﻟﺘﻨﮕﯽ؟! ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺎزﯾﮕﻮﺷﯽ ﺗﻮ ﺗﻮي ﺧﯿﺎل ﻣﻦ. ﺳﻌﯽ ﮐﻦ دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﯽ!«‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺟﻮاب ﭘﯿﺎﻣﺶ زﺑﺎﻧﺶ ﺑﻨﺪ آﻣﺪ. ﺑﺎ ذوﻗﯽ ﻓﺮاوان ﭼﻨﺪ ﺑﺎر اس ام اس را ﺧﻮاﻧﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺟﯿﻐﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺧﻮد را روي ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺖ.‬

‫***‬
‫ﺷﺐ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﯽ رﺳﯿﺪ اﻣﺎ ﺧﺒﺮي از ﻣﺤﻤﺪ و ﻣﺴﻌﻮد ﻧﺒﻮد. آن روز ﻧﻔﺲ ﻋﻠﯽ رﻏﻢ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻋﻠﯽ را ﺑﺮاي ﮔﺮدش رد ﮐﺮده و‬
‫ﺣﺎﻻ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﮕﺮان ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﺮاﯾﺶ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮد ﭼﺮا ﮐﻪ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد او ﻧﯿﺰ دارد ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ را در زﻧﺪﮔﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎل‬

‫ﻫﺎ ﭘﯿﺶ آن ﻫﺎ را در ﻧﮕﺎه ﻣﺎدرش ﻣﯽ دﯾﺪ و ﯾﺎ در ﮐﺘﺎب ﻫﺎ ﺧﻮاﻧﺪه و دﯾﺪه ﺑﻮد. ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻧﺎب از ﺟﻨﺲ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﺑﻪ رﻧﮓ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ.‬
‫ـ اون ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن رو ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻦ ﺑﺮو ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺨﻮاب. اوﻧﺎ ﮐﻪ اﻻن ﻧﻤﯽ رﺳﻦ، ﺑﯿﺎﻧﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻠﯿﺪ داره.‬

‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻋﻠﯽ ﮐﻪ روي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ـ ﺧﻮاﺑﻢ ﻧﻤﯿﺎد، ﺗﻮ ﺑﺮو ﺑﺨﻮاب دﯾﻮوﻧﻪ.‬
‫ـ ﻋــﺎﺷﻖ اﺑﺮاز اﺣﺴﺎﺳﺎت ﺧﻮاﻫﺮوﻧﻪ ﺗﻢ! ﺷﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﻧﻔﺴﯽ.‬

‫ﺑﻪ روﯾﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و دوﺑﺎره ﮔﺮدﻧﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﭼﺮﺧﯿﺪ.‬
‫ﺧﻤﯿﺎزه اي ﮐﺸﯿﺪ و ﭘﺸﺖ ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ دﺳﺖ ﻣﺎﻟﯿﺪ. ﺳﺎﻋﺖ ﺣﺪود دو و ﺳﯽ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻮد و ﻧﻔﺲ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺮاي ﺧﻮاب ﺑﯽ ﻃﺎﻗﺖ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ‬

‫رﻓﺖ. اﺑﺘﺪا ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﺧﻮاﺳﺖ ﺷﺐ را در اﺗﺎق ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﺳﺮﯾﻊ اﯾﻦ ﺧﻮاﻫﺶ را در ذﻫﻨﺶ ﭘﺲ زد و زﯾﺮ ﭘﺘﻮ رﻓﺖ.‬
‫دم دم ﻫﺎي ﺻﺒﺢ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺣﺴﺎس ﺳﺮﻣﺎ ﮐﺮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮐﻪ ﺑﺎز ﺷﺪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﺎز ﺑﻮدن ﭘﻨﺠﺮه ﺷﺪ. ﺳﺮﯾﻊ از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻣﺘﻌﺠﺐ از ﺑﺎز ﺑﻮدن‬
‫ﭘﻨﺠﺮه اي ﮐﻪ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ از ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺶ اﻃﻤﯿﻨﺎن داﺷﺖ آن را ﺑﺴﺖ. ﻫﻮا ﮔﺮگ و ﻣﯿﺶ ﺑﻮد و ﻣﻪ ﻏﻠﯿﻈﯽ ﻓﻀﺎي ﺑﯿﺮون را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد. دوﺑﺎره ﮐﻪ ﺑﻪ‬

‫ﺗﺨﺖ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻮي ﯾﮏ ﻧﻮع ﺗﻠﺨﯽ ﺧﺎص و آﺷﻨﺎ ﺷﺎﻣﻪ اش را ﻧﻮازش ﮐﺮد. ﺳﺮش را ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﻧﮕﺎﻫﺶ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ درﺳﺖ روي ﺷﺎل‬
‫ﮔﺮدن ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮓ ﻣﺤﻤﺪ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ. ﺑﺪون دﺳﺖ زدن ﺑﻪ ﺷﺎل ﺑﺎ ﺷﻮﻗﯽ واﻓﺮ در اﺗﺎق را ﮔﺸﻮد و ﺑﯿﺮون رﻓﺖ.‬

‫درﺳﺖ ﭘﺸﺖ در اﺗﺎق ﻣﺤﻤﺪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ از ﺟﻨﺲ ﮔﻞ ﻫﺎي ﯾﺎس ﮐﺸﯿﺪ و در را ﺑﻪ آﻫﺴﺘﮕﯽ ﮔﺸﻮد. و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد از ﻻي در ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ‬
‫اﺗﺎق راه ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ. ﻧﯿﻢ ﺗﻨﻪ ي ﺑﺮﻫﻨﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﭘﺘﻮ ﺗﺎ روي ﺑﺎزواﻧﺶ را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﺨﯿﻪ ﺧﻮرد، آراﻣﺶ ﯾﺎﻓﺖ و ﺳﺮﯾﻊ در را ﺑﺴﺖ و ﺑﻪ‬
‫اﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ. دوﺑﺎره ﺑﺎ دﯾﺪن ﺷﺎل ﮔﺮدن ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺎل رد ﭘﺎﯾﯽ از وﺟﻮد ﻣﺤﻤﺪ در اﺗﺎﻗﺶ اﺳﺖ. ﻧﻔﺲ اﯾﻦ دل ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻫﺎي‬

‫ﯾﻮاﺷﮑﯽ ﻣﺤﻤﺪ را دوﺳﺖ داﺷﺖ. ﺑﺮاي او ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎن ﭘﺴﺮك ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﻻ، ﻣﻐﺮور و ﺳﯿﻨﻪ ﺳﺘﺒﺮ از ﻃﺎﯾﻔﻪ ي ﻣﺜﻞ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﺎ ﺑﻮد.‬
‫دوﺑﺎره ﮐﻪ زﯾﺮ ﭘﺘﻮ ﺧﺰﯾﺪ ﺧﻮاب از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ داد و دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺎﻻي ﺳﺮ در ﻫﻢ ﻗﻼب ﮐﺮد. اﻣﺮوز ﺑﺎﯾﺪ‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﺻﺒﺤﺶ را ﻃﻮر دﯾﮕﺮي ﺷﺮوع ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫***‬
‫ـ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﺎﯾﯽ؟‬

‫ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ دو ﭼﺸﻢ ﺗﺎر و ﻟﺒﯽ ﻟﺮزان ﺑﺎﻻ آﻣﺪﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻫﻨﻮز ﻫﻢ درﮔﯿﺮ ﺧﻮاب ﺑﻮد دﺳﺘﯽ روي ﮔﺮدﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﻨﺤﻨﯽ زﯾﺒﺎﯾﯽ‬
‫روي ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺳﻼم ﮐﻨﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ. ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد واﺑﺴﺘﮕﯿﺶ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ اﻧﻘﺪر ﺷﺪﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ روز ﻧﺪﯾﺪﻧﺶ اﯾﻦ ﻃﻮر ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﺰد.‬
‫ـ ﺗﻮ ﭼﺮا ﺳﻼم ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬

‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﺤﻤﺪ ﻗﯿﺪ ﻫﻮا ﺧﻮري ﺻﺒﺢ ﮔﺎﻫﯽ را زد و دﺳﺘﺎﻧﺶ را روي ﺳﯿﻨﻪ درﻫﻢ ﻗﻔﻞ ﮐﺮد.‬
‫ـ اول ﺗﻮ ﺳﻼم ﻣﯽ ﮐﻨﯽ، ﺗﺎزه ﻣﻦ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮي ﻫﻢ ﻧﺸﻨﯿﺪم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻧﺎز ﺗﮑﻪ ﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ در دﺳﺖ داﺷﺖ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و دﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﭘﺮ از ﻋﺸﻮه ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧﭻ، ﻧﯿﺎزي ﻧﯿﺴﺖ واﺳﻪ ﮔﻮﺷﺎت ﻋﯿﻨﮏ ﺑﮕﯿﺮي، ﻣﻦ ﻧﻪ ﺳﻼم ﮐﺮدم ﻧﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ ﮔﻔﺘﻢ.‬
‫ـ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره، ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش؛ ﻣﻦ ﺑﻬﺖ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﯿﺪم ﮐﻪ ﺳﻼم ﮐﻨﯽ.‬

‫ـ ﺧـــﻮﺑـــــﯽ؟‬
‫ـ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﻟﺠﺒﺎز ﺣﺮص ﻣﻨﻮ در ﻧﯿﺎوردن؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ا‪‬؟‬
‫ـ آره! ﺧﻮﺑﻢ، ﺻﺒﺤﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ زﯾﺮﮐﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭼﺮا ﺻﺒﺢ اوﻣﺪي دﻧﺒﺎل ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﻬﻢ ﺻﺒﺢ ﺑﺨﯿﺮ ﻧﮕﻔﺘﯽ؟‬
‫ـ ﺻﺒﺢ؟‬

‫ـ اوﻫﻮم، ﺷﺎل ﮔﺮدﻧﺖ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﺎﻫﺎم ﺑﺎي ﺑﺎي ﻣﯽ ﮐﻨﻪ!‬
‫و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﺠﯽ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﺤﻤﺪ داد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮي در ﭼﻬﺮه اش اﯾﺠﺎد ﮐﻨﺪ ﺟﻮاب داد:‬

‫ـ ﺧﺐ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﻬﺶ ﺳﻼم ﮐﻨﯽ ﻧﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﯾﻮاﺷﮑﯽ ﻧﮕﺎش ﮐﻨﯽ!‬
‫و ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺸﺘﺮ از آن ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﮑﺸﺪ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ آب زدن ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ وارد راﻫﺮوي ﻏﺮﺑﯽ ﺷﺪ.‬
‫***‬

‫ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺴﻌﻮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻦ اﻣﺮوز ﺑﺮم ﯾﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺑﺮﻧﺎ اﯾﻨﺎ ﺑﺰﻧﻢ.‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ ﺑﺎﻻﺧﺮه اوﻣﺪن اﯾﻦ ﺟﺎ؟‬

‫ـ آره.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ و دوﺑﺎره رو ﺑﻪ ﻣﺴﻌﻮد ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اﻣﺮوز ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮﯾﻢ وﯾﻼ ﮐﻪ ﻋﮑﺲ ﺑﻨﺪازﯾﻢ.‬
‫ﻣﺴﻌﻮد ﻫﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ـ ﺧﺐ ﯾﻪ ﮐﺎري ﮐﻦ. ﺷﻤﺎم ﺑﯿﺎﯾﻦ اون ﺟﺎ، ﺑﺮﻧﺎ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻓﻀﺎي ﻗﺸﻨﮕﯽ داره. از اون ﻃﺮﻓﻢ ﻣﯽ رﯾﻢ وﯾﻼ.‬

‫ـ ﺑﺪ ﻓﮑﺮي ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﺗﺎ آن ﻣﻮﻗﻊ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﺎ ﮐﻪ اﺣﯿﺎﻧﺎ ﺗﻮ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ي ﺷﻤﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺪارﯾﻢ؟‬
‫و زﻣﺰﻣﻪ وار ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻋﻠﯽ ﺗﻨﻬﺎ، ﻋﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ، ﻋﻠﯽ ﻣﺜﻼ ﻣﺮد ﺷﺪه!‬

‫ﻣﺴﻌﻮد ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺷﻤﺎ رو ﺳﺮ ﻣﺎ ﺟﺎ داري.‬

‫ـ واي! ﺑﻼ ﺑﻪ دور، ﻣﺎ ﻫﻤﻮن ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻨﺖ ﺑﺸﯿﻨﯿﻢ ﺑﺴﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ در آن ﻣﯿﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ دﯾﺮوز ﮐﺎرا درﺳﺖ ﺷﺪ؟‬

‫ـ آره، ﻓﻌﻼ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﺎﯾﯿﻢ. ﺗﻮ آﺗﻠﯿﻪ ﺳﺎم ﮐﺎرام رو اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪم.‬
‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﻫﻤﻪ ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ آﻣﺎده ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ. ﻧﻔﺲ در اﺗﺎق ﻣﺪام ﺑﺎ ﺧﻮد ﮐﻠﻨﺠﺎر ﻣﯽ رﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻟﺒﺎﺳﯽ را ﺑﺮاي اﻣﺮوز ﺑﭙﻮﺷﺪ. ﺑﺎ ﺣﺮف ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻨﮕﺎم‬

‫ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺣﺪس زده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺧﻮدش ﻫﻢ در ﮐﺎدر ﻋﮑﺲ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺎﯾﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﻧﺘﺨﺎب را ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭼﻨﮕﯽ در ﻣﻮﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و آﺷﻔﺘﻪ اش ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ آه ﺑﻠﻨﺪي ﺧﻮد را روي ﻣﺒﻞ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه اﻧﺪاﺧﺖ. دﮐﻤﻪ ي ﺑﺎﻻﯾﯽ ﻣﺎﻧﺘﻮي ﺻﻮرﺗﯽ رﻧﮕﺶ را‬
‫ﮐﻪ ﺑﻪ زور ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﺣﺮص ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ ﭘﺸﺖ اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎره اش ﮐﻤﯽ از ﺣﺮﯾﺮ ﭘﻨﺠﺮه را ﮐﻨﺎر زد. ﻣﺴﻌﻮد ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ را از ﭘﺎرﮐﯿﻨﮏ ﺧﺎرج‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻋﻠﯽ ﻫﻢ در آن ﻫﻮاي ﺳﺮد روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﮐﻨﺎر اﺳﺘﺨﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد.‬
‫دوﺑﺎره ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ را روي اﻧﺒﻮﻫﯽ از ﻟﺒﺎس ﻫﺎ ﮐﻪ روي ﺗﺨﺖ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮد. ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺎ آن ﺻﺪاي ﺗﻘﻪ ي در و ورود ﻣﺤﻤﺪ.‬

‫ـ ﺣﺎﺿﺮي؟‬
‫ﭘﻮﻓﯽ ﮐﺮد و ﻧﺎ اﻣﯿﺪاﻧﻪ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ.‬
‫ـ اﻻن آﻣﺎده ﻣﯿﺸﻢ، ﺗﻮ ﺣﺎﺿﺮي؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺶ را از ﻧﻈﺮ ﮔﺬارﻧﺪ و ﺧﯿﺮه ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬
‫ـ آره، آﻣﺎده ﺷﺪي ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫و ﺳﭙﺲ در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺖ. ﻧﻔﺲ ﺷﺎﻧﻪ اي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﺸﻐﻮل آراﯾﺶ ﺷﺪ.‬

‫ﭘﺲ از ﯾﮏ رﺑﻊ ﺑﺎﻻﺧﺮه از ﺧﻮدش راﺿﯽ ﺷﺪ و ﺑﺎ زدن ﮐﻤﯽ ﻋﻄﺮ زﯾﺮ ﻣﻮﻫﺎ، ﮔﺮدن و ﻣﭻ دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺷﺎل را روي ﺳﺮش ﻣﺮﺗﺐ ﺳﺎﺧﺖ و ﺑﻪ ﻃﺒﻘﻪ ي‬
‫ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﻨﺰ ﯾﮑﯽ از دورﺑﯿﻦ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻫﺎي ﮐﻔﺶ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﯿﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻌﺠﺒﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺧﺐ دارم ﻣﯿﺎم!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ دورﺑﯿﻦ را روي ﻣﯿﺰ ﺟﻠﻮي ﭘﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و دوﺑﺎره ﻫﻤﺎن ﻧﮕﺎه ﺧﯿﺮه اش را ﺣﻮاﻟﻪ ي ﻧﻔﺲ ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺑﺮﯾﻢ؟‬
‫ـ آره ﺑﺮﯾﻢ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﻮﺷﺤﺎل از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ اﯾﺮادي ﺑﻪ ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﻗﺪم دﯾﮕﺮي ﺑﺮداﺷﺖ ﮐﻪ دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺮاه ﺑﺴﺘﻪ ي ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرﮔﯽ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ.‬

‫ـ اﯾﻦ ﭼﯿﻪ؟‬
‫ـ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ اﯾﻦ ﻣﺎﻧﺘﻮ رو ﺑﺮات ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺸﺪ ﺑﺪه ﺑﻬﺖ. ﺗﺎ ﻣﻦ دورﺑﯿﻨﺎ رو ﻣﯽ ذارم ﺗﻮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﭙﻮﺷﺶ.‬

‫ﻧﻔﺲ وا رﻓﺘﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻪ اﻧﺪاﺧﺖ اﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻮد را ﻧﺒﺎزد.‬
‫ـ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﺧﻮدم راﺣﺖ ﺗﺮم.‬
‫ـ اﯾﻨﻢ ﻟﺒﺎس ﮐﺲ دﯾﮕﻪ اي ﻧﯿﺴﺖ، ﻣﺎل ﺧﻮدﺗﻪ.‬

‫و ﺑﺎ ﮐﻨﺎﯾﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻟﺒﺎس راﺣﺘﯽ؟‬

‫ـ ﺣﺮﻓﺖ اﺟﺒﺎر ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫ـ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدم ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺘﯽ وﻟﯽ ﺑﻬﺘﺮه وﻗﺘﯽ ﺑﺎﻫﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ اﺣﺘﺮام ﺑﺬارﯾﻢ؟ ﺗﺎزه اﯾﻦ ﺣﺮﻓﻢ ﻣﺎل وﻗﺘﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺘﯽ ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ. ﺣﺎﻻ‬
‫ﺧﻮدت ﺑﺎ اﯾﻦ اوﺻﺎف ﺣﺴﺎﺑﺶ رو ﺑﮑﻦ!‬

‫و ﮐﯿﻒ ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﯽ را از ﮐﻨﺎر ﻣﺒﻞ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺰرگ ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ روي ﻣﺒﻞ ﺧﯿﺮه ﺑﻮد. ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ﭘﻮﺷﯿﺪه در ﻣﺎﻧﺘﻮي آﺑﯽ رﻧﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﺸﺪت ﺑﻪ او ﻣﯽ آﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺟﻠﻮي در ﭘﺎرك ﺷﺪه ﺑﻮد رﻓﺖ. ﺑﺎ ﺑﺎز ﮐﺮدن در ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺻﺪاي ﺑﻮق‬
‫ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺴﻌﻮد و در ﭘﯽ آن ﺻﺪاي ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪن ﻻﺳﺘﯿﮑﺶ روي آﺳﻔﺎﻟﺖ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ.‬
‫ـ دﯾﺮ ﮐﺮدي!‬

‫ﻣﻐﺮوراﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﺑﯿﺮون دوﺧﺖ.‬
‫ـ ﻫﺪﯾﻪ رو دﯾﺮ ﺑﻪ دﺳﺘﻢ رﺳﻮﻧﺪن.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ـ ﺷﺎﯾﺪ ﻗﺮار ﺑﻮد دﯾﺮﺗﺮم ﺑﺮﺳﻪ! ﺣﺎﻻ ﺧﻮﺷﺖ اوﻣﺪ؟‬

‫ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺟﻤﻠﻪ ي اول ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ زور ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰرگ و اﺣﺴﺎس رﺿﺎﯾﺘﺶ را ﭘﺸﺖ ﺗﺒﺴﻤﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ.‬
‫ـ ﻣﻤﻨﻮن!‬

‫ـ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﺎد، ﺧﺎﻧﻮم ﺗﺮ ﺷﺪي!‬
‫ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮔﻮﻧﻪ اش ﺑﺮد و ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ ﮐﻪ در اﺛﺮ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ او اﻟﻘﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺷﺶ زد.‬
‫ـ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ رﯾﻢ اﻣﺮوز؟‬

‫ـ ﺟﺎﻟﺒﻪ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روزي ﮐﻪ ﺷﻤﺎل ﺑﻮدﯾﻢ اﺻﻼ ﺑﯿﺮون ﻧﺮﻓﺘﯿﻢ!‬
‫ـ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺘﺶ را روي دﻧﺪه ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ا‪ ،‬اﯾﻦ رو ﻧﮕﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎز ﺑﺎروﻧﯽ ﺑﺸﯽ ﻧﻔﺲ. از اﻣﺮوز ﺟﺒﺮاﻧﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ.‬

‫ـ ﻧﻪ ﻧﺸـﺪ، ﺑﺮﮔﺮد اﯾﻦ ﻃﺮف ﺑﺒﯿﻨﻤﻨﺖ.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام، اذﯾﺖ ﻧﮑﻦ ﻣﺤﻤﺪ.‬

‫ـ ا‪ ‬ﻣﻦ اذﯾﺘﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﺗﻮ؟ ﺑﺮﮔﺮد اﯾﻦ ﻃﺮف ﺑﺒﯿﻨﻢ. ﺣﻮاﺳﻢ ﭘﺮت ﻣﯿﺸﻪ، دارم راﻧﻨﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪ ﻫﺎي ﻟﺠﺒﺎز ﻧﭻ ﻧﭽﯽ ﮐﺮد و ﺧﻮد را ﺑﻪ در ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﺸﺎﻧﺪ.‬
‫ـ ﺗﻮ ﭼﺮا ﻫﻤﺶ دوﺳﺖ داري ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺤﺚ ﮐﻨﯿﻢ؟ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﻣﺜﻞ دو ﺗﺎ آدم ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ؟‬

‫ـ ﻧﻔﺲ ﺑﯽ ﺻﺪا ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﻟﺤﻦ ﻣﺤﻤﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر اﺑﺪا ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻧﺒﻮد ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺎﮐﯽ از ﮐﻼﻓﮕﯽ او ﺑﻮد.‬
‫ـ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ دﻋﻮا ﯾﻪ ﭼﯿﺰي رو ﺑﻬﺖ ﻓﻬﻤﻮﻧﺪ؟‬

‫و ﺳﭙﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰرﮔﯽ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﺸﺎﻧﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﻣﺮوز رو ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﻫﺮ دﻟﯿﻠﯽ ﺧﺮاﺑﺶ ﮐﻨﯿﻢ، ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ـ ﻣﺴﺨﺮه! ﺑﺎﺷﻪ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺸﺎد ﺷﺪه ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ دﺳﺖ ﺷﻤﺎ درد ﻧﮑﻨﻪ. ﺑﯿﺎ، اﯾﻨﻢ ﻧﺘﯿﺠﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺳﺨﻨﺮاﻧﯽ، ﻣﺴﺨﺮه؟‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﻣﺜﻼ ﺑﻬﺖ ﺑﺮﺧﻮرد؟‬
‫و ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺟﻮاب ﺣﺮﻓﺶ را ﺑﺸﻨﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ راﺳﺘﯽ اﯾﻦ ﺑﺮﻧﺎ ﮐﯿﻪ؟‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﻣﯽ رﯾﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺶ.‬
‫ـ اﯾﻦ روﺳﺘﺎﺋﻪ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﯽ، ﺧﯿﻠﯽ دوره؟‬

‫‪‬‬                                                                                                 ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ـ ﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ، ﭼﯿﻪ؟ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ؟‬

‫و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ.‬
‫ـ ﻧﻪ ﯾﻪ ﮐﻢ دﻟﺸﻮره دارم ﻓﻘﻂ، ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا، وﻟﺶ ﮐﻦ اﺻﻼ.‬

‫و دﺳﺘﯽ در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد و ﮐﯿﻔﺶ را روي زاﻧﻮاﻧﺶ ﻓﺸﺮد.‬
‫ـ ﺗﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﺎﻫﻤﯿﻢ دﻟﺸﻮره ي ﭼﯿﺰي رو ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎش.‬
‫ﺟﻤﻠﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ آراﻣﺶ ﮐﺮد. اﻧﮕﺎر روح او ﺗﺸﻨﻪ ي ﭼﻨﯿﻦ ﺟﻤﻠﻪ اي ﺑﻮد ﺗﺎ زﺧﻢ ﻫﺎي ﮐﻬﻨﻪ و دﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎﯾﺶ را اﻟﺘﯿﺎم ﺑﺨﺸﺪ. ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻣﻨﺤﻨﯽ زﯾﺒﺎﯾﯽ‬

‫روي ﻟﺒﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺰرگ!‬

‫ـ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺰرﮔﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﻮاﺳﺸﻮن ﺑﻪ ﻧﻮه ﻫﺎي ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﺷﻮن ﻫﺴﺖ.‬
‫ﻧﻔﺲ در ﺟﻮاب او ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﺗﮑﯿﻪ داد. دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﮑﻮت ﺣﺎﮐﻢ را ﺷﮑﺴﺖ:‬
‫ـ ﺳﺮت رو ﻧﺬار ﮐﻨﺎر ﺷﯿﺸﻪ، ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺪه ﮐﻪ راﺣﺖ ﺑﺨﻮاﺑﯽ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﺪﻫﺪ ﭘﺎﺳﺦ داد:‬
‫ـ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﻗﺸﻨﮕﻪ، ﭼﻪ ﺣﺲ ﺧﻮﺑﯽ داره!‬

‫ـ اﮔﻪ دوﺳﺖ داري ﺑﺎزم ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ اﯾﻦ ﺟﺎ.‬
‫ـ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻮ ﺑﯿﺎري اﯾﻦ ﺟﺎ، ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام.‬
‫و ﭘﺲ از ﻣﮑﺜﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﺳﻮاﻟﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻫﻢ در ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺶ ﺗﺮدﯾﺪ داﺷﺖ ﺑﻪ زﺑﺎن آورد.‬

‫ـ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﯽ ﻣﺎ ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﻤﺎل ﺑﻤﻮﻧﯿﻢ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺨﺘﯽ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد. ﺳﭙﺲ ﺷﻤﺮده ﺷﻤﺮده و ﺟﺪي ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﭙﺮﺳﻢ؟‬
‫ـ ﻧﻪ ﺧﺐ، ﻣﻨﻈﻮرم اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﮐﻨﺠﮑﺎو ﻧﻤﯿﺸﯽ ﮐﻪ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﻮم ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎت رو ول ﮐﻨﯽ و ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻨﯽ ﮐﻪ، ﺧﺐ…‬
‫ﻣﯿﺎن ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪ:‬

‫ـ ﺧﻮدت، ﺧﻮدت ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ رو ﻣﯿﮕﯽ اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ.‬
‫ـ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ دوﻧﯽ؟‬

‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ، ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ!‬
‫و ﺳﺮش را ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﮑﺎن داد و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺟﻮ ﺧﺸﮏ ﺣﮑﻤﻔﺮﻣﺎ در ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺗﻐﯿﯿﺮ دﻫﺪ:‬
‫ـ ﮔﻔﺘﯽ اﯾﻦ ﺟﺎ رو دوﺳﺖ داري، ﻣﯿﺎرﻣﺖ اﻣﺎ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺷﺮﻃﯽ!‬

‫ـ ﭼﻪ ﺷﺮﻃﯽ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ـ اﯾﻦ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺳﻌﯽ و ﺗﻼش ﺗﻮﺋﻪ؟‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ، ﭼﻪ ﺗﻼﺷﯽ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺳﻮال او ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﯾﺎدﻣﻪ ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي از اﯾﻦ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ دوﺳﺘﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺲ ﺑﺪي ﺑﻬﺖ دﺳﺖ ﻣﯿﺪه.‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ از رﻓﺘﺎر ﻣﺤﻤﺪ ﮔﯿﺞ ﺷﺪه ﺑﻮد ﭘﺎﺳﺦ داد:‬
‫ـ آره! وﻟﯽ ﮔﺎﻫﯽ وﻗﺘﺎ.‬

‫ـ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ روز وارد زﻧﺪﮔﯿﺖ ﺷﺪ ﻣﯿﮕﯽ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮرش ﺷﺪه ﺑﻮد.‬

‫ـ ﺧﺐ آره، اﻻن ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻢ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر از ﺟﻮاب او ﺧﻮﺷﺶ ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﺮدي ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ واﻗﻌﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي ﻣﻦ ﻣﯽ ذارم زﻧﺪﮔﯿﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري رو ﻫﻮا ﺑﻤﻮﻧﻪ؟ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﻢ ﺑﮕﯽ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻮﺷﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز ﮐﻨﺎر ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺳﺖ آورده ﺑﻮد را از دﺳﺖ دﻫﺪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﺜﻞ‬
‫دﺧﺘﺮﻫﺎي ﺧﺠﺎﻟﺘﯽ دﺳﺘﯽ روي ﮔﻮﻧﻪ اش ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫ـ ﻣﻦ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ﺧﺐ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ از ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﻮﺿﻊ ﻧﻔﺲ آن ﻫﻢ ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎره ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﭼﺮﺧﯿﺪ. ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻔﺲ او را ﺑﻪ ﺧﻨﺪه وا ﻣﯽ داﺷﺖ.‬
‫ـ ﻧﺘﺮس ﻋﻤﻮ ﺟﻮن، ﺗﻮ ﺑﺮو ﺟﻠﻮ ﻣﻦ ﻫﻮات رو دارم!‬

‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎدﻧﺪ و ﻧﻔﺲ ﭼﻘﺪر از اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﻨﺪه ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ را در ﮔﻮﺷﺶ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ﻣﻤﻨﻮن ﺑﻮد.‬
‫ـ آﺧﻪ ﻋﻤﻮ ﺟﻮن ﻣﻦ ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﺷﻤﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻢ ﺑﮕﻢ دوﺳﺘـ…‬

‫و ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺟﻤﻠﻪ اش را ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ ﻟﺒﺶ را ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ:‬
‫ـ ﻣﻦ روم ﻧﻤﯿﺸﻪ!‬
‫ـ ﺟﻮﻧﻢ ﻋﻤﻮ ﺟﻮن؟ اون ﺟﻤﻠﻪ ي اوﻟﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﻫﻨﻮز ﺗﻮ ﮔﻮﺷﻢ زﻧﮓ ﻣﯽ ﺧﻮره ﻫﺎ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﻗﻨﺪ در دﻟﺶ آب ﻣﯽ ﺷﺪ. ﯾﮑﯽ از دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﻟﺒﻪ ي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﮐﻨﺠﮑﺎواﻧﻪ ﺳﺮش را ﻧﺰدﯾﮏ ﮔﻮش ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮد.‬
‫ـ ا‪ ‬ﭼﺮا اذﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ؟! ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺳﻤﻌﮑﺘﻮن رو ﻧﯿﺎوردﯾﻦ ﭘﺲ ﭼﻪ ﺟﻮري ﺷﻨﯿﺪﯾﻦ؟‬

‫ـ ﻣﻨﻮ دﺳﺖ ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﯽ دﺧﺘﺮم؟‬
‫و ﺑﺮاي دﯾﺪن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ي ﻧﻔﺲ ﻏﺎﻓﻞ از ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺻﻮرﺗﺶ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﺑﺮ ﮔﺮداﻧﺪ. اﻧﻘﺪر ﺳﺮﯾﻊ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻮدش و ﻧﻪ ﻧﻔﺲ ﻓﺮﺻﺖ‬
‫ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺤﻤﺪ اﻟﺘﻬﺎب ﺻﻮرت ﻧﻔﺲ را روي ﮔﻮﻧﻪ اش ﺣﺲ ﮐﺮد. ﮐﻤﯽ ﺳﺮش را ﻋﻘﺐ ﺑﺮد و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺻﯽ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺗﺐ داري؟‬
‫ﻧﻔﺲ دﺳﺘﺶ را ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ از ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﺬاﺷﺖ.‬

‫‪‬‬                                                                                                     ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫- ﻧﻪ، ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ ﺗﺐ ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ!‬

‫ـ ﺻﻮرﺗﺖ ﺗﺐ داره.‬
‫و ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺧﺎص ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ زود ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻼﻓﯽ ﻧﮕﺎه ﺑﺨﯿﻪ ﺧﻮرده ي ﻣﺤﻤﺪ آﻫﺴﺘﻪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ اﯾﻦ ﺣﺘﯽ ﻧﺼﻒ ﺳﻌﯽ و ﺗﻼﺷﻤﻢ ﻧﯿﺴﺖ!‬

‫***‬
‫ﭘﺲ از دﻗﺎﯾﻘﯽ ﻧﻪ ﭼﻨﺪان ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ و ﭘﺸﺖ ﺳﺮ آن ﻣﺴﻌﻮد ﺑﺮاﺑﺮ در ﭼﻮﺑﯽ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرﮔﯽ، در ﮐﻮﭼﻪ اي ﺗﻨﮓ و ﺑﺎرﯾﮏ ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎي‬

‫ﭘﯿﭽﮏ از دﯾﻮارﻫﺎي ﮐﺎﻫﮕﻠﯿﺶ آوﯾﺰان ﺑﻮد ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ. اﻧﻘﺪر ﻣﻨﻈﺮه ي روﺳﺘﺎ و آن ﮐﻮﭼﻪ ﺧﯿﺮه ﮐﻨﻨﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ از آن ﭼﺸﻢ‬
‫ﺑﺮدارد. ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﮐﻪ از ﺷﻮق او آﮔﺎه ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺪون ﺣﺮف از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ و ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﺴﻌﻮد و ﻋﻠﯽ رﺳﺎﻧﺪ و ﭘﺲ از ﭘﭻ ﭘﭽﯽ‬
‫ﮐﻮﺗﺎه دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﻮدش ﺑﺎزﮔﺸﺖ.‬

‫ﻣﺮدﻣﮏ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻔﺲ رﻓﺘﻦ ﻋﻠﯽ و ﻣﺴﻌﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺑﺰرگ ﭼﻮﺑﯽ را ﺑﻪ ﻧﻈﺎره ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ـ ا‪ ‬اﯾﻨﺎ ﭼﺮا رﻓﺘﻦ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ آرﻧﺠﺶ را ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي اﯾﻦ اﻃﺮاف ﯾﻪ دوري ﺑﺰﻧﯽ؟‬
‫ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ واﻓﺮي ﮐﻪ در اﺛﺮ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺼﯿﺒﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد در ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﮔﺸﻮد. ﭘﺎﯾﺶ را ﮐﻪ روي زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ ﺣﺲ آﺷﻨﺎﯾﯽ در وﺟﻮدش‬

‫ﺟﻮﺷﯿﺪ. ﮐﻮﭼﻪ اي ﺗﻨﮓ ﺑﺎ آﺳﻔﺎﻟﺖ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﮐﻪ از ﻻي دﯾﻮار ﻫﺎي ﺗﺮك ﺧﻮرده اش ﮔﻞ ﻫﺎي ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺳﺮ ﺑﯿﺮون آورده ﺑﻮدﻧﺪ. ﺟﻮي ﮐﻮﭼﮏ آب‬
‫ﺳﻔﺎﻟﯽ ﮐﻪ رد ﭘﺎي ﺑﺎران دﯾﺮوز ﻫﻨﻮز در آن ﺧﻮدﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫در ﮐﻨﺎر ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ﻗﺪم زدن ﮐﺮد و اﻧﻘﺪر ﻣﺤﻮ اﻗﺎﻗﯽ ﻫﺎي ﺧﻮش رﻧﮓ ﺑﺎﻟﮑﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ وﻗﻔﻪ ﮐﻮﺗﺎه ﻣﺤﻤﺪ در‬
‫ﻫﻤﺮاﻫﯿﺶ ﻧﺸﺪ. ﻋﻄﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ در ﺑﯿﻨﯽ اش ﭘﯿﭽﯿﺪ ﺑﯽ ﺣﺮف اﻣﺎ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮ ﺑﺮد و دﺳﺖ ﭼﭗ ﻣﺤﻤﺪ را ﮐﻪ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺗﺎ در ﺟﯿﺒﺶ ﺟﺎ‬
‫ﺧﻮش ﮐﻨﺪ در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ. ﺟﻤﻠﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ در ﮔﻮﺷﺶ زﻧﮓ ﻣﯽ ﺧﻮرد: »اﯾﻦ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺳﻌﯽ و ﺗﻼش ﺗﻮﺋﻪ؟!«‬

‫ﻣﺤﻤﺪ از ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ و ﺑﻪ ﻧﻮع ﺧﻮدش ﺟﺎﻟﺐ او اﻧﮕﺸﺘﺎن ﻇﺮﯾﻔﺶ را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﻓﺸﺮد. ﻗﺪم ﻫﺎﯾﺸﺎن ﺑﺎﻫﻢ ﯾﮑﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد. اﺣﺴﺎس در اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ‬
‫ﮔﺮه ﺧﻮرد.‬

‫آﺳﻤﺎن ﺑﺎ ان اﺑﺮﻫﺎي ﺗﯿﺮه ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﻫﺸﺪار ﻣﯽ داد ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﭼﺘﺮ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه‬
‫اي رﯾﺰ و ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﺎر ﺑﻪ او و ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎي ﮐﻮﭼﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. اﯾﺴﺘﺎد و دﺳﺖ ﻧﻔﺲ را ﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﯾﮏ ﻗﺪم‬
‫ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻃﺮﻓﯿﻦ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ. اﻧﻘﺪر از ﻣﺎﺷﯿﻦ دور ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﯾﻪ ي ﻣﺤﻮي از آن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ ﺧﻮرد. ﻣﺘﻌﺠﺐ از‬

‫ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ در آن ﮐﻮﭼﻪ ي ﺑﺎرﯾﮏ و ﺧﻠﻮت ﻓﺎﺻﻠﻪ اش را ﺑﺎ او ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮداﺷﺖ. زﺑﺎﻧﺶ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد و ﺣﺘﯽ اﻧﮕﺎر ذﻫﻨﺶ‬
‫دﭼﺎر ﻧﻮﻋﯽ آﻟﺰاﯾﻤﺮ ﺧﻔﯿﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﮑﻮت را ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﯽ آورد.‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﻗﺪم ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﻧﺎﮔﺎه ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ. دﺳﺘﺶ ﮐﻪ ﺑﯽ دﯾﻮار ﮔﺎﻫﮑﻠﯽ ﺧﻮرد ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﺷﻤﺎره اﻓﺘﺎد. ﭼﻬﺮه ي ﻣﺤﻤﺪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ را ﻧﺸﺎن ﻧﻤﯽ داد‬

‫ﺟﺰ ﻫﻤﺎن ﺟﺬﺑﻪ اي ﮐﻪ ﺟﺰ ﻻﯾﻨﻔﮏ وﺟﻮدش ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺟﻠﻮﺗﺮ آﻣﺪ و اﯾﻦ ﺑﺎر دﺳﺘﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻓﺎﺻﻠﻪ ي ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﯽ از ﮔﺮدن ﻧﻔﺲ ﮐﻒ‬
‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ دﯾﻮار ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ. ﺳﺮش روي ﮔﺮدن ﺧﻢ ﺷﺪ و ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻓﺎﺻﻠﻪ ي ﮐﻤﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻨﺸﺎن ﺑﻮد ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪ. ﻫﺮم ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺶ اﻧﮕﺎر ﭘﻮﺳﺖ ﺻﻮرت‬

‫ﻧﻔﺲ را ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﺪ. ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺧﺎص ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺧﻢ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻔﺲ ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ. زاﻧﻮان ﻧﻔﺲ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻪ ﻟﺮزش درﻣﯽ آﻣﺪ.‬
‫ﺑﺎران ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎره روي آﺳﻔﺎﻟﺖ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎرﯾﺪن ﮐﺮد. ﻗﻄﺮه اي از روي ﻣﻮﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮ ﺧﻮرد و روي ﮔﻮﻧﻪ ي ﻧﻔﺲ اﻓﺘﺎد و اﻧﮕﺎر ﺟﺮﻗﻪ اي ﺑﺮ ﻟﺐ‬
‫ﻫﺎي دوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ي ﻧﻔﺲ ﺑﻮد:‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟!‬
‫ﺗﻪ ﺻﺪاﯾﺶ ﭼﯿﺰي ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺶ ﺑﻮد. ﻟﺤﻈﻪ اي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و آب دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ داد ﻃﻮري ﮐﻪ ﺳﯿﺐ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺑﺎﻻ و‬

‫ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ، ﺣﺎﻻ ﭼﺸﻤﺎت رو ﺑﺎز ﮐﻦ!‬
‫ﭼﺸﻢ ﮐﻪ ﺑﺎز ﮐﺮد از وﺟﻮد ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻄﺮش را در ﮐﻨﺎر ﺧﻮد دﯾﺪ و ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻄﺮ را ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ي ﭼﻨﺪ ﻗﺪم دور از ﺧﻮد در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ژﺳﺘﯽ ﺧﺎص‬

‫دورﺑﯿﻦ ﻋﮑﺎﺳﯽ ﻣﺸﮑﯽ اش را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﺸﺎﻫﺪه ﮐﺮد. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﯽ ﺟﺎﻧﯽ روي ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ. ﺗﻪ دﻟﺶ اﻧﮕﺎر از ﭼﯿﺰي راﺿﯽ ﻧﺒﻮد!‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﯿﻤﻪ ﻧﺼﻔﻪ اي ﺑﺮاي ﺗﻼﻓﯽ ﮐﺎر ﻣﺤﻤﺪ زد و ﺳﺮش را ﮐﻤﯽ ﺧﻢ ﮐﺮد. دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺖ و ﻓﻼش دورﺑﯿﻦ.‬

‫ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﺤﻤﺪ و ﻧﻔﺲ ﻓﺎرغ از ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ و دﻧﯿﺎي اﻃﺮاﻓﺸﺎن زﯾﺮ ﺑﺎراﻧﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﺴﺶ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺸﻐﻮل ﻋﮑﺎﺳﯽ از ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎي ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻮدن ﺷﺪﻧﺪ.‬
‫***‬
‫روي ﭘﻨﺠﻪ ي ﭘﺎ اﯾﺴﺘﺎد و ﮐﻼه ﺳﻮﯾﯽ ﺷﺮت ﻣﺤﻤﺪ را روي ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪ و از اﯾﻦ ﮐﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪ زﯾﺒﺎﯾﯽ از ﺟﺎﻧﺐ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺼﯿﺒﺶ ﺷﺪ.‬

‫ـ ﻧﻤﯽ رﯾﻢ؟‬
‫ـ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪي؟‬

‫ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ي ﺳﺎﻋﺘﺶ زد.‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ اﯾﻦ ﺟﺎﯾﯿﻢ، ﻋﻠﯽ و ﻣﺴﻌﻮد ﮐﺠﺎن؟‬
‫ـ اﮔﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪي اﻻن ﻣﯽ رﯾﻢ ﭘﯿﺶ اوﻧﺎ.‬

‫و ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺗﻨﺪي ﺑﻪ آﺳﻤﺎن اداﻣﻪ داد:‬
‫ـ ﺑﺎروﻧﻢ ﺗﻨﺪ ﺷﺪه، ﺳﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﻢ.‬

‫ـ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ وﻟﯽ اﯾﻨﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﺶ ﺷﺪ ﻋﮑﺴﺎي ﻣﻦ، ﭘﺲ ﺗﻮ ﭼﯽ؟ ﺑﻌﺪﺷﻢ ﺳﺮﻣﺎم ﺑﺨﻮرﯾﻢ، اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره ﮐﻪ. ﻫﯿﺠﺎن داره زﯾﺮ ﺑﺎرون ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻮردن!‬
‫و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﺰرگ و ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﺎر ﮐﻪ ﺑﺮاي ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺪاﻋﯽ ﯾﮏ دﺧﺘﺮك ﺷﯿﻄﺎن و ﺑﺎزﯾﮕﻮش ﺑﻮد دﻧﺪان ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
‫ـ ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎش، ﻋﮑﺴﺎي ﻣﻨﻢ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ.‬

‫و ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺮﻣﻮزي ﺧﻨﺪﯾﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺖ ﻧﻔﺲ را ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و دﻧﺒﺎل ﺧﻮد ﻣﯽ ﺑﺮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﯾﻦ ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﯽ آﺧﺮش ﻣﯿﺸﻪ ﭼﻨﺪ روز ﺗﺐ ﮐﺮد و ﺗﻮ ﺗﺨﺖ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﻪ ﺧﻮاﺑﯿﺪن، اﮔﻪ اﯾﻦ واﺳﻪ ﺗﻮ ﻫﯿﺠﺎن اﻧﮕﯿﺰﺗﺮه ﻣﻦ ﺑﺎ ﮐﻤﺎل ﻣﯿﻞ‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫دﺳﺘﺖ رو ول ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ از زﯾﺮ ﺑﺎرون ﻣﻮﻧﺪن ﻟﺬت ﺑﺒﺮي!‬

‫در ﭘﺎﯾﺎن ﺟﻤﻠﻪ اش ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ي ﻧﻔﺲ ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه ي ﻣﺤﻤﺪ در ﮐﻮﭼﻪ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫***‬

‫ﭼﻬﺮه ي ﺑﺮﻧﺎ اﻧﻘﺪر ﺑﺮاﯾﺶ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ وﻗﺘﯽ او ﻃﯽ ﺗﻌﻈﯿﻤﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﺳﻼم و اﺣﻮاﻟﭙﺮﺳﯽ ﮐﺮد ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻣﻬﺮ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﺧﻮرده ﺑﻮد ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ‬
‫ﻧﮕﺎه ﭘﺎﺳﺨﮕﻮي ﺧﻮﺷﺎﻣﺪ ﮔﻮﯾﯿﺶ ﺷﺪ و ﺳﺮش را ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﺗﮑﺎن داد. ﻧﮕﺎه ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﻧﯿﺰ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻃﻮر آﺷﮑﺎرا ﺑﺮ وﺟﻮدش ﺳﺎﯾﻪ اﻓﮑﻨﺪ.‬
‫ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺤﻤﺪ در ﺑﻬﺖ و ﻧﺎﺑﺎوري روي ﯾﮑﯽ از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎي ﭼﻮﺑﯽ داﺧﻞ ﺳﺎﻟﻦ ﮐﻮﭼﮏ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺖ. وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻬﻤﻪ ي اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ و ﺧﻮﺷﺎﻣﺪ ﮔﻮﯾﯽ‬

‫ﺧﻮاﺑﯿﺪ و ﺑﺮﻧﺎ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ از ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﺎﻧﺶ ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻬﯿﻪ ي ﭼﺎي ﺷﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ دﺳﺘﻮر داد از ﺗﻌﻘﯿﺐ ﻣﺪام او دﺳﺖ ﺑﮑﺸﻨﺪ. زﺑﺎﻧﺶ ﺗﻠﺦ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد. ﺑﺮﻧﺎ ﺑﺮاﯾﺶ آﺷﻨﺎ ﺑﻮد، ﻣﺪام ﻫﺎﻟﻪ اي ﻣﺤﻮ از ﭼﻬﺮه ي او ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﯽ آﻣﺪ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ و ﺑﺎ اﺧﻢ ﻫﺎﯾﯽ درﻫﻢ دﺳﺘﺶ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﺪت ﻫﺎ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎ ﻣﻼﻗﺎﺗﯽ ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ او را ﻣﯽ دﯾﺪ از رﻓﺘﺎر ﮐﺴﯽ‬
‫ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺰد و ﯾﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﯽ ﻫﻤﺴﺮش ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽ ﺷﺪ، ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪ. اﻧﻘﺪر ﺗﯿﺰﺑﯿﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺪاﻧﺪ اﺣﺘﻤﺎﻻ آﺷﻨﺎﯾﯽ ﻗﺒﻠﯽ ﺑﯿﻨﺸﺎن ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ. اﻣﺎ‬
‫ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﺑﺮﻧﺎ ﭼﻪ؟ ﮐﻼﻓﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ آورد و اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﯿﻦ ﻣﻮﻫﺎي ﮐﻮﺗﺎﻫﺶ ﮐﺸﯿﺪ و ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺣﺮص ﻓﻮت ﮐﺮد.‬

‫ﺑﺮﻧﺎ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﯽ ﭘﺮ از ﭼﺎي و ﻧﻮﻋﯽ ﮐﻠﻮﭼﻪ ي ﻣﺤﻠﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ آﻣﺪ.‬
‫ـ ﭼﺮا اﻧﻘﺪر ﺳﺎﮐﺘﯿﻦ؟ ﻣﺤﻤﺪ از ﺧﺎﻧﻮﻣﺖ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﮐﻦ، ﺑﺒﺨﺸﯿﻦ اﯾﻦ ﺟﺎ وﺳﯿﻠﻪ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ و اﯾﻦ ﺟﻮر ﭼﯿﺰا ﻧﺪارم ﻓﻘﻂ ﺧﻮدﻣﻢ و ﺧﻮدم.‬

‫و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه اي ﮐﻮﺗﺎه و ﻣﺮﻣﻮز ﭼﺎي را ﺑﻪ ﻋﻠﯽ ﺗﻌﺎرف ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺑﺮﻧﺎ اﯾﻦ ﻃﺮﻓﺎ ﮐﺎر و ﺑﺎر ﭼﻄﻮره؟ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮدم ﯾﺎوري اﺳﺒﺎش رو آورده اﯾﻦ ﺟﺎ؟‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮه ي ﺑﺮﻧﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺣﺮﮐﺎت او را ﺑﺪون ﻗﺼﺪ و ﻏﺮض ﻣﯽ ﭘﺎﯾﯿﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺷﺪ. ﻧﻮﻋﯽ ﻏﻢ در‬

‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ـ آره اﺳﺒﺎش رو آورد اﯾﻦ ﺟﺎ ﺧﻮدش رﻓﺖ ﺑﻮﺷﻬﺮ.‬

‫آﺧﺮﯾﻦ ﻧﻔﺮ ﺟﻠﻮي ﻧﻔﺲ ﺧﻢ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ اﺳﺎﺑﺘﻮن رو ﺑﺒﯿﻨﻢ؟‬
‫ﻫﻤﻪ در ﺳﮑﻮت و ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮدﻧﺪ. ﺑﺮﻧﺎ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺗﺼﻨﻌﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ اﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﻧﻮم، ﺷﻤﺎ ﺳﻮارﮐﺎري ﺑﻠﺪﯾﻦ؟‬
‫ـ آره ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ، اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره.‬

‫ـ ﻧﻪ ﺑﺎﺷﻪ، ﺣﺘﻤﺎ. ﯾﻪ روز رو ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﯿﺪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺎﯾﻦ ﭘﯿﺸﻢ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ و ﭘﺮ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻮﺟﻪ آن ﺷﺪ. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻠﯿﺤﯽ ﺑﻪ روي ﺑﺮﻧﺎ زد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ.‬

‫از ﺧﺎﻧﻪ ي ﺑﺮﻧﺎ ﮐﻪ ﺑﯿﺮون آﻣﺪﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯽ ﺣﺮف و ﺑﺎ ﻃﻤﺎﻧﯿﻨﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ رﻓﺖ و ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﻋﻠﯽ رﺳﺎﻧﺪ و ﺑﺎزوﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ.‬
‫ـ ﻋﻠﯽ؟‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ ﺟﺎﻧﻢ؟‬

‫ـ ﺑﺮﻧﺎ؟‬
‫ﻋﻠﯽ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ.‬

‫ـ ﺑﺮﻧﺎ ﭼﯽ؟‬
‫ـ ﭼﺮا اون ﺟﻮري ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ وﻟﯽ اﻧﮕﺎر ﺑﺮام آﺷﻨﺎﺳﺖ، ﺧﯿﻠﯽ.‬
‫ـ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ آﺷﻨﺎﺳﺖ؟ ﻣﮕﻪ ﻣﯿﺸﻪ آﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﻪ و ﺗﻮ ﻧﺸﻨﺎﺳﯿﺶ؟‬

‫ـ اَه ﻋﻠﯽ، ﺗﻮ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﺸﺪه ﯾﮑﯽ رو ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮن ﺑﺒﯿﻨﯽ و ﺑﺮات آﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ـ ﭼﺮا وﻟﯽ ﺧﺐ آﺷﻨﺎ ﺑﻮده دﯾﮕﻪ، ﺷﺎﯾﺪ ﺷﺒﯿﻪ ﯾﮑﯽ از…‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﻨﺪي ﺑﺎزوﯾﺶ را ول و ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻮق ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻮﺗﺎه او را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ رﻓﺖ:‬
‫ـ اﺻﻼ وﻟﺶ ﮐﻦ.‬
‫ﺑﺎز ﻫﻢ ﻓﻀﺎي ﻣﺎﺷﯿﻦ و ﻣﻮﺟﻮدي ﮐﻪ در ﻣﺎﺷﯿﻦ درﺳﺖ ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ را از ﺧﺎﻃﺮش ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫ـ اﻣﺮوز ﺧﯿﻠﯽ روز ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد، ﻣﺮﺳﯽ ﻣﺤﻤﺪ.‬
‫ﭘﺎﺳﺨﯽ ﻧﺸﻨﯿﺪ.‬

‫ـ ﻫ‪‬ﻠــــﻮ؟ اﯾﻦ ﺟﺎﯾﯽ آﻗﺎﻫﻪ؟‬
‫و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻟﻮدﮔﯽ ﻗﻬﻘﻬﻪ ي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺳﺮ داد.‬
‫ـ ﺑﺮﻧﺎ رو ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ؟‬


نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

[uniplace_links] [uniplace_links]

خرید گیفت کارت