مد روز | زن روز | بزرگترین سایت مد ایران با لاکچری ترین تصاویر مدل های لباس مجلسی ، پارتی ، کت دامن مناسب برای خانم های اندامی ، تپل و چاق

داستان نفس باران فصل چهاردهم

images

مد روز تقدیم میکند :

داستان نفس باران فصل چهاردهم

امیدواریم از مشاهده این مطلب نهایت استفاده رو ببرید

مد روز : بزرگترین وب سایت مد در ایران

images

ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﻣﻌﻄﻮف ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﺮد:‬
‫ـ آره ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ، اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﻫﻢ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺳﺖ.‬

‫و او ﻧﯿﺰ از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﮔﺎم ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ ﻃﻤﺎﻧﯿﻨﻪ ﺧﻮد را ﺑﻪ آن دو رﺳﺎﻧﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در اﺗﺎق را ﻣﯽ ﮔﺸﻮد رو ﺑﻪ ﻧﻔﺲ‬
‫ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﻌﺪ از ﻧﺎﻫﺎر ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺎﻫﺎت ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ.‬

‫***‬
‫ﻧﺎﻫﺎر را زﯾﺮ ﻧﮕﺎه ﻫﺎي ﮔﺎه و ﺑﯽ ﮔﺎه زﯾﻨﺐ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ و ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺗﺮدﯾﺪ و دﻟﻮاﭘﺴﯽ ﻧﺎزﮔﻞ را ﺑﻪ دﺳﺖ او ﺳﭙﺮد ﺗﺎ ﺧﻮدش ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ‬

‫ﺣﺮف ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻮش دﻫﺪ.‬

‫ﺷﺎﻟﺶ را روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ او دﺳﺘﺎﻧﺶ را روي ﻧﺮده ﻫﺎي ﺳﻨﮕﯽ ﻗﻔﻞ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺗﻮ ﻧﺎراﺣﺘـﯽ؟‬

‫در ﺳﻮال و ﻟﺤﻦ ﮐﻼﻣﺶ ﻫﯿﭻ ﺣﺴﯽ ﻧﺒﻮد. ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﻟﺒﺎﻧﺶ را ﺑﺎ زﺑﺎن ﺗﺮ ﮐﺮد.‬
‫ـ از ﭼﯽ؟ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ام داره از ﻫﻢ ﻣﯽ ﭘﺎﺷﻪ؟ ﺧﺐ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻧﺎراﺣﺘﻢ.‬
‫ـ ﺧﺎﻧﻮاده، ﺧﺐ اﻻن ﻣﻦ و ﺗﻮ ﭼﻪ ﻧﺴﺒﺘﯽ ﺑﺎﻫﻢ دارﯾﻢ؟‬

‫ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ در آن ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﻣﺤﻤﺪ اﻧﺘﻈﺎر ﭼﻪ ﺟﻮاﺑﯽ از او دارد. ﺳﮑﻮﺗﺶ ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﻣﺤﻤﺪ دوﺑﺎره اداﻣﻪ دﻫﺪ:‬
‫ـ ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﺎراﺣﺘﯽ، ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺘﻮﻧﻢ اون ﺟﻮري ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي درﮐﺖ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺷﺮاﯾﻂ ﺳﺨﺘﯽ رو ﮔﺬروﻧﺪي. اﻣﺎ ﺗﻮ اﻻن اﯾﻦ ﺟﺎ ﺗﻨﻬﺎ‬

‫ﻧﯿﺴﺘﯽ، ﺧﺐ؟‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﺧﻮدش را ﺑﻪ او رﺳﺎﻧﺪ و ﮐﻨﺎرش روي ﺗﺎب ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ـ ﻣﺮﺳﯽ اﻣﺎ ﻓﻘﻂ…‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺖ ﻧﻔﺲ ﻗﺮار داد و ﻣﺤﮑﻢ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻓﻘﻂ ﻧﺬار اﯾﻦ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺸﻪ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﮐﻪ اﻻن ﻫﺴﺘﯿﻢ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﯾﻢ، ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻢ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ آورد و روي ﺗﺎب ﮔﺬاﺷﺖ. ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮرش ﻧﻤﯽ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮام ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ اﮔﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮت ﻋﻠﯽ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺣﻤﺎﯾﺘﮕﺮي داره و ﺗﻮ از ﺣﻤﺎﯾﺘﺶ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﯽ ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ رو ﻣﻦ ﺣﺴﺎب ﺑﺎز ﮐﻨﯽ، ﻫـﻮم؟‬
‫ﻣــﺎ…‬

‫ﻫﻨﻮز ﺣﺮﻓﺶ ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺧﻮد را در آﻏﻮﺷﺶ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺑﺎز ﻫﻢ او را ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﺰرگ رو ي ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ و دﺳﺘﺶ را‬
‫دور او ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد.‬

‫ـ اﯾﻦ ﺟﺎ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻫﺴﺘﯿﻢ. ﺷﺎﯾﺪ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻮي ﻣﺴﺎﯾﻞ ﭘﺪر و ﻣﺎدرت دﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﻬﻢ، واﺳﻪ ﺧﻮدت ﻣﯿﮕﻢ.‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش اوﻧﺎ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ از ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻦ ﮐﻪ ﺑﺨﻮان ﺑﺪون ﻓﮑﺮ ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﺑﮕﯿﺮن، اﮔﺮم ﺗﺼﻤﯿﻤﺸﻮن اﯾﻨﻪ، ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﺟﻮر دﯾﮕﻪ اي ﮐﻨﺎر‬
‫ﺑﯿﺎي، ﺣﺪاﻗﻞ اﻻن…‬

‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﻣﺜﺒﺖ ﺗﮑﺎن داد. از ﺧﻮدش ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎ ﮐﺎري ﮐﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮدش را ﻫﻢ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﮐﺮده‬
‫ﺑﻮد. وﺟﻮد ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻪ ﭼﯿﺰي داﺷﺖ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻔﺲ از ﺑﺎراﻧﯽ ﺷﺪن در ﺑﺮاﺑﺮ او ﻫﺮاﺳﯽ ﻧﺪاﺷﺖ؟‬

‫ـ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﺣﺮﻓﺎم رو ﺗﻤﻮم ﻧﮑﺮدم . اون ﺷﺐ واﺳﻪ اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر اوﻣﺪﯾﻢ وﯾﻼﺗﻮن ﮐﻪ ﯾﺎدﺗﻪ؟ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰا ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ اون ﻣﻮﻗﻊ ﺗﻮ اوﻧﺎ رو‬
‫درك ﻧﮑﺮدي. ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﯿﺰاي ﺟﺎﻟﺒﯽ رو ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮد. ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﻦ راﺣﺖ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﻢ. آدم ﺧﻮدﺧﻮاﻫﯿﻢ و ﺧﻮدﺧﻮاه ﺗﺮ از اوﻧﯿﻢ‬
‫ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ داﺷﺘﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﭼﯿﺰا رو از ﺧﻮدم ﺑﮕﯿﺮم.‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺧﻮدش را از آﻏﻮش او ﺟﺪا ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﭼﺮا ﺣﺮف ﻫﺎي آن ﺷﺐ را ﻣﺮور ﻣﯽ ﮐﺮد؟ ﭼﺮا ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﻟﺤﻨﯽ؟ ﮐﻪ او را دﯾﻮاﻧﻪ ﮐﻨﺪ؟‬
‫ـ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﺟﺪﯾﺪ رو ﮐﻨﺎر ﺗﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ، ﯾﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺘﻔﺎوت، ﺧﺎص. ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﺑﻪ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺑﻬﺶ اﻋﺘﻘﺎد ﻧﺪارم ﻣﻌﺘﻘﺪ ﮐﻨﯽ، اﻟﺒﺘﻪ‬
‫اﮔﻪ، اﮔﻪ ﺧﻮدت ﺧﻮاﺳﺘﯽ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ از ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﻣﻼ ﭘﯿﺪا ﺑﻮد ﮐﻪ ﺟﻤﻼت آﺧﺮ را ﺳﺨﺖ ﺑﯿﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از اﺗﻤﺎم ﺣﺮﻓﺶ از ﺟﺎ‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. دﺳﺘﯽ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮه اش ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﻨﺪ.‬

‫ـ ﺧﺐ اﻧﮕﺎري زﯾﺎدي ﺣﻮاﺳﻤﻮن ﺑﻪ ﺧﻮدﻣﻮن ﺑﻮد، ﻣﮕﻪ ﻧﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﺪام اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ »ﺗﻮ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﯽ؟« ﺑﺎ ﺷﺪت در ذﻫﻨﺶ ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﺷﺪ. از ﺑﺮق ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺷﺶ آﻣﺪ. ﺑﺎ اﯾﻦ‬
‫ﻓﮑﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺎي ﻣﺮﻣﻮز اﻣﺮوز او ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اوﻫﻮم.‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ، ﭘﺲ ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﺮي ﯾﻪ ﺳﺮي ﺑﻬﺶ ﺑﺰﻧﯽ ﻣﻦ ﯾﻪ ﮐﻢ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﻢ، ﻫﻮم؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺷﺎل را از دور ﺑﺎزواﻧﺶ ﺑﺎز ﮐﺮد. ﺷﺎﻟﺶ ﺑﻮي ﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽ داد، ﺗﻠﺦ و ﺳـﺮد! ﺑﺎ ﺣﻮاس ﭘﺮﺗﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ آره، ﺑﺎﺷﻪ، ﺑﺮو.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﯾﺰ ﮐﺮد و آﻫﺴﺘﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﺻﻮرﺗﺶ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺎﻟﺒﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد. درﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﭘﺴﺮ ﺑﭽﻪ اي ﮐﻪ از ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن ﺧﻮاﺳﺘﻪ اش‬

‫ﻣﻐﺮور ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد. ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ داﺧﻞ ﺑﺮداﺷﺖ و از ﺗﺮاس ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او وارد ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ او اﯾﺴﺘﺎد و ﺑﺎ‬
‫ﻣﻼﯾﻤﺖ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره اﮔﻪ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺨﻮاﺑﻢ؟‬
‫ـ ﻧﻪ، ﻧﻪ، راﺣﺖ ﺑﺎش.‬
‫و ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺮف دﯾﮕﺮي ﺑﺰﻧﺪ در را ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﺑﺴﺖ.‬

‫***‬
‫ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮐﻪ روي ﻟﺐ داﺷﺖ و آراﻣﺶ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ او را ﻟﺒﺮﯾﺰ از دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺻﺪاي آﻫﻨﮓ در اﺗﺎق ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ:‬

‫ﺳــﺮدي وﻟﯽ ﮐﻨﺎر ﺗـﻮ، ﺑــﺎ ﺷـﻌﻠــﻪ ﻫـﺎ ﻫـﻢ ﻧﻔﺴــﻢ‬
‫ﺷــﺒﯽ ﮐﻮﯾــﺮﯾﻢ وﻟــﯽ، ﺑــﺎ ﺗﻮ ﺑـﻪ ﺑـﺎرون ﻣــﯽ رﺳﻢ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻧﺎزﮔﻞ را در آﻏﻮش ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻟﺐ درﯾﺎ ﻗﺪم ﻣﯽ زد ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﺑﻪ آﻫﻨﮓ ﮔﻮش ﺳﭙﺮده ﺑﻮد. در ذﻫﻨﺶ دﺧﺘﺮ‬

‫ﺑﺎزﯾﮕﻮش ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﭘﯿﺶ را ﺗﺠﺴﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ﺗﻠﺨــﯽ وﻟــﯽ ﺑـﺎ ﺑﻮدﻧــﺖ، دﯾـﻮوﻧﻪ ﻣﯿﺸــﻢ دم ﺑﻪ دم‬

‫ﺷــﯿﺮﯾﻨــﯽ زﻧﺪﮔــﯽ رو ﻧﻔــﺲ ﻧﻔـــﺲ ﺣــﺲ ﻣــﯽ ﮐﻨــﻢ‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ آن ﻫﻤﻪ ﺗﻠﺨﯽ ﻫﺎﯾﺶ از او ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد، از او ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد او را ﺑﻪ اﺣﺴﺎﺳﺶ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﮐﻨﺪ. ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ او را ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ.‬
‫ﺷـﻮق داﺷﺘﻨﺶ و زﻣﺰﻣﻪ ي ﻣﯿﻢ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ و در ﻧﻬﺎﯾﺖ اﺳﻤﺶ او را ﺑﻪ وﺟﺪ ﻣﯽ آورد.‬

‫ﺳــﺎﮐﺘــﯽ اﻣــﺎ ﺗـﻮ ﭼﺸـﻤـﺎت، ﻏــﻮﻏــﺎي ﻧــﻮر و ﺷﺒﻨﻤــﻪ‬
‫ﻣــﯽ ﺗــﺮﺳﻢ از رﺳﯿـــﺪن آﯾﻨـــﺪه اي ﮐـﻪ ﻣﺒﻬـــﻤـــﻪ‬

‫ﻧﺴﯿﻢ ﻣﻼﯾﻤﯽ ﮐﻪ وزﯾﺪ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﺑﺎزي ﮔﺮﻓﺖ. ﻟﯿﻮان ﻗﻬﻮه را در دﺳﺘﺶ ﻓﺸﺮد و ﺗﮑﯿﻪ اش را ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﺤﮑﻢ ﮐﺮد. در آن ﻫﻮاي اﺑﺮي و ﻣﻪ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺧﯿﺮه ﺑﻪ ﻣـﺮدش ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ وﺟﻮدش ﺳﺮﺷﺎر از اوﺳﺖ، ﻣﺤﻤﺪ.‬
‫ﺑــﺎ ﺗﻮ ﯾــﻪ دﻧﯿــﺎ ﺷــﺎدﯾﻢ، اﮔــﺮﭼــﻪ دور و ﺑــﯽ ﮐﺴــﻢ‬

‫از ﺧﺸﮑــﯽ ﻧﮕــﺎه ﺗــﻮ ﺑــﻪ ﻣــﺮز درﯾــﺎ ﻣــﯽ رﺳــﻢ‬
‫ﺑــﻪ ﻣــﺮز درﯾــﺎ ﻣﯽ رﺳــﻢ…‬
‫از روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. ﻟﺒﺨﻨﺪي درﯾﺎﯾﯽ!‬

‫آﻫﻨﮓ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﯿﺪه ﺑﻮد و ﻧﻔﺲ ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﻤﺎم اﺟﺰاي ﺻﻮرت ﻣﺤﻤﺪ را ﻣﯽ ﮐﺎوﯾﺪ. اﻧﻘﺪر ﺣﻮاﺳﺶ ﭘﺮت او ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪ ﻣﺤﻤﺪ‬
‫وارد ﺣﯿﺎط وﯾﻼ ﺷﺪه و درﺳﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮاس اﯾﺴﺘﺎده اﺳﺖ.‬

‫ـ ﻫـﯽ ﺧﺎﻧﻮم، ﻋﺼﺮﺗﻮن ﺑﻪ ﺧﯿﺮ!‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪش ﭘﺮ رﻧﮕﺘﺮ ﺷﺪ. ﭼﻪ ﺟﺬاﺑﺘﯽ داﺷﺖ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي او.‬
‫ـ ﻋﺼﺮ ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ آﻗﺎ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﺎزﮔﻞ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﭙﺲ دﺳﺘﺶ را روي ﺳﯿﻨﻪ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮐﻤﯽ ﺧﻢ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻣﺘﺸﮑﺮم، ﻋﺼﺮ ﺟﻤﻌﻪ رو ﭼﻪ ﺟﻮري ﻣﯽ ﮔﺬروﻧﯽ ﻟﯿﺪي؟‬

‫ـ ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدي داري؟‬
‫ـ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺷﺎم ﻣﺘﻔﺎوت ﭼﻄﻮري؟‬
‫ﻟﯿﻮان ﻗﻬﻮه را ﻟﺒﻪ ي ﻧﺮده ﮔﺬاﺷﺖ و دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺎ ذوق ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ.‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺎد ﻣﻮاﻓﻘﻢ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد.‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﭘﺲ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺑﯿﺎﯾﻢ ﺑﺎﻻ ﺑﺮو ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫و ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ داﺧﻞ اﺗﺎق رﻓﺖ. در ﮐﻤﺪ را ﮔﺸﻮد و ﺑﺎ وﺳﻮاس دﻧﺒﺎل ﻟﺒﺎس ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﮔﺸﺖ اﻣﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ؛ ﭼﺮا‬

‫ﮐﻪ ﻧﯿﻤﯽ از ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ در وﯾﻼي ﻫﻤﺎﯾﻮﻧﯿﺎن ﺑﻮد. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺧﺴﺘﻪ و ﮐﻼﻓﻪ ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ ﭘﺎﻟﺘﻮي ﺳﺒﺰ رﻧﮕﺶ ﺧﻮرد. ﺑﺎ ذوق آن را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و روي‬
‫ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺧﯿﺎﻟﺶ ﮐﻪ از ﺑﺎﺑﺖ ﻟﺒﺎس راﺣﺖ ﺷﺪ ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ آراﯾﺶ ﮐﺮدن. اﻧﻘﺪر ﺑﺎ ذوق و وﺳﻮاس اﯾﻦ ﮐﺎر را ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧﻔﺮ‬

‫در ﺣﺎل ﻧﻈﺎره ﮐﺮدن او ﻫﺴﺘﻨﺪ. زودﺗﺮ از آﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮش را ﻣﯽ ﮐﺮد ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﮐﯿﻔﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ.‬
‫در ﻃﺒﻘﻪ ي ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﺸﻐﻮل ﻧﻮﺷﯿﺪن ﻓﻨﺠﺎن ﻗﻬﻮه ﺑﻮد. ﻧﺎزﮔﻞ ﻫﻢ در آﻏﻮش زﯾﻨﺐ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﭘﺮﯾﺪ.‬
‫ـ ﺧﺐ ﻣﻦ ﺣﺎﺿﺮم.‬

‫ﻧﮕﺎه ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻻ آﻣﺪ.‬
‫ـ ﺑﺮﯾﻢ؟‬

‫ـ ﺑﺮﯾﻢ دﯾﮕﻪ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. دﺳﺘﺶ را ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻻ آورد و آﻫﺴﺘﻪ ﺗﮑﺎن داد و رو ﺑﻪ زﯾﻨﺐ ﺧﺎﻧﻮم ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﻧﺎزﮔﻞ رو ﭘﯿﺶ ﺷﻤﺎ ﺑﺬارﯾﻢ؟‬

‫زﯾﻨﺐ ﺧﺎﻧﻮم ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ آره ﭘﺴﺮم، ﻣﻦ ﺧﻮدم ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﺑﺰرگ ﮐﺮدم، ﺑﺮﯾﻦ ﺧﯿﺎﻟﺘﻮﻧﻢ راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي رﺿﺎﯾﺖ زد و ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ. ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺧﻮد را ﺑﻪ زﯾﻨﺐ رﺳﺎﻧﺪ و ﺗﻨﺪ و ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻮﺳﻪ اي روي‬

‫ﮔﻮﻧﻪ ي ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﺎﺷﺖ.‬
‫ـ ﺑﺎﺑﺎي ﻧﺎﻧﺎز ﺧﺎﻧﻮم.‬

‫و دوﺑﺎره رو زﯾﻨﺐ را ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻗﺮار داد:‬
‫ـ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯿﺎ زﯾﻨﺐ ﺧﺎﻧﻮم.‬
‫ـ ﺑﺮﯾﻦ ﺑﻪ اﻣﻮن ﺧﺪا.‬

‫ﻧﻔﺲ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﻋﻘﺐ ﻋﻘﺐ رﻓﺖ و ﺳﭙﺲ دﺳﺘﯽ در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد و دور ﺷﺪ.‬
‫ﻫﻮاي ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮔﺮم و ﻣﻄﺒﻮع ﺑﻮد. ﻫﺮ دو در ﺳﮑﻮت ﺑﻪ رو ﺑﻪ رو ﺧﯿﺮه ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺴﯿﺮ وﯾﻼي ﻫﻤﺎﯾﻮﻧﯿﺎن را ﻣﯽ ﭘﯿﻤﺎﯾﺪ.‬

‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﮐﺠﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﻣﺤﻤﺪ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ دﺳﺘﺶ را دور ﻓﺮﻣﺎن ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺎ دﺳﺖ دﯾﮕﺮش ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪ و ﺗﮑﺎن داد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻟﮑﻪ ي روي ﻟﺒﺎﺳﺶ‬
‫ﮐﻪ اﺛﺮ اﺷﮏ ﻫﺎي ﻧﻔﺲ ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﺳﯿﺎﻫﯽ رﯾﻤﻞ ﻫﺎي رﯾﺨﺘﻪ ﺷﺪه ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺧﻮد را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد در ﻣﻌﺮض دﯾﺪ او ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ـ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم اﯾﻦ رو ﻋﻮض ﮐﻨﻢ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﯾﻢ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﻓﻘﻂ زودﺗﺮ ﻣﻦ ﮔﺮﺳﻨﻤﻪ!‬

‫ﮔﺮدن ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﭼﺮﺧﯿﺪ اﻣﺎ دوﺑﺎره در ﺳﮑﻮت ﺑﻪ راﻧﻨﺪﮔﯽ اداﻣﻪ داد.‬
‫***‬
‫در ﮐﻮﭼﮏ رﺳﺘﻮران را ﮐﻪ ﭘﻼك ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﺎ ﻣﻀﻤﻮن ﺑﺎز اﺳﺖ روي آن ﺧﻮدﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد را ﺑﻪ داﺧﻞ ﻫﻞ داد و ﺑﻪ رﺳﻢ ادب ﮐﻨﺎر اﯾﺴﺘﺎد ﺗﺎ ﻧﻔﺲ‬

‫وارد ﺷﻮد. ﺑﺎ ورود ﺑﻪ رﺳﺘﻮران ﻣﻮﺟﯽ از ﮔﺮﻣﺎ و ﻫﻤﻬﻤﻪ و ﺷﻠﻮﻏﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺸﺎن ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ. رﺳﺘﻮران ﮐﻮﭼﮏ اﻧﻘﺪر ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﭼﻨﺪ‬
‫ﺟﺎي ﺧﺎﻟﯽ ﺑﯿﻦ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﻧﮕﺎﻫﺶ را روي ﻣﯿﺰ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﭽﺮه ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮد و ﺑﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ ﻧﻔﺲ او را دﻧﺒﺎل ﺧﻮد ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮐﻬﻨﻪ و رﻧﮓ و رو رﻓﺘﻪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﺑﻪ آﻫﺴﺘﮕﯽ روي آن ﻧﺸﺴﺖ. ﻣﺤﻤﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ آراﻣﺸﯽ ﺧﺎص دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ زده و‬
‫ﺑﻪ ﻣﻨﻮي ﻗﺪﯾﻤﯽ و ﺗﺎ ﺧﻮرده ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺟﺬاﺑﯿﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﺳﮑﻮت ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰي ﺑﻮد ﮐﻪ در آن ﺟﺎ ﯾﺎﻓﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺎﻏﺬ دﯾﻮاري ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻋﻤﺮﺷﺎن از ده ﺳﺎل ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد را ﻣﯽ ﮐﺎوﯾﺪ. ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ. ﺳﻮال ﺑﺰرﮔﯽ در‬

‫ذﻫﻨﺶ ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﺎ؟!‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﻟﺒﺮﯾﺰ از ﺗﻌﺠﺒﯽ ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺬت ﺑﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮي ﻗﺪﯾﻤﯽ رو ﺑﻪ روﯾﺶ زل زده ﺑﻮد ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد. ﻧﻔﺲ ﮐﻪ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﺣﺪاﻗﻞ ﭼﯿﺰي از ﺟﺎﻧﺐ او ﺑﺸﻨﻮد‬
‫ﭘﻮﻓﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻫﯿﭽﯽ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺟﺪا ﮐﺮد:‬
‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺪوﻧﯽ ﭼﺮا آوردﻣﺖ اﯾﻦ ﺟﺎ؟‬

‫ـ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺟﺎي ﺟﺎﻟﺒﯿﻪ وﻟﯽ آﺧﻪ…‬
‫ـ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﻦ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻣﯿﺎم ﺷﻤﺎل ﺣﺘﻤﺎ ﯾﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ اﯾﻦ رﺳﺘﻮران ﻣﯽ زﻧﻢ.‬

‫ﻧﮕﺎﻫﺶ را دور ﺗﺎ دور رﺳﺘﻮران ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ.‬
‫ـ اﯾﻦ ﺟﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ ﻧﮕﺎت ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ، وﻗﺘﯽ ﻣﯿﺎي ﺗﻮ، ﻧﮕﺎﻫﺸﻮن رو ﺳﻮﯾﯿﺞ ﻣﺎﺷﯿﻨﺖ ﻗﻔﻞ ﻧﻤﯿﺸﻪ!‬
‫ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ و اﯾﻦ ﺟﺎ ﻻزم ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮاي ﯾﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻏﺬا ﺧﻮردن ﮐﺎور ﮔﻮﺷﯿﺖ رو ﺑﺎ رﻧﮓ دﺳﺘﻤﺎل ﮔﺮدﻧﺖ ﺳﺖ ﮐﻨﯽ!‬
‫ﻧﮕﺎه ﻧﻔﺲ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮔﺮدن ﻣﺤﻤﺪ رﻓﺖ و ﺳﭙﺲ روي ﮔﻮﺷﯽ او ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ از ﺣﺮﮐﺖ ﻋﺠﻮﻻﻧﻪ ي او ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد.‬

‫ﮔﺎرﺳﻮن ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ.‬
‫دﻓﺘﺮﭼﻪ اش را ﺗﮑﺎﻧﯽ داد و ﺧﻮدﮐﺎر را ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻘﻄﻪ ي دﯾﮕﺮي از رﺳﺘﻮران ﺧﯿﺮه ﺑﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﭼﯽ ﻣﯿﻞ دارﯾﻦ؟‬

‫ـ روﻟﺖ ﮔﻮﺷﺖ.‬
‫ﮔﺎرﺳﻮن دﺳﺘﺶ را در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ از ﮐﻨﺎرﺷﺎن ﻋﺒﻮر ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻏﺮق ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ در و دﯾﻮار ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد و اﻧﺘﺨﺎب ﻏﺬا را‬

‫ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ي ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﺎ رﻓﺖ و آﻣﺪ داﺷﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد.‬
‫آدم ﻫﺎي اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﺮاﯾﺶ ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻮدﻧﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮي ﻣﺘﻔﺎوت اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي روي ﻟﺐ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺑﻮدﻧﺪ.‬
‫ـ ﻫﻤﯿﺸﻪ اﻧﻘﺪر ﺷﻠﻮﻏﻪ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ آورد و آرﻧﺠﺶ را ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﺗﮑﯿﻪ داد.‬
‫ـ ﻣﺜﻼ اﻣﺸﺐ ﭘﻨﺞ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺴﺘﺎ! اون ﺳﻤﺖ ﺧﯿﺎﺑﻮﻧﻢ ﯾﻪ داﻧﺸﮕﺎﻫﻪ. ﺑﭽﻪ ﻫﺎش ﻣﯿﺎن اﯾﻦ ﺟﺎ.‬

‫ـ زﯾﺎد ﻣﯿﺎي اﯾﻦ ﺟـﺎ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﻟﺤﻈﻪ اي روي ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺖ. اﻧﮕﺎر ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ دور ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﯾﻪ وﻗﺘﯽ زﯾﺎد ﻣﯽ اوﻣﺪم.‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻤﯽ ﺧﻮد را ﺟﻠﻮ ﮐﺸﯿﺪ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﯾﺰ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﭼـﺮا؟‬

‫و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ او ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺪﻫﺪ دﺳﺘﺶ را در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﻧﺎزي دﺧﺘﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اﻟﺒﺘﻪ اﯾﻦ ﻓﻀﻮﻟﯽ ﻧﯿﺴﺘﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﺤﺾ ﮐﻨﺠﮑﺎوﯾﻪ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬

‫ـ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ! ﺣﺎﻻ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﺬارم ﭘﺎي ﻓﻀﻮﻟﯽ ﭼﯽ؟‬
‫ـ اون دﯾﮕﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺧﻮدﺗﻪ ﻣﻦ از اول ﻣﻮﺿﻊ ﺧﻮدم رو ﻣﺸﺨﺺ ﮐﺮدم.‬
‫ـ اوﻣﺪي ﻣﯿﺪون ﺟﻨﮓ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﺮاري ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ا‪ !‬اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﺧﺐ ﻧﮕﻮ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﻪ داد و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﯿﻤﻪ ﻧﺼﻔﻪ اي ﮐﻪ ﺣﺮص ﻧﻔﺲ را در ﻣﯽ آورد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﻧﻤﯿﮕﻢ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻗﻬﺮ روﯾﺶ را از او ﮔﺮﻓﺖ و ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ دﻗﯿﻘﻪ اي ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﮔﺬراﯾﯽ ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ و ﺗﻨﺪ و ﺳﺮﯾﻊ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﯾﺎ ﺑﮕﻮ ﭼﺮا ﯾﺎ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ ﺧﻮدﺗﯽ!‬
‫ـ اوه اوه ﭼﻪ ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺧﻮرده!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﻣﺴﻌﻮد، دوﺳﺘﻢ، دوران داﻧﺸﺠﻮﯾﯽ ﺷﻤﺎل ﺑﻮد، ﻣﻨﻢ زﯾﺎد ﻣﯽ اوﻣﺪم ﺷﻤﺎل ﭘﯿﺸﺶ.‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﺶ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ زﯾﺮﮐﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﻻن ﯾﻌﻨﯽ آﺷﺘﯽ ﮐﺮدي؟‬
‫ـ ﺗﺎ ﺧـﺪا ﭼﯽ ﺑﺨﻮاد! ﺧﺐ ﻧﮕﻔﺘﯽ.‬

‫ـ از دوران دﺑﺴﺘﺎن.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺷﻮق ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﺟﺪي؟‬
‫ـ ﻧﻪ ﺷﻮﺧﯽ! آره، ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ از وﻗﺘﯽ ﻫﻤﺴﻦ و ﺳﺎل ﺗﻮ ﺑﻮدﯾﻢ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻤﯽ ﺧﯿﺮه ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد و ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﯾﺘﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ در ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدﻧﺶ داﺷﺖ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺑـﺪي!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ. آرام و ﺧﺎص اﻣﺎ ﻣﻐﺮوراﻧﻪ.‬

‫‪‬‬                                                                                ‫‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ـ ﻣﯽ دوﻧﻢ!‬

‫ﮐﻮﺑﯿﺪه ﺷﺪن ﭘﺎي ﻧﻔﺲ ﻫﻤﺮاه ﺑﻮد ﺑﺎ آوردن ﺳﻔﺎرش ﺑﻮد.‬
‫ﻏﺬاي ﭼﯿﺪه ﺷﺪه روي ﻣﯿﺰ اﻧﻘﺪر ﺧﻮش رﻧﮓ و ﺧﻮﺷﺒﻮ ﺑﻮد ﮐﻪ اﺷﺘﻬﺎ را ﺗﺤﺮﯾﮏ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﭼﻨﮕﺎﻟﯽ ﺑﺮداﺷﺖ و ﭘﺲ از ﭘﺎك ﮐﺮدن‬

‫آن ﺗﮑﻪ اي از ﻏﺬا را در دﻫﺎن ﮔﺬاﺷﺖ. ﻏﺬاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮش ﻃﻌﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ داد.‬
‫آرام آرام ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﭘـﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ راﺳﺘﯽ داﻧﺸﮕﺎﻫﺖ رو ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدي؟ ﭼﻨﺪ وﻗﺖ ﺑﻮد ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ازت ﺑﭙﺮﺳﻢ وﻟﯽ ﯾﺎدم ﻣﯽ رﻓﺖ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻟﻘﻤﻪ اش را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺳﭙـﺮدﻣﺶ ﺑﻪ ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﮐﺎرام رو درﺳﺖ ﮐﻨﻪ، ﻏﯿﺒﺖ ﻫﺎم داﺷﺖ زﯾﺎد ﻣﯽ ﺷﺪ.‬

‫ـ ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﺣﺘﻤﺎ، آ، ﺧﺎﻧﻮم دﻧﺪون ﭘﺰﺷﮏ! ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻦ از اﻻن ﻫﺮ ﭼﯽ ﻣﺴﻮاك و ﻧﺦ دﻧﺪون دارم ﺑﺮﯾﺰم دور؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﻗﺎﺷﻖ و ﭼﻨﮕﺎﻟﺶ را در ﺑﺸﻘﺎب ﮔﺬاﺷﺖ.‬
‫ـ ﻧﻪ ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﻣﻨﻮ ﺗﻮ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﯽ ﻗﺮار ﻧﺪه!‬

‫و ﺳﭙﺲ ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻓﻘﻂ دﻧﺪون ﮐﻮﺷﻮﻟﻮﻫﺎ!‬

‫ـ ا‪‬؟ ﭘﺲ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺰﻧﯽ ﺗﻮ ﮐﺎر دﻧﺪون ﺷﯿﺮي، ﻫﺎن؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﻫﻤﺮاﻫﯿﺶ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﻓﻘﻂ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﻫﺎ!‬

‫و دوﺑﺎره ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺎرغ از ﺟﺎ و ﻣﮑﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎدﻧﺪ.‬
‫***‬

‫ﻣﺎه ﻣﺤﺮم ﭼﻨﺪ روزي ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻓﺮا رﺳﯿﺪه ﺑﻮد و ﺷﻬﺮ در ﻫﯿﺎﻫﻮي ﻋﺠﯿﺒﯽ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﻫﻮا ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ و اﺑﺮي ﺑﻮد و ﻧﻢ ﻧﻢ ﺑﺎران ﻧﻔﺲ‬
‫دوﺑﺎره اي ﺑﺮاي ﭘﺎﯾﯿﺰ ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ و ﻧﻔﺲ دوﺑﺎره ﺑﻪ وﯾﻼي ﻫﻤﺎﯾﻮﻧﯿﺎن ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﺗﺮﻣﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﺎزﮔﺸﺖ و ﻣﺮﺧﺼﯽ ﻣﺎدر ﻧﺎزﮔﻞ را ﻣﯽ داد و ﺟﺪاﯾﯽ‬
‫از او ﺑﺮاي ﻣﺤﻤﺪ و ﻧﻔﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﮐﻮدك ﺣﺘﯽ در اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز ﻫﺮ، ﭼﻨﺪ ﮐﻢ ﻋﺎدت ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد.‬

‫ـ ﻧﻔﺲ؟ ﻧﻔﺲ؟‬
‫ﺷﻨﯿﺪن ﻧﺎﻣﺶ از زﺑﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺗﺮﯾﻦ ﺻﺪاي ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد. ﺳﺮش را از روي ﮐﺘﺎب ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﻠﻪ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﻦ آﻣﺪ و درﺳﺖ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ.‬
‫ـ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﺘﺎب روي ﭘﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ آورد و ﻧﺸﺎﻧﺶ داد:‬
‫ـ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﮐﺘﺎب ﻣﯽ ﺧﻮﻧﻢ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺖ.‬

‫ـ ﺧﻮب ﻧﺎزﮔﻞ رو ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ذارﯾﺎ، دﯾﮕﻪ ﺧﻮدﺷﻢ ﻣﯿﮕﻪ ﻣﮕﻪ…‬
‫ـ اون ﮐﻪ ﺧﻮاب ﺑﻮد!‬

‫ـ ﺧﺐ ﺑﯿﺪار ﻣﯿﺸﻪ دﯾﮕﻪ!‬
‫ـ اﻻن ﮐﻮ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺎﯾﺶ را روي ﭘﺎ اﻧﺪاﺧﺖ:‬

‫ـ ﺗﻮ ﺟﯿﺐ ﻣﻦ! ﺧﺐ دوﺑﺎره ﮔﺮﻓﺖ ﺧﻮاﺑﯿﺪ.‬
‫ـ ﻟـﻮس!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﯾﮏ ﺗﺎي اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﺟﺪﯾﺪﺗﺮﯾﻦ ﻟﻘﺒﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ از ﺟﺎﻧﺐ ﻧﻔﺲ درﯾﺎﻓﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﻣﻦ ﻟﻮﺳﻢ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎز ﻫﻢ از ﻗﻀﺎوت ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد. ﻣﺤﻤﺪ ﻟﻮس ﺑﻮد؟‬

‫ـ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد در ﻟﻮس ﺑﻮدن ﻣﻦ ﺗﻔﮑﺮ ﮐﻨﯽ ﺧﺎﻧﻮم دﮐﺘﺮ. ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮو ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ ﮐﻪ ﻣﻬﻤﻮن دارﯾﻢ.‬
‫و اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﯾﺎدش آﻣﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اﻟﺒﺘﻪ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره ﮐﻪ ﻣﻬﻤﻮن دﻋﻮت ﮐﺮدم؟ ﺗﻮ راﺣﺘﯽ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﺎﺷﻨﯽ ﺣﺮﮐﺎﺗﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﺘﺎب را در دﺳﺘﺶ ﻓﺸﺮد و ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﻣﻬﻤﻮن؟‬

‫ـ ﻣﺴﻌﻮد داره ﻣﯿﺎد ﺷﻤﺎل.‬
‫ـ ﻫﻤﻮن دوﺳﺘﺖ؟ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯿﺎد؟‬

‫ـ آره.‬
‫ﻧﻔﺴﯽ از ﺳﺮ آﺳﻮدﮔﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ، ﺑﺎﺷﻪ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ:‬
‫ـ اﮔﻪ ﺳﺨﺘﺘﻪ ﯾﺎ راﺣﺖ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﮕﻮ.‬

‫ـ ﻧﻪ، اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره، ﮐﯽ ﻣﯿﺎد؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ اﻧﺪاﺧﺖ:‬
‫ـ ﺗﺎ ﺷﺐ ﻣﯽ رﺳﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ آﻫﺴﺘﮕﯽ ﮐﺘﺎب را ﺑﺴﺖ و روي ﻣﺒﻞ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
‫ـ ﻧﺎزﮔﻞ رو ﭼﯽ ﮐﺎرش ﮐﻨﯿﻢ؟‬

‫ـ ﺧﺐ اوﻧﻢ ﻫﺴﺖ دﯾﮕﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻣﮑﺜﯽ ﮐﺮد و ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و از روي ﻣﺒﻞ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.‬
‫وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ و ﺑﯽ درﻧﮓ در ﯾﺨﭽﺎل را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﯿﺮون داد و ﺑﺮاي ﭼﻨﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎر ﺧﺪا را ﺑﺨﺎﻃﺮ وﺟﻮد ﺗﺮﻣﻪ ﺷﮑﺮ ﮐﺮد.‬

‫ﻏﺬاي آﻣﺎده در ﯾﺨﭽﺎل ﺑﻮد و ﺗﻨﻬﺎ زﺣﻤﺖ ﮔﺮم ﮐﺮدن و اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮدن ﻣﻘﺪاري ﺳﺲ و ﯾﺎ ﻣﺨﻠﻔﺎت و ﭼﯿﺰي از اﯾﻦ ﻗﺒﯿﻞ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ي او ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ.‬
‫ﺧﯿﺎﻟﺶ از ﺑﺎﺑﺖ ﻏﺬا ﮐﻪ راﺣﺖ ﺷﺪ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ رﻓﺖ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻧﻔﺲ ﮐﻤﺒﻮد ﭼﯿﺰي را ﮐﻪ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺣﺲ ﻣﯽ‬
‫ﮐﺮد.‬

‫ﺑﺎ دﺳﺘﻤﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ داﺷﺖ ﺧﺎك ﺑﺮﺧﯽ از ﻣﯿﺰﻫﺎ و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﭘﯿﺎﻧﻮ را ﮔﺮﻓﺖ. دﺳﺘﺶ ﮐﻪ روي ﮐﻼوﯾﻪ ﻫﺎ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ ﺳﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻻ آﻣﺪ.‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟‬

‫ـ ﻫﻮم؟‬
‫ـ از وﻗﺘﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺑﻮدم ﺗﻮ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺳﻤﺖ اﯾﻦ ﭘﯿﺎﻧﻮ ﻧﯿﻮﻣﺪي؟‬
‫ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮي ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و دوﺑﺎره ﺑﺎ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ.‬

‫ـ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ؟‬
‫ـ ﻣﮕﻪ اﻫﻞ ﺳﺎز ﻧﯿﺴﺘﯽ؟ ﭼﻪ ﺟﻮري دﻟﺖ ﻣﯿﺎد؟‬

‫ـ ﻧﻔﺲ اﯾﻦ ﺑﺤﺚ رو واﺳﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺬار ﮐﻨﺎر.‬
‫ﻧﻔﺲ دﺳﺖ از ﮐﺎر ﮐﺸﯿﺪ. ﻋﺮق روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش را ﺑﺎ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺘﻌﺠﺒﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﭼـﺮا؟ ﻣﻦ دوﺳﺖ دارم ﭘﯿﺎﻧﻮ زدﻧﺖ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ.‬

‫ـ ﺑﺎﺷﻪ واﺳﻪ ﯾﻪ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ.‬
‫ـ ﭼـﺮا ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﯾﻪ ﺟﻮاب درﺳﺖ و ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﻬﻢ ﺑﺪي؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدش ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻣﺤﮑﻢ و ﻋﺼﺒﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ دﯾﮕﻪ ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻦ، ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﭼﯿﺰي ﺑﺸﻨﻮم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ از ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﺪت ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد دﺳﺘﻤﺎل را ﮔﻮﺷﻪ اي ﭘﺮت ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ از ﺑﺮاﺑﺮ او ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻫﻤﺘﻮن ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﻦ.‬
‫ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﺮا ﺑﺎﺑﺖ ﭼﻨﯿﻦ ﻗﻀﯿﻪ اي اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﻪ ﺧﺮج داده اﺳﺖ. روي ﭘﻠﻪ ي دوم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎزوﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ اﻣﺎ ﺑﺮﻧﮕﺸﺖ.‬

‫ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ زﯾﺮ ﮔﻮﺷﺶ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻫـﯽ، ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ. اﯾﻦ رو ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ ﭼﺮا ﻫﺴﺘﯿﻦ و اﯾﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﻫﻤﺘﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ ﻓﺮق دارﯾﻦ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻠﻪ ي ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه را ﺑﺎﻻ آﻣﺪ و درﺳﺖ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﭘﺮ ﺑﻮد از ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ.‬

‫‪‬‬                                                                                                     ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ اﺷﺘﺒﺎﻫﻪ؟ ﻧﻪ ﻣﻦ ﺑﻬﺶ ﻣﯿﮕﻢ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﻢ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻓﺮق دارم. ﺑﻪ ﺗﻮ ﮐﻪ…‬

‫ﻧﻔﺲ در ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺮاق ﺷﺪ:‬
‫ـ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﭼﯽ؟ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻫﺎي ﺧﻮدﺗﻮن رو ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻦ…‬

‫ﺑﺎزوﯾﺶ را ﺑﺸﺪت از دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد:‬
‫ـ ﻫﺮ ﮐﺎري ﻣﺰﺧﺮﻓﯽ ﮐﻪ دﻟﺘﻮن ﻣﯽ ﺧﻮاد اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪﯾﻦ ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ، ﺑﻪ ﺟﺰ ﺣﺮﻓﺎي ﺑﯽ ﺳﺮ و ﺗﻪ ﺧﻮدﺗﻮن ﻫﯿﭻ ﻣﻨﻄﻖ دﯾﮕﻪ اي ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﺪ.‬
‫و ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد.‬

‫ـ اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻤﻮم اﯾﻨﺎ در ﻣﻮرد ﺗﻮ ﺑﺸﺪت ﺻﺪق ﻣﯽ ﮐﻨﻪ!‬
‫آراﻣﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ و ﺻﺪا دار ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺧﺸﻤﯽ ﮐﻨﺘﺮل ﺷﺪه ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧـﺬار ﺑﻬﺖ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻣﺰﺧﺮف ﺗﺮﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﻤﮑﻦ رو اﻧﺠﺎم ﺑﺪم ﺗﺎ ﺗﻮ ﺑﯿﺎي اﯾﻦ ﺟﻮري واﯾﺴﺘﯽ و ﺑﮕﯽ ﮐﻪ ﻣﻨﻢ ﯾﮑﯽ ﻣﺜﻞ اوﻧﺎي دﯾﮕﻪ ام،‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪي؟‬
‫و ﻧﮕﺎﻫﺶ را در ﻧﮕﺎه ﻧﻔﺲ ﻗﻔﻞ ﮐﺮد. ﺳﺮﮐﺸﯽ در وﺟﻮد ﻫﺮ دو ﺑﯿﺪاد ﻣﯽ ﮐﺮد. روي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ، ﻧﻔﺲ روي ﻧﺮده ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺻﻮرت ﻣﺤﻤﺪ درﺳﺖ‬

‫در ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﯽ ﻣﺘﺮي ﺻﻮرﺗﺶ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد.‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ ﺧﺴﺘﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ رﻓﺖ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺑﺮات ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻢ ﮐﻢ از ﺷﻮك اﺗﻔﺎﻗﺎت اﻓﺘﺎده ﺑﯿﺮون ﻣﯽ آﻣﺪ. دﺳﺘﺶ را روي ﻧﺮده ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﭙﺲ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ را دوﯾﺪ و وارد اﺗﺎق ﺷﺪ. اﺷﮏ ﺑﻪ‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻫﺠﻮم آورد اﻣﺎ او اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺮﺧﻼف ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﻗﺪرﺗﯽ ﻋﺠﯿﺐ ﺟﻠﻮي ﻓﺮو رﯾﺨﺘﻦ آن ﻫﺎ را ﮔﺮﻓﺖ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﺤﺜﯽ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﺧﻮدش و‬

‫ﻣﺤﻤﺪ داﺷﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ. ﭼﺮا ﺗﻤﺎم ﻟﺤﻈﺎت او ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻦ ﮐﻪ ﭘﺮ از ﺧﻨﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ از دﻋﻮا و ﻧﺎراﺣﺘﯽ اﺷﺒﺎع ﺷﺪه؟‬
‫***‬

‫رژ ﻗﺮﻣﺰ را ﻣﺤﮑﻢ روي ﻟﺐ ﻣﺎﻟﯿﺪ و ﻧﮕﺎﻫـﺶ را روي ﺳﺎﻋﺖ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮد. ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺻﺪاﯾﯽ ﻫﻢ از ﺑﯿﺮون ﺑﻪ‬
‫ﮔﻮش ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺻﺪاي ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن در ورودي از ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد و دﯾﮕﺮ ﻫﯿﭻ. ﺣﺪس ﻣﯽ زد ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ در ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻧﺒﺎﺷﺪ. اﻣﺎ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪن ﺻﺪاي در ﺧﺒﺮ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ او ﻣﯽ داد. ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﺎزﮔﻞ را در اﺗﺎق ﺧﻮد ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪه ﺑﻮد.‬

‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﻠﯿﻮر آﺑﯽ و ﺷﻠﻮار ﮐﺘﺎن ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﺶ اﻧﺪاﺧﺖ. ﮔﻮﺷﻮاره ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﮑﺎﻧﯽ داد و ﻣﻮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺻﺮف ﺣﺎﻟﺖ دادن ﺑﻪ آن ﻫﺎ و ﻓﺮ‬
‫ﮐﺮدﻧﺸﺎن ﮐﺮده ﺑﻮد را روي ﺷﺎﻧﻪ ي راﺳﺘﺶ رﻫﺎ ﮐﺮد و ﻧﯿﻤﯽ دﯾﮕﺮ را روي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ رﯾﺨﺖ. روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ و ﮐﻔﺶ ﻫﺎي ﭘﺎﺷﻨﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻃﻼﯾﯽ‬

‫رﻧﮕﺶ را ﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮد. ﺑﺸﺪت از ﺧﻮد راﺿﯽ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﺎزﮔﻞ اﻧﺪاﺧﺖ. در ﻃﻮل اﯾﻦ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﯿﺪار ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺮان ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺗﻤﺎم وﻗﺖ را ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﺪ. ﭘﺘﻮ را روﯾﺶ ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.‬
‫ﺑﻮﺳﻪ اي در آﯾﻨﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻓﺮﺳﺘﺎد و اﺗﺎق را ﺗﺮك ﮐﺮد.‬

‫ﻫﻨﻮز ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮد و ﺧﺒﺮي از ﻣﺴﻌﻮد ﻧﺸﺪه ﺑﻮد.‬
‫از ﮐﻨﺎر اﺗﺎق ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻋﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮد در ﺑﺎ ﺗﻘﻪ اي ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻗﺎﻣﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ روي دﯾﻮار ﺳﺎﯾﻪ اﻧﺪاﺧﺖ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺘﻦ او راه ﺧﻮد را ﮐﺞ ﮐﺮد‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ.‬

‫در آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﺸﻐﻮل آﻣﺎده ﮐﺮدن ﻏﺬاﻫﺎ ﺑﺮاي ﺷﺎم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪاي ﭘﺎي ﻣﺤﻤﺪ را ﺷﻨﯿﺪ. ﮐﻤﯽ ﻫﻮل ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ دﻟﯿﻠﺶ را ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ.‬
‫ﻣﮕﺮ او ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺎﺗﯽ ﭘﯿﺶ ﺳﺮش ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد ﭘﺲ دﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮاي ﺗﺮس وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ. ﺣﺲ ﮐﺮد ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ آﯾﺪ ﮐﻪ‬

‫ﺻﺪاي زﻧﮓ در او را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺳﺎﺧﺖ و ﻗﺪم ﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ورودي ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ.‬
‫ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ ﺣﻮﻟﻪ ﺧﺸﮏ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﮐﻪ در اﺛﺮ اوﻟﯿﻦ دﯾﺪار دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﻌﻮد ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد ﺑﺮاي ﺧﻮﺷﺎﻣﺪ ﮔﻮﯾﯽ ﺟﻠﻮ‬
‫رﻓﺖ. ﻣﺴﻌﻮد ﺷﺎد و ﺧﻮﺷﺤﺎل در آﻏﻮش ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﯿﺰي در ﮔﻮﺷﺶ زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮداﺷﺖ:‬

‫ـ ﺳﻼم، ﺧﻮش اوﻣـﺪﯾﻦ.‬
‫ﻣﺴﻌﻮد ﺑﺎ دﯾﺪن ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﺠﻮﺑﺎﻧﻪ اي زد و ﺧﻮد را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫ـ ا‪ ‬ﺳـﻼم، ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ اﯾﻦ دوﺳﺖ ﺑﯽ ﻣﻌﺮﻓﺘﻤﻮن رو ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﺑﻮد ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ دﺳﺘﺶ را ﺟﻠﻮ ﺑﺮد و ﺑﺎ او دﺳﺖ داد:‬
‫ـ ﺧﻮاﻫـﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ، ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ.‬

‫ـ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ، ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺰاﺣﻤﺘﻮن ﺷﺪم.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ دﺳﺖ ﻣﺴﻌﻮد را ﺑﻪ داﺧﻞ ﻫﻞ داد:‬

‫ـ اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ؟ ﺑﯿﺎ ﺗﻮ.‬
‫ﻣﺴﻌﻮد ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺸﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﻟﺒﺘﻪ ﯾﻪ ﻋﺬر ﺧﻮاﻫﯽ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﺑﺪﻫﮑﺎرم ﺑﻪ ﺷﻤﺎ، اﮔﻪ اﯾﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺬاره!‬

‫و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻨﺎر ﻣﺒﻞ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ:‬
‫ـ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ واﻗﻌﺎ، ﺧﯿﻠﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم ﺧﻮدم رو ﺑﺮاي ﺟﺸﻦ ﺑﺮﺳﻮﻧﻢ وﻟﯽ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﺸﺪ، اﻣﯿﺪوارم ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺎﺷﯿﺪ.‬

‫و ﺧﻮاﺳﺖ روي ﻣﺒﻞ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻓﺮﯾﺎدش ﺑﻪ ﻫﻮا رﻓﺖ. ﻧﻔﺲ و ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺮان ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﭼﺮﺧﯿﺪﻧﺪ:‬
‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ﻣﺴﻌﻮد ﺑﺎ ﺧﻨﺪه دﺳﺘﺶ را روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ.‬

‫ـ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺗﻮ رو ﺧـﺪا، ﻣﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮم رو ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻢ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻌﺠﺒﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و او ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﻧﺪاﻧﺴﺘﻦ اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﺴﻌﻮد روان ﺷﺪ.‬

‫ـ ﻫـﯽ ﭘﺴﺮ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮي؟‬
‫اﻣﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ در ورودي دوﺑﺎره ﺑﺎز ﺷﺪ و اﯾﻦ ﺑﺎر ﻗﺎﻣﺖ ﻋﻠﯽ در ﭼﻬﺎر ﭼﻮب در ﻧﻤﺎﯾﺎن ﮔﺸﺖ. ﻧﻔﺲ ﺷﻮك زده ﺑﻪ ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﺮﻏﺮ دو ﭼﻤﺪان‬
‫ﺑﺰرگ را دﻧﺒﺎل ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد:‬

‫ـ واي ﺧﺪا ﺟﻮن، واي ﺧﺪا! اي ﮐـﺎش ﻣﺎﺷﯿﻦ دو ﺗﺎ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ داﺷﺖ! ﻣﻦ ﻏﻠﻂ ﺑﮑﻨﻢ دﯾﮕﻪ ﮐﻨﺎر دﺳﺖ اﯾﻦ ﺑﺸﯿﻨﻢ.‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﻏﺮﻏﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﻤﺪان را ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﺑﻪ داﺧﻞ آورد. ﻣﺤﻤﺪ، ﻣﺴﻌﻮد و ﻧﻔﺲ ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﺳﮑﻮت ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ـ ﭼﯿﻪ؟! ﺧﻮﺷﮕﻞ ﻧﺪﯾﺪن؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺷﻮق ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻋﻠﯽ رﻓﺖ.‬
‫ـ ﻋﻠﯽ؟‬

‫و در آﻏﻮش او ﻓﺮو رﻓﺖ. ﻋﻠﯽ آﻫﺴﺘﻪ در ﮔﻮﺷﺶ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭼﻄﻮري ﻧﻔﺴﻢ؟‬
‫ـ ﻣﺮﺳﯽ ﮐﻪ اوﻣﺪي ﻋﻠﯽ.‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎزوﻫﺎي ﻧﻔﺲ را ﮔﺮﻓﺖ و از ﺧﻮد ﺟﺪا ﮐﺮد. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﻮﺷﮑﺎﻓﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎي او اﻧﺪاﺧﺖ و ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭘﯿﺮ ﺷﺪﯾﺎ! ﻣﺤﻤﺪ اذﯾﺘﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺗﮏ ﺳﺮﻓﻪ اي ﮐﺮد و ﺟﻠﻮ آﻣﺪ.‬
‫ـ ﺳـﻼم، ﺧﻮش اوﻣﺪي.‬
‫ﻋﻠﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ، ﺑﻪ ﺳﺮدي دﺳﺘﺶ را ﻓﺸﺮد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﯽ دوﻧﻢ! ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺧﻮاﻫﺮم رو اذﯾﺖ ﮐﺮدي ﻫﺎن؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﺑﺎ ﭘﺮروﯾﯽ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺎد اذﯾﺘﺶ ﮐﻨﻢ؟‬
‫ﻋﻠﯽ دوﺑﺎره ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﺤﻤﺪ را زﯾﺮ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺖ:‬
‫ـ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺑﻌﯿﺪم ﻧﯿﺴﺖ. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ واﻻ، ﺣﺎﻻ اﯾﻦ ﺟﺎ ﯾﻪ ﺗﺌﻮري ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻪ…‬

‫ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺖ ﻋﻠﯽ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺧﻨﺪان ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺎ ﺗﻮ ﺑﻌﺪا ﺑﺎﻫﻢ اﯾﻦ ﺗﺌﻮري رو ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.‬

‫ـ آﻓﺮﯾﻦ، ﮐﻢ ﮐﻢ دارم ﺑﻬﺖ اﻣﯿﺪوار ﻣﯿﺸﻢ!‬
‫ﺷﺎم در ﻣﺤﯿﻄﯽ ﮔﺮم و ﺻﻤﯿﻤﯽ و در ﻣﯿﺎن ﺷﻮﺧﯽ ﻫﺎي ﮔﺎه و ﺑﯽ ﮔﺎه ﻋﻠﯽ و ﻣﺴﻌﻮد ﺻﺮف ﺷﺪ. ﭘﺲ از ﺷﺎم ﭘﺴﺮﻫﺎ ﮐﻨﺎر ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻧﻔﺲ‬
‫ﻫﻢ ﻣﺸﻐﻮل ﭘﺮ ﮐﺮدن ﻓﻨﺠﺎن ﻫﺎي ﻗﻬﻮه ﺑﻮد.‬

‫ـ ﮐﺎرا ﺧﻮب ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺮه ﻣﺤﻤﺪ؟‬
‫ﺑﺎ ﺳﻮال ﻣﺴﻌﻮد ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺳﯿﻨﯽ ﻗﻬﻮه وارد ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ ﺷﺪ.‬

‫ـ ﻓﻌﻼ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺎري ﻧﮑﺮدم، ﻓﺮﺻﺖ ﻧﺸﺪ ﺑﺮم ﭘﯿﺶ ﺳﺎم.‬
‫ـ اﺗﻔﺎﻗﺎ دﯾﺮوز ﺑﻬﻢ زﻧﮓ زد. ﺑﻬﺶ ﮔﻔﺘﻢ دارم ﻣﯿﺎم. ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺎﯾﻦ.‬
‫ـ آره، ﺣﺎﻻ ﻓﺮدا ﺑﺮﯾﻢ ﭘﯿﺸﺶ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﭘﺲ از ﺗﻌﺎرف، ﻓﻨﺠﺎﻧﯽ ﺑﺮاي ﺧﻮد ﺑﺮداﺷﺖ و ﮐﻨﺎر آن ﻫﺎ ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﭼﺮا دوري؟ ﺑﯿﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ.‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﮔﻔﺖ و ﮐﻤﯽ ﺧﻮد را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ و ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻨﺎرش ﺟﺎي ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ـ ﭼﻄﻮرﯾﺎﯾﯽ؟‬
‫ـ ﺧﻮب، ﻧﮕﻔﺘﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﯿﺎي؟‬

‫ـ دﯾﮕﻪ دﯾﮕﻪ، ﻧﻪ ﭼﮏ زدﯾﻢ ﻧﻪ ﭼﻮﻧﻪ ﺳﻮرﭘﺮاﯾﺰ اوﻣﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻪ!‬
‫ﻣﺴﻌﻮد از آن ﻃﺮف ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ از ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻨﯿﺪم ﻋﻠﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﯿﺎد ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎم ﭘﺲ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﯿﺎﯾﻢ.‬

‫و ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺣﻮاﻟﻪ ي ﻋﻠﯽ ﮐﺮد. ﻧﮕﺎه ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﯿﻪ ﺧﻮرد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ دﻟﺨﻮري روﯾﺶ را از او ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﻣﺸﻐﻮل ﺣﺮف زدن ﺑﺎ ﻣﺴﻌﻮد و ﻋﻠﯽ‬
‫ﺷﺪ.‬

‫ﺳﺎﻋﺘﯽ از ﮔﻔﺖ و ﮔﻮي آن ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻌﻮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ اون ﻧﮕﺎﺗﯿﻮﻫﺎ رو اﻻن ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ، ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ زود ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﻪ دﯾﺮ ﻧﮑﻨﯿﻢ.‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﭘﺎﺷﻮ، ﻓﮏ ﮐﻨﻢ آﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎر ﻃﺒﻘﻪ ي ﺑﺎﻻ دﯾﺪﻣﺸﻮن.‬

‫و رو ﺑﻪ ﻋﻠﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻋﻠﯽ ﺟﺎن ﺗﻮ ﻫﻢ ﭘﺎﺷﻮ ﺑﯿﺎ ﻫﻮاي اﯾﻦ ﻣﺴﻌﻮد رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎش.‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه دﺳﺖ در ﮔﺮدن ﻣﺴﻌﻮد اﻧﺪاﺧﺖ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻓﺸﺎري ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﺶ وارد ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اي ﺑﻪ ﭼﺸﻢ.‬
‫و زﯾﺮ ﮔﻮﺷﺶ آﻫﺴﺘﻪ اﻓﺰود:‬

‫ـ ﺗﻼﻓﯽ ﺗﻤﻮم اﯾﻦ ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺟﺎده ﺧﻮدت رو ﺑﺎ ﻣﺎﯾﮑﻞ ﺷﻮﻣﺎﺧﺮ اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدي!‬
‫ﻣﺴﻌﻮد ﺑﺎ ﺗﺮﺳﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ رو ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺎ اﺟﺎزه!‬
‫دﻗﺎﯾﻘﯽ از رﻓﺘﻦ آن ﻫﺎ ﻧﻤﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺳﺮ زدن ﺑﻪ ﻧﺎزﮔﻞ ﻓﻨﺠﺎن ﻫﺎ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﺑﻪ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮد. ﻫﻨﻮز ﭘﺎﯾﺶ را از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺑﯿﺮون ﻧﮕﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺮق ﺳﺎﻟﻦ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ و ﻫﻤﻪ ﺟﺎ در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻓﺮو رﻓﺖ و ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺻﺪاي ﺟﯿﻐﺶ در وﯾﻼ ﭘﯿﭽﯿﺪ.‬

‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺖ. ﺗﻤﺎم ﺑﺪﻧﺶ ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎره ﺷﺮوع ﺑﻪ ﻟﺮزﯾﺪن ﮐﺮده ﺑﻮد. دوﺑﺎره ﻫﻤﺎن ﺣﺲ ﺧﻔﮕﯽ ﺳﺒﺐ ﺷﺪ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺑﺒﺮد‬
‫و آن را ﻓﺸﺎر دﻫﺪ. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺷﺪت ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﻣﯽ ﻓﺸﺮد. ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺶ ﺗﻨﺪ و ﻧﺎﻣﻨﻈﻢ ﺑﻮد. اﺷﮏ ﺑﯽ ﻣﺤﺎﺑﺎ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺧﯿﺲ ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد. ﺻﺪاي ﻟﺮزﯾﺪن دﻧﺪان ﻫﺎﯾﺶ و ﻏﺮش ﺑﺎد ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ در ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺰرگ وﯾﻼ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ. ﺻﺪاي ﭘﭻ ﭘﭻ ﻫﺎي ﮔﻨﮓ و ﻣﺒﻬﻤﯽ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ‬
‫رﺳﯿﺪ. ﺗﻮان آن را ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ ﺻﺪاﯾﯽ از ﮔﻠﻮ ﺧﺎرج ﮐﻨﺪ. زاﻧﻮﻫﺎﯾﺶ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮان ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﺗﺤﻤﻞ وزن ﺑﺪﻧﺶ از دﺳﺖ ﻣﯽ دادﻧﺪ و او ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ زﻣﯿﻦ ﻣﺎﯾﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻫﻨﻮز ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ روي زﻣﯿﻦ ﻗﺮار ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ دﺳﺘﯽ ﻣﺤﮑﻢ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و در ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺳﺮﯾﻊ او را در آﻏﻮش‬

‫ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ؟ ﻧﻔﺲ ﺧﻮﺑﯽ؟ ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ؟‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﻧﻔﺲ اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻗﺼﺪ رﻫﺎ ﮐﺮدن ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ. اﻧﻘﺪر ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻓﺸﺎر ﻣﯽ آورد ﮐﻪ ﺳﺮ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪي ﻣﯽ ﮔﺮاﯾﯿﺪ.‬

‫ـ ﭼﺖ ﺷﺪه دﺧﺘﺮ؟ ﻣﻨﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ.‬
‫ﺻﺪاي ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ زدن ﻫﺎي ﻋﺼﺒﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﺴﻌﻮد و ﻋﻠﯽ ﻫﻢ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ. ﻋﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ و ﺑﺎ‬

‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺧﻮدش را ﺑﻪ آن دو رﺳﺎﻧﺪ و ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺗﮑﺎن داد:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ؟ ﭼﺸﻤﺎت رو ﺑﺎز ﮐﻦ، ﺑﺒﯿﻦ ﻣﻨﻮ؟ ﻣﺎ اﯾﻦ ﺟﺎﯾﻢ، ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺧﺐ؟‬
‫ﻋﻠﯽ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. ﺣﺘﯽ او ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﭼﻬﺮه ي ﻋﺼﺒﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد. در ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﭘﯿﮑﺮ ﻟﺮزان‬

‫ﻧﻔﺲ را روي دﺳﺘﺎن ﻣﺤﻤﺪ دﯾﺪ و ﺳﭙﺲ ﺻﺪاي او ﮐﻪ از ﺑﯿﻦ دﻧﺪان ﻫﺎي ﻗﻔﻞ ﺷﺪه اش ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ:‬
‫ـ اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺘﺶ ﺳﺎﺑﻘﻪ داره ﻧﻪ؟‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد و دﺳﺘﺶ را روي ﮔﻮﻧﻪ ي ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪ. اﻧﮕﺎر از ﺣﺎل رﻓﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻣﻨﻈﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
‫ـ آره.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺸﺪت ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد آرام و ﮐﻨﺘﺮل ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ دوﺑﺎره ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﭼﺸﻪ؟‬
‫ﻋﻠﯽ از ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺼﺒﯽ و ﻧﮕﺮان ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪ.‬

‫ـ ﺗﻮ آروم ﺑﺎش. ﻧﺘﺮس ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ، اﻻن ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ دﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ اﻣﺎ ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ راه ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺖ. ﺻﺪاي ﻣﺴﻌﻮد را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ اﮔﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪه دﮐﺘﺮ ﺧﺒﺮ ﮐﻨﻢ؟‬

‫اﻣﺎ ﺳﻮاﻟﺶ ﺑﯽ ﺟﻮاب ﻣﺎﻧﺪ.‬
‫ﺑﻪ آﻫﺴﺘﮕﯽ او را روي ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ. ﺻﺪاي ﺧﺲ ﺧﺲ ﺳﯿﻨﻪ اش را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ. ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪاي در و ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ آن ﺻﺪاي ﻋﻠﯽ را ﺷﻨﯿﺪ.‬

‫ـ ﯾﻪ ﮐﻢ آب ﺑﺪه ﺑﻬﺶ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪون ﺣﺮف ﻟﯿﻮان را ﮔﺮﻓﺖ. ﺳﺮ ﻧﻔﺲ را روي دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد و ﻟﯿﻮان را روي ﻟﺐ ﻫﺎي او ﮔﺬاﺷﺖ. ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮه وارد دﻫﺎﻧﺶ‬
‫ﺷﺪ.‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﯿﺨﻮدي ﺗﺮﺳﯿﺪي.‬
‫ـ ﻣﻦ ﺑﯿﺨﻮدي ﻧﮕﺮاﻧﻢ، اوﻧﻢ ﺑﯿﺨﻮدي از ﺣﺎل رﻓﺘﻪ؟‬

‫اﻧﻘﺪر ﺟﺪي ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ در ﺟﺎﯾﺶ ﺻﺎف اﯾﺴﺘﺎد.‬
‫ـ ﺑﺎﺑﺎ ﺷﻠﻮﻏﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﭘﺴﺮ، ﺑﺬار ﺧﻮدش اﻻن ﺑﯿﺪار ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻪ.‬
‫و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺣﻮاﻟﻪ ي ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺗﻨﻬﺎﺗﻮن ﻣﯽ ذارم.‬
‫ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻔﺲ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺴﺘﻪ و ﮐﻼﻓﻪ از روز ﭘﺮ ﺗﻨﺸﯽ ﮐﻪ ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد ﺧﻮدش را روي ﺗﺨﺖ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ و ﮐﻨﺎر‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ﻧﻔﺲ دراز ﮐﺸﯿﺪ. ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﮕﺮاﻧﯿﺶ ﺑﺎﺑﺖ دﺧﺘﺮي ﮐﻪ ﮐﻨﺎرش ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ.‬

‫دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﻧﻔﺲ ﺑﺮد و آﻫﺴﺘﻪ ﮐﻨﺎر ﮔﻮﺷﺶ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ؟ ﭘﺎﺷﻮ، ﭘﺎﺷﻮ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب، ﭼﺸﻤﺎت رو ﺑﺎز ﮐﻦ.‬

‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﮔﺮﻣﺎ ﺷﺪﯾﺪي زﯾﺮ ﮔﻮﺷﺶ ﺣﺲ ﮐﺮد. آﻫﺴﺘﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺸﻮد. ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد. ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺗﺎ ﻋﻤﻖ وﺟﻮدش ﻧﻔﻮذ ﮐﺮد و‬
‫ﺳﺒﺐ ﺷﺪ روي ﻣﻠﺤﻔﻪ و ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﮐﻨﺎرش ﺑﻮد ﭼﻨﮓ ﺑﯿﻨﺪازد. ﻣﺤﻤﺪ روي ﮔﺮدﻧﺶ اﺣﺴﺎس ﺳﻮزﺷﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺑﺮق ﭼﺸﻤﺎن‬
‫ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺴﺘﻪ اي زد.‬

‫ـ ﺑﯿﺪاري؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﻦ ﻣﻦ ﮐﻨﺎن ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﻦ…ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ!‬
‫ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط دﺳﺘﺶ را روي دﺳﺖ ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ روي ﮔﺮدﻧﺶ ﻗﺮار داﺷﺖ ﮔﺬاﺷﺖ. ﻟﻤﺲ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﺳﺮد او ﺑﺮ ﻧﮕﺮاﻧﯿﺶ ﻣﯽ اﻓﺰود. آﻫﺴﺘﻪ اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ‬
‫را روي دﺳﺖ او ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ اﻣﺎ ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻗﺪرت ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎﯾﺶ را در ﮔﺮدن او ﻓﺮو ﻣﯽ ﺑﺮد و اﯾﻦ ﻣﺤﻤﺪ را ﺑﺎ وﺟﻮد ﺳﻮزﺷﯽ ﮐﻪ در ﻧﺎﺣﯿﻪ ﮔﺮدن اﺣﺴﺎس‬

‫ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺧﻨﺪه ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﻣﻦ اﯾﻦ ﺟﺎم، ﺟﺎﯾﯽ ﻧﻤﯿﺮم ﺧﺎﻧﻮم ﺗﺮﺳﻮ!‬

‫ﺗﻨﺪ و ﺳﺮﯾﻊ و ﺑﺪون ﻓﮑﺮ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻦ ﺗﺮﺳﻮ ﻧﯿﺴﺘﻢ!‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺷﻤﺎ ﺷﺠﺎع، ﺣﺎﻻ ﭼﻮن ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ ﺗﺮﺳﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻣﻨﻮ ﺑﮑﺸﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮔﺮد در آن ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺻﻮرﺗﺶ را زﯾﺮ ذره ﺑﯿﻦ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﻓﮏ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﻨﻘﺒﺾ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻧﮕﺎه ﻧﻔﺲ روي اﺟﺰاي ﺻﻮرت‬
‫او ﺳﺮ ﺧﻮرد ﺗﺎ ﺑﻪ ﮔﺮدﻧﺶ رﺳﯿﺪ. ﺑﺎ دﯾﺪن رﻧﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﺧﻮن ﺑﺎ وﺣﺸﺖ دﺳﺘﺶ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﺳﺮش را از روي ﺑﺎﻟﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻣﻦ…ﻣﻦ…‬
‫زﺑﺎﻧﺶ ﺑﻨﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺖ او را ﻣﺤﮑﻢ در دﺳﺖ ﻓﺸﺮد و زﻣﺰﻣﻪ وار ﺑﺮاي آرام ﮐﺮدن او ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺷﻮخ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﮐﺠﺎ ﻓﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ واﯾﺴﺘﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﺷﻢ ﺑﺪي.‬

‫ـ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﺴﺘﻢ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ دﯾﻮوﻧﻪ! ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ﺑﻐﺾ ﮐﺮدي؟ ﻣﻦ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﯾﻢ ﻧﺸﺪه.‬

‫و ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺣﺮف اﻧﮕﺎر ﮐﻪ ﭼﯿﺰي را ﺑﺨﺎﻃﺮ آورده ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻬﺮه اش درﻫﻢ رﻓﺖ:‬
‫ـ اون ﭘﺎﯾﯿﻦ، وﻗﺘﯽ ﺑﺮق رﻓﺖ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎد ﺑﺮات؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻤﯽ از او ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﻣﻨﻔﯽ ﺗﮑﺎن داد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ اﺧﻢ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺸﮏ و ﺟﺪي ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﭘﺲ ﭼﺖ ﺷﺪ ﯾﻪ دﻓﻌﻪ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد. ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺤﻤﺪ ﺣﮑﻢ ﺑﺎزﺟﻮﯾﯽ را دارد ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻮر ﺷﺪه از او اﻧﺘﻈﺎر ﺟﻮاب ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪه اي دارد. ﺳﮑﻮت او ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﻣﺤﻤﺪ‬

‫‪‬‬                                                                                                     ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫اداﻣﻪ دﻫﺪ:‬

‫ـ ﺗﻮ ﻗﺒﻼ ﻫﻢ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺷﺪي، ﭼﺮا؟‬
‫ـ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ از ﻟﺤﻦ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﺸﺪت ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ او ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ؟ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ! ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي ﻣﻦ ﭼﯽ ام؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب اﻧﮕﺸﺖ اﺷﺎره اش را روي ﺑﯿﻨﯽ ﮔﺬاﺷﺖ:‬

‫ـ ﻫﯿﺲ! ﻋﻠﯽ و ﻣﺴﻌﻮد ﻣﯽ ﺷﻨﻮن.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﭙﺲ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﻧﻔﺲ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﮐﻪ در اﺗﺎق ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد. ﺗﺮس دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﭼﻨﮓ‬

‫اﻧﺪاﺧﺖ و او را ﻣﺠﺒﻮر ﮐﺮد ﺗﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺒﻨﺪد و ﺑﺮاي ﺣﻀﻮر دوﺑﺎره ي ﻣﺤﻤﺪ در اﺗﺎق ﻟﺤﻈﻪ ﺷﻤﺎري ﮐﻨﺪ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺳﺎﻟﻦ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻋﻠﯽ و ﻣﺴﻌﻮد ﻣﯽ ﮔﺸﺖ.‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮﯾﯽ؟‬

‫ـ ﮐﺠﺎﯾﯿﻦ ﺷﻤﺎ؟‬
‫ـ ﻣﺎ ﺗﻮ آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ اﯾﻢ ﺑﯿﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ.‬

‫ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺷـﺮﻣﻨﺪه، ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا ﺑﺮﻗﺎ ﯾﻪ دﻓﻌﻪ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ، ﻧﻔﺲ ﭼﻄﻮره؟‬

‫ـ ﺧﻮﺑﻪ.‬
‫ﻋﻠﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﺑﯿﺪار ﺷﺪه؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﮑﺎن دادن ﺳﺮش اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺧﺐ ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ، اﺣﺘﻤﺎﻻ ﭼﻮن ﺑﺮﻗﺎ رﻓﺘﻪ ﯾﻬﻮ ﺗﺮﺳﯿﺪه. ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺎن ﻣﻦ ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﯿﺎد، اﺗﺎق ﻗﺒﻠﯿﻢ ﻫﻨﻮز ﺳﺮ ﺟﺎﺷﻪ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ زده ﺑﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ.‬
‫ـ آره، آره. اﮔﻪ ﭼﯿﺰﯾﻢ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺧﻮدت ﺑﺮدار.‬

‫ﻣﺴﻌﻮد ﺗﺸﮑﺮي ﮐﺮد و رو ﺑﻪ ﻋﻠﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﺨﻮاﺑﯽ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺟﺎي او ﭘﺎﺳﺦ داد:‬

‫ـ ﻧﻪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻋﻠﯽ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ.‬
‫ﻋﻠﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺴﺘﻪ اي رو ﯾﻪ ﻣﺴﻌﻮد زد. ﻣﺴﻌﻮد ﻫﻢ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮي از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ او ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﻮاﻇﺐ‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد و ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ آﯾﺎ ﺧﻮاﻫﺮش ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﭘﺴﺮي ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻣﯽ ﺷﻮد؟‬
‫ـ ﺧﺴﺘﻪ اي؟‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺗﺮﺳﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺪﯾﻮﻧﯽ اﮔﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯽ ﻣﻦ ازت ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺤﻈﻪ اي ﮔﻨﮓ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد. ﻋﻠﯽ ﻧﻔﺲ ﺑﻠﻨﺪ و ﺻﺪا داري ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ آره ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺨﻨﺪ! ﺧـﺐ ﻣﻨﻢ ازت ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﮕﺎ ﻧﮕﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ اون ﺧﻮاﻫﺮ ﺑﯿﭽﺎره ي ﻣﻦ ﮐﻪ ﯾﻪ ﭘﺦ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻒ زﻣﯿﻦ وﻟﻮ ﻣﯿﺸﻪ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺗﮑﯿﻪ اش را از دﯾﻮار ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﻧﻔﺲ ﻣﺸﮑﻠﯽ داره؟‬
‫ـ ﻣﺸﮑﻞ؟ ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺣﻮاس ﭘﺮﺗﯽ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد.‬

‫ـ ﻫﯿﭽﯽ ﻫﯿﭽﯽ.‬
‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه از روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. اﻧﮕﺎر او ﻫﻢ وﺿﻌﯿﺖ آﺷﻔﺘﻪ ي او را درك ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﻨﻮ اذﯾﺖ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻃﺮﻓﯿﺎ ﺑﭽﻪ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ اﺧﻤﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺧﺐ ﺑﺎﺑﺎ! ﭼﺮا ﺟﻮش ﻣﯿﺎري ﺣﺎﻻ! ﺷﻤﺎ دوﻣﺎد ﮔﻞ ﻣﺎﯾﯽ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻋﻠﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ راه ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺖ. روي ﭘﺎﮔﺮد دوم ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺪاي ﮔﺮﯾﻪ ي ﻧﺎزﮔﻞ آن دو را ﻣﯿﺨﮑﻮب ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﭘﻠﻪ ﻫﺎي‬
‫ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه را ﻃﯽ ﮐﺮد و ﺧﻮد را ﺑﻪ اﺗﺎق رﺳﺎﻧﺪ. ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮد و در ﺟﺎي ﺧﻮد دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯽ زد.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد او را ﺑﻐﻞ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﭽﻪ اﻧﻘﺪر ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ او ﺗﺮﺳﯿﺪ ﻧﺎزﮔﻞ از دﺳﺘﺶ ﺳﺮ ﺑﺨﻮرد. ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و در اﺗﺎق ﺧﻮدش‬
‫را ﺑﺎز ﮐﺮد. در ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﻪ روي ﺗﺨﺖ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد اﻣﺎ اﺛﺮي از ﻧﻔﺲ ﻧﺒﻮد. دﺳﺘﯽ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ ﻧﻔﺲ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬
‫و ﺑﺎ وﺣﺸﺘﯽ ﮐﻪ در وﺟﻮدش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺷﺮوع ﺑﻪ ﮔﺸﺘﻦ اﺗﺎق ﮐﺮد. ﻫﻨﻮز ﻓﺮﯾﺎد دوم از ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺧﺎرج ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ را در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ زاﻧﻮاﻧﺶ را‬

‫در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد و در ﺳﮑﻮت ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ روي ﻣﯿﺰ ﺧﯿﺮه ﺑﻮد ﭘﯿﺪا ﮐﺮد. ﺳﺮﯾﻊ ﮐﻨﺎرش زاﻧﻮ زد. ﺻﻮرﺗﺶ را در ﻗﺎب دﺳﺘﺎﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ:‬
‫ـ ﺗﺮﺳﻮﻧﺪي ﻣﻨﻮ! ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﺎ ﻧﺸﺴﺘﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﮔﻼﯾﻪ آﻣﯿﺰي زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪي!‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ـ ﻣﻦ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ ﻧﻔﺲ، ﻧﺎزﮔﻞ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ، ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي آروﻣﺶ ﮐﻨﯽ؟ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻐﻠﺶ ﮐﻨﻢ وﻟﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪم ﺑﯿﻔﺘﻪ، ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ ﺗﺎﺑﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد اﻣﺎ ﺿﻌﻔﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ زاﻧﻮاﻧﺶ را ﺑﻪ ﻟﺮزش اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺖ زﯾﺮ ﺑﺎزوﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ او ﮐﻤﮏ ﮐﺮد.‬
‫وارد اﺗﺎق ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻧﺎزﮔﻞ را در آﻏﻮش ﻋﻠﯽ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه رو ﺑﻪ آن دو ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻗﺮﺑﻮن ﺧﺪا ﺑﺮم، ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﺣﮑﻤﺘﺶ رو؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ و ﻧﻔﺲ ﯾﮏ ﺻﺪا ﮔﻔﺘﻨﺪ:‬
‫ـ ﻋﻠﯽ؟‬

‫ـ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اون ﺟﻮري ﻧﮕﺎم ﻧﮑﻨﯿﻦ ﺗﻮ رو ﺧﺪا! ﻣﻦ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﻢ! وﻟﯽ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻧﻔﺲ؟ ﺑﭽﻪ ﺗﻮن ﻧﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ رﻓﺘﻪ ﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ، ﻋﯿﻦ داﯾﯿﺶ ﺷﺪه!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺨﺖ رﻓﺖ و ﻗﺴﻤﺘﯽ از ﭘﺘﻮ را ﮐﻨﺎر زد:‬

‫ـ ﺣﺎﻻ داﯾﯿﺶ ﺑﺬاره ﻣﺎﻣﺎﻧﺶ ﺑﯿﺎد ﮐﻮﭼﻮﻟﻮش رو ﺑﺨﻮاﺑﻮﻧﻪ.‬
‫ﻋﻠﯽ ﻏﺮﯾﺪ:‬
‫ـ اﻫﻪ! ﭼﻪ ﺧﻮﺷﺸﻢ اوﻣﺪه ﻣﺎﻣﺎن ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻪ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺷﺎﻧﻪ اي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و دﺳﺘﺶ را ﭘﺸﺖ ﮔﺮدﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ ﭼﺮا ﻧﮑﻨﻢ؟‬

‫ـ ﺑﻠﻪ دﯾﮕﻪ، ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪم ﺑﮕﯽ، ﻓﻘﻂ ﺳﺮ ﻣﺎ ﮐﻼه رﻓﺘﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ و ﺑﭽﻪ را از ﻋﻠﯽ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﻗﻬﻘﻬﻪ ﺳﺮ داد.‬
‫ـ ﻫﯿﺲ! ﻋﻠﯽ، ﻣﺤﻤﺪ؟ ﭼﺘﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﺼﻒ ﺷﺒﯽ؟‬

‫ﻋﻠﯽ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺷﻪ، ﺗﺴﻠﯿﻢ!‬

‫و ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ زد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ و آن ﮔﺎه ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد!‬
‫ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه ي ﻧﻔﺲ ﺧﻨﺪه اش را ﻓﺮو داد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺧﺐ دﯾﮕﻪ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯿﺪون رو ﺑﺮاي ﺷﻤﺎ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﻢ، ﺑﺎ اﺟﺎزه ﺧﺎﻧﻮم و آﻗﺎي ﺧﻮش اﺧﻼق!‬
‫و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ از در ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﻟﺤﻈﻪ اي ﻧﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ دوﺑﺎره در ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺣﯿﻠﻪ ﮔﺮاﻧﻪ ﺳﺮش را داﺧﻞ آورد اﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪش‬

‫ﻣﺤﻮ ﺷﺪ:‬
‫ـ اَه! ﺷﻤﺎﻫﺎ ﭼﻘﺪر ﻣﺎﺳﺘﯿﻦ! ﻣﺜﻼ اوﻣﺪم ﻣﭽﺘﻮن رو ﺑﮕﯿﺮﻣﺎ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد:‬

‫ـ ﻋﻠﯽ از وﻗﺖ ﺧﻮاﺑﺖ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ.‬
‫و ﺑﺎ اﺷﺎره اي ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ:‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ ﻧﺬار ﺻﺤﻨﻪ ي و آن ﮔﺎه ﻧﻔﺲ ﺗﻮ رو ﮐﺘﮏ ﻣﯽ زﻧﻪ رو ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ!‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﮐﻨﺎﯾﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺎﺷﺎا… ﺷﻤﺎم راه اﻓﺘﺎدﯾﺎ!‬


نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

[uniplace_links] [uniplace_links]

خرید گیفت کارت