مد روز | زن روز | بزرگترین سایت مد ایران با لاکچری ترین تصاویر مدل های لباس مجلسی ، پارتی ، کت دامن مناسب برای خانم های اندامی ، تپل و چاق

داستان نفس باران فصل سیزدهم

images

مد روز تقدیم میکند :

داستان نفس باران فصل سیزدهم

امیدواریم از مشاهده این مطلب نهایت استفاده رو ببرید

مد روز : بزرگترین وب سایت مد در ایران

images

ﺟﺎﯾﯽ درﺳﺖ ﮐﻨﺎر ﭘﻨﭽﺮه ﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪ اﺗﺎق ﻗﺮار داﺷﺖ. ﮐﻤﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ رﻓﺖ ﭼﻬﺮه ي ﻣﻠﺘﻬﺐ ﻣﺤﻤﺪ را ﺗﺸﺨﯿﺺ داد. ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه اش زل زد.‬
‫ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﺖ را ﺑﻪ وﺿﻮح از ﺗﮏ ﺗﮏ اﺟﺰاي ﭼﻬﺮه اش ﺗﺸﺨﯿﺺ ﻣﯽ داد. اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻫﻤﺎن اﺧﻢ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ زﯾﻨﺖ دﻫﻨﺪه ي ﭼﻬﺮه اش ﺑﻮد. ﻗﺪﻣﯽ دﯾﮕﺮ‬
‫ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺪ اﻣﺎ از ﭼﯿﺰي ﮐﻪ دﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺪي ﻣﺘﻌﺐ ﺷﺪ ﮐﻪ در ﺟﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎد. ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻣﯽ دﯾﺪ ﺑﺸﺪت‬

‫او را ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ. ﺑﭽـــﻪ؟!‬
‫ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ رﻓﺖ. دﺳﺘﺶ را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ي او ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺣﺮارت ﺑﺪﻧﺶ را ﺣﺲ ﮐﺮد. ﺑﺎزوﯾﺶ را ﺑﯽ اراده در ﻣﺸﺖ‬

‫ﻓﺸﺮد و ﺻﺪاﯾﺶ زد:‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ، ﻣﺤﻤﺪ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺧﻮرد اﻣﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﻧﮑﺮد.‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟ ﭘﺎﺷﻮ.‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺬاﺷﺖ. ﺗﺐ داﺷﺖ اﻣﺎ داﻏﯽ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش در ﺑﺮاﺑﺮ ﺣﺮارﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺶ داﺷﺖ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﯿﭻ ﺑﻮد. اﯾﻦ ﺑﺎر‬

‫ﻧﮕﺮاﻧﯽ را ﭼﺎﺷﻨﯽ ﺻﺪاﯾﺶ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻟﯽ آﺳﻮده ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ دﺳﺘﺶ را از ﺑﺎزوي ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺪا ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﭘﺎﺷﯽ؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دور و ﺑﺮش اﻧﺪاﺧﺖ. دﺳﺖ آزادش را روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ ﮔﯿﺠﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ و آرام روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ. ﻧﻔﺲ‬

‫دﺳﺘﺶ را از ﺑﺎزوي او ﺟﺪا ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺘﻪ ﺧﻮاﺑﻢ؟‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺘﺎ، ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﭘﺎﺷﯽ ﺑﺮﯾﻢ دﮐﺘﺮ؟‬

‫ـ ﻧﻪ ﺧﯿﻠﯽ ام ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﺳﺮزﻧﺶ ﺑﺎري ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ و ﭼﻨﺪ ﻗﺪم از ﺗﺨﺖ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﺠﯽ زد و ﺗﻤﺎم ﺗﺮدﯾﺪش را در ﻧﮕﺎﻫﺶ رﯾﺨﺖ و ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ زل زد.‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟‬

‫ـ ﻫﻮم؟‬
‫ـ ﺑﭽﻪ؟!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻮزاد ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺳﻨﺶ از ﻧﻪ ﻣﺎه ﺗﺠﺎوز ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ اﻣﺎ دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻌﺪ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺎ ﺑﺒﯿﻦ ﯾﻪ وﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﻣﺮﯾﺾ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﻪ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ ﺗﺨﺖ را دور زد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﭽﻪ رﻓﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻤﯽ از ﻧﻮزاد ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﻬﺮه ي ﻣﻌﺼﻮم ﻧﻮزاد اﻧﻘﺪر ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر‬

‫ﮐﻨﺎر او روي ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪ و دﺳﺘﺶ را دور او ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد. ﭘﺸﺖ دﺳﺘﺶ را روي ﮔﻮﻧﻪ و ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﮐﻮدك ﮐﺸﯿﺪ و زﻣﺰﻣﻪ وار ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ي ﮐﯿﻪ؟! ﭼﻪ ﻧﺎزه.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺸﺘﺶ را ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺮد و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را از ﺗﺨﺖ ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد.‬
‫ـ اﯾﻦ، اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ي ﻣﻨﻪ!‬
‫ﺳﮑﻮت ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ ﯾﮑﺒﺎره در ﺳﮑﻮﺗﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﻓﺮو رﻓﺖ. ﻧﻔﺴﺶ را ﺣﺒﺲ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ در اﺛﺮ ﺑﻬﺖ و ﻧﺎﺑﺎوري ﺑﯽ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻪ ﺗﻮپ‬

‫ﺗﻨﯿﺲ ﻧﺒﻮد ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ او ﭘﺸﺖ ﮐﺮه ﺑﻮد ﺧﯿﺮه ﺷﺪ. از ﺗﺮس زﺑﺎﻧﺶ ﺑﻨﺪ اوﻣﺪه ﺑﻮد و ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ. اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ﻣﯿﻞ ﺷﺪﯾﺪي ﺑﻪ‬
‫ﻧﻮﺷﯿﺪن ﯾﮏ ﻟﯿﻮان آب ﺳﺮد و ﺧﻨﮏ دارد ﺑﻠﮑﻪ از ﺣﺮارﺗﯽ ﮐﻪ ﮔﻠﻮﯾﺶ را ﺑﻪ آﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد ﺧﻼص ﺷﻮد.‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟‬
‫ـ ﻫﻮم؟‬
‫ـ ﺗﻮ، ﺗﻮ داري ﺑﺎ ﻣﻦ ﺷﻮﺧﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟!‬

‫ـ ﺗﻮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ـ ﻣﻦ اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ. ﺗﻮ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ، داري ﻫﺬﯾﻮن ﻣﯿﮕﯽ، ﻫﯿﭻ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﭼﯽ داري ﻣﯿﮕﯽ؟‬

‫آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:‬
‫ـ اﯾﻦ ﯾﻪ ﺷﻮﺧﯽ ﺑﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﯽ ﻣﺰه ﺳﺖ دﯾﮕﻪ ﻧﻪ؟!‬
‫ـ اوﻫﻮم!‬

‫ـ ﭼــــــــﯽ؟‬
‫ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺮزﯾﺪ و ﻫﻤﯿﻦ ﻓﺮﯾﺎد ﻧﻔﺲ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﻮزادي ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﯿﺴﺖ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﻮد و ﺑﺎ ﺷﺪت ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎم ﺗﺮ ﮔﺮﯾﻪ‬

‫ﮐﻨﺪ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آن دو ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﺸﻤﺎن ﭘﺮ از ﺧﺸﻢ ﻧﻔﺲ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪش را ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ.‬
‫ـ ﻣﯽ ﮐﺸﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ ﺑﻪ ﻧﻮزاد اﺷﺎره ﮐﺮد.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ آروﻣﺶ ﮐﻦ!‬

‫‪‬‬                                                                                                     ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ﺑﭽﻪ از ﺷﺪت ﮔﺮﯾﻪ ﺑﻪ ﻫﻖ ﻫﻖ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﺮس ﮐﻮدك را از ﺗﺨﺖ ﺟﺪا ﮐﺮد. ﺑﯽ ﻫﺪف ﻧﻮزاد را روي دﺳﺘﺎﻧﺶ ﺗﮑﺎن داد اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻓﺎﯾﺪه اي‬

‫ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ:‬
‫ـ ﭼﯽ ﮐﺎرش ﮐﻨﻢ؟‬

‫ـ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ، ﯾﻪ ﺟﻮري آروﻣﺶ ﮐﻦ!‬
‫ﻧﻔﺲ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﭽﻪ را ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ي ﮐﯿﻪ؟‬

‫ـ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﻮاب دﯾﺪم ﺑﺎﺑﺎ ﺷﺪم! ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﺑﯿﺪاري روﯾﺎ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮدم!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ ﻣﺤــــــﻤﺪ؟‬
‫ـ ﺧﺐ، ﺧﺐ، آروم ﺑﺎش! ﻧﻮه ي ﺗﺮﻣﻪ ﺳﺖ، ﻧﺎزﮔﻞ.‬
‫ـ ﭼﯽ؟!‬

‫ـ ا‪ ‬دﯾﮕﻪ اﻧﻘﺪر ﻧﭙﺮس، ﻣﯿﮕﻢ ﻧﻮه ي ﺗﺮﻣﻪ اﺳﺖ. دﯾﻮوﻧﻪ ﺑﭽﻪ ﺧﻮدش رو ﮐﺸﺖ از ﮔﺮﯾﻪ، ﯾﻪ ﮐﺎرﯾﺶ ﺑﮑﻦ.‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﺑﺰرگ ﮐﺮدم؟ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺧﻮدت ﺑﻮد اﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﺎري ﺑﻮد ﮐﻪ ﮐﺮدي؟! ﻣﻦ…‬

‫ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺻﺪاي ﮔﺮﯾﻪ ي ﮐﻮدك ﻗﻄﻊ ﺷﺪ. ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻧﻮزاد ﻧﮕﺎه ﮐﺮدﻧﺪ. ﮐﻮدك دﺳﺘﺎن ﮐﻮﭼﮑﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﻘﻪ ي ﭘﻠﯿﻮر ﻧﻔﺲ ﺑﺮده ﺑﻮد و‬
‫ﺳﻌﯽ داﺷﺖ آن را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﮑﺸﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪي ﻧﯿﺰ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮد و ﻧﯿﻤﯽ از ﯾﻘﻪ ي ﻟﺒﺎس ﭘﺎره ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ از ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺳﺮخ ﺷﺪ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد دﺳﺖ ﻧﻮزاد را از‬
‫ﻟﺒﺎﺳﺶ ﺟﺪا ﮐﻨﺪ و ﯾﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻪ ﻧﺤﻮي ﯾﻘﻪ ي آن را ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﮑﺸﺪ. اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﺎ ﮐﺎر او ﻣﻮاﻓﻖ ﻧﺒﻮد ﭼﺮا ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺪرﺗﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ از آن ﺗﻌﺠﺐ ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد ﯾﻘﻪ ي او را در دﺳﺖ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد.‬
‫ـ ﻣﯿﺮم واﺳﺶ ﺷﯿﺮ ﺑﯿﺎرم.‬

‫ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ را ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪ آرزو ﮐﺮد ﮐﻪ اي ﮐﺎش ﻣﯽ ﺷﺪ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ زﻣﯿﻦ او را ﺑﺒﻠﻌﺪ. ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﺑﯿﺎورد ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﻫﻤﺎن‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪاي ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن در اﺗﺎق را ﺷﻨﯿﺪ. ﻣﺎت ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﮐﻢ ﮐﻢ رﮔﻪ ﻫﺎﯾﯽ از ﺣﺮص و ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﻣﻬﻤﺎن وﺟﻮدش ﺷﺪ.‬
‫ـ آﺧﻪ ﺑﭽﻪ اﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﺎرﯾﻪ؟ ﻣﻦ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﻧﯿﺴﺘﻢ!‬

‫دوﺑﺎره ﺗﻼش ﮐﺮد ﺗﺎ او را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﯿﺎورد اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن اﺷﮑﯽ ﮐﻪ در ﭼﺸﻤﺎن ﻧﺎزﮔﻞ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ و آﻣﺎده ي رﯾﺨﺘﻦ ﺑﻮد ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪ:‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ، ﺑﺎﺷﻪ، ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﻦ!‬

‫ﮐﻤﯽ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ آرام ﺷﺪ.‬
‫ـ آﺧﻪ ﺑﭽﻪ ﺗﻮ ﮐﻪ اﺑﺮوي ﻣﻦ ﺑﺮدي! اﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﺎري ﺑﻮد ﮐﺮدي؟ ﻫﺎن ﻧﺎﻧﺎز؟! ﺧﺎﻧﻮم ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﺑﮕﯽ ﮔﺸﻨﻤﻪ؟‬
‫ـ ﺧﺐ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﮕﻪ!‬

‫ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ در آن ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﺧﺠﺎﻟﺖ، ﺷﺮم و ﺗﺮس ﺑﻪ او ﻫﺠﻮم ﺑﯿﺎورد. ﺧﻮن ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ دوﯾﺪ.‬
‫ـ ا‪ ‬اوﻣﺪي؟‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ﮐﻤﯽ ﺧﻮدش را ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ و ﺗﮑﯿﻪ اش را ﺑﻪ ﺗﺨﺖ داد.‬

‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﻪ ﺟﻮري، وﻟﯽ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم واﺳﺶ ﺷﯿﺮ درﺳﺖ ﮐﻨﻢ!‬
‫و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺷﯿﺸﻪ ﺷﯿﺮ را در دﺳﺘﺶ ﺑﺎﻻ آورد و ﺑﻪ ﻧﻔﺲ و ﻧﺎزﮔﻞ ﻧﺸﺎن داد.‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﺑﯿﺎرش ﺑﺪم ﺑﻪ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ.‬
‫ﺻﺪاي ﻗﺪم ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺷﯿﺸﻪ ﺷﯿﺮ را از ﻣﯿﺎن اﻧﮕﺸﺘﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﭘﺲ از ﭼﮏ ﮐﺮدن دﻣﺎي ﺷﯿﺮ، آن را ﺑﻪ‬
‫ﻃﺮف دﻫﺎن ﻧﻮزاد ﺑﺮد. ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﺎ وﻟﻊ ﺷﯿﺮ را وارد دﻫﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫ﺑﺎ ﺧﻢ ﺷﺪن ﻃﺮف دﯾﮕﺮ ﺗﺨﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ﮐﻪ در ﺣﺎل ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺗﺮﻣﻪ رو ﭼﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻧﺎزﮔﻞ رو ﺳﭙﺮده دﺳﺖ ﺗﻮ؟‬

‫ـ آﺧﻪ از ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﺮ ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮد!‬
‫ـ آره؟‬
‫ـ ﭘﺲ ﭼﯽ؟‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﻣﺎﻣﺎن اﯾﻦ ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫اﺑﺮوﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ در ﻫﻢ ﮔﺮه ﺧﻮرد.‬

‫ـ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن.‬
‫ـ ﭼﺮا؟ ﺑﭽﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻮﭼﯿﮑﯽ اﻻن ﺑﻪ ﻣﺎدرش اﺣﺘﯿﺎج داره.‬
‫ـ ﻣﺮﯾﻀﻪ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺴﺘﺮي ﺑﺎﺷﻪ.‬

‫ـ اﻟﻬﯽ، وﻟﯽ ﯾﻌﻨﯽ دﯾﮕﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ رو ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﮐﻪ ﻧﺎزﮔﻞ رو ﺑﺴﭙﺎرن ﺑﻬﺶ؟ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻓﺎﻣﯿﻠﯽ؟‬
‫ـ اﻫﻞ اﯾﻦ ﺟﺎ ﻧﯿﺴﺘﻦ.‬

‫ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ:‬
‫ـ ﺑﻌﺪﺷﻢ ﯾﻪ ﭼﻨﺪ روزي ﭘﯿﺶ ﻣﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ، ﻣﻦ و ﺗﻮ رو ﻫﻢ از ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ در ﻣﯿﺎره دﯾﮕﻪ!‬
‫و ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ زﯾﺮ ﻧﮕﺎه ﻣﻼﻣﺖ ﺑﺎر او ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ در اﺗﺎق ﺧﯿﺮه ﻣﺎﻧﺪ.‬

‫ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻪ ﺳﮑﻮت ﮔﺬاﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺻﺪاي ذوق زده ي ﻣﺤﻤﺪ او را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻮد و ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﺮد:‬
‫ـ واي ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ ﭼﻪ ﺟﻮري دﺳﺖ و ﭘﺎﺷﻮ ﺟﻤﻊ ﮐﺮده!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد:‬
‫ـ وا! ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﭽﻪ ﻧﺪﯾﺪي؟‬
‫ـ ا‪ ‬ﺑﯽ ذوق ﯾﻪ دﻗﯿﻘﻪ ﻧﮕﺎش ﮐﻦ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد. ﻣﺤﻤﺪ راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ. ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺎﻟﺒﯽ در آﻏﻮش ﻧﻔﺲ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﮔﻮﺷﻪ اي از ﻟﺒﺎس او را در دﺳﺖ ﻣﯽ‬
‫ﻓﺸﺮد دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮد.‬

‫‪‬‬                                                                                                        ‫‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ـ آﺧﯽ، ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﮐﻪ. ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﯿﺮون ﺑﺬار راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﺷﺎم ﺑﺨﻮرﯾﻢ.‬

‫ﻧﻔﺲ آﻫﺴﺘﻪ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺸﺖ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﺮد اﻣﺎ او ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺧﻮرد و دﺳﺘﺎن ﻧﻔﺲ از ﺗﺮس ﺑﯿﺪار ﺷﺪﻧﺶ از ﺣﺮﮐﺖ اﯾﺴﺘﺎد. ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﻢ‬
‫ﺗﻼش ﻧﻔﺲ ﺑﺮاي رﻫﺎﯾﯽ از دﺳﺖ ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد. ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ روي ﺻﻮرﺗﺶ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد و او را ﮐﻼﻓﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﻧﺎزﮔﻞ را روي دﺳﺘﺶ ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﮐﺮد و روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺣﺮﮐﺎت او ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ رﻓﺖ. ﺗﺨﺖ را دور زد و درﺳﺖ ﮐﻨﺎر ﻧﻔﺲ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﺮم ﻧﻔﺲ ﻫﺎي داغ و ﺗﺒﺪار ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ و‬
‫ﮔﺮدﻧﺶ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﺮاري ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ راﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ اﻣﺎ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ او و ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎي رﻧﮓ ﮔﺮﻓﺘﻪ اش ﯾﮑﯽ از دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ‬

‫ﺗﺨﺖ ﺗﮑﯿﻪ داد و ﺑﻪ روي ﻧﻔﺲ ﺧﻢ ﺷﺪ. ﻗﻠﺐ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺗﭙﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ از ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻮي ﻋﻄﺮش را ﺑﺎ ﺑﯽ رﺣﻤﯽ ﺗﻤﺎم ﺑﻪ رخ ﻧﻔﺲ‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻃﺮه اي از ﻣﻮﻫﺎي او را ﮐﻨﺎر زد.‬

‫ـ ﺑﺮﮔﺮد اﯾﻦ ﻃﺮف.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﺎت ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻟﺤﻦ آﻣﺮاﻧﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺎﯾﺶ را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﻧﺸﺴﺖ. ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﯾﻘﻪ ﻟﺒﺎس ﻧﻔﺲ ﺑﺮد و ﺑﻪ‬
‫آﻫﺴﺘﮕﯽ آن را از ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﮐﻮﭼﮏ اﻣﺎ ﭘﺮ ﻗﺪرت ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﻪ از ﺷﺪت ﻓﺸﺎري ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺒﺎس ﻣﯽ آورد ﺑﻪ ﺳﻔﯿﺪي ﻣﯽ ﮔﺮاﯾﯿﺪ رﻫﺎ ﺳﺎﺧﺖ و ﺳﭙﺲ‬

‫ﻋﻘﺐ رﻓﺖ و اﯾﺴﺘﺎد. ﻧﻔﺲ، ﻧﻔﺲ ﺣﺒﺲ ﺷﺪه اش را ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ آزاد ﮐﺮد و ﻧﺎزﮔﻞ را روي ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪ. ﺑﻮﺳﻪ ي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﺮ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ او ﮐﺎﺷﺖ و از‬
‫روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ از ﻗﻌﺮ ﭼﺎه ﺑﺮ ﻣﯽ ﺧﺎﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﯿﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺷﺎم ﺑﺨﻮرﯾﻢ.‬
‫و ﺧﻮدش از در ﺧﺎرج ﺷﺪ. ذﻫﻨﺶ ﻟﺤﻈﻪ اي از ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺖ ﻧﻤﯽ ﮐﺸﯿﺪ. رﻓﺘﺎر ﺳﺮد و ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﻣﺤﻤﺪ در ﻋﯿﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯿﺶ ﺣﺎﻟﺶ را‬
‫دﮔﺮﮔﻮن ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺣﺘﯽ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ روي ﻧﻔﺲ ﺧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻫﺮم ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﺷﻤﺮده ﺷﻤﺮده و آراﻣﺶ ﺧﺒﺮ از ﺧﻮﻧﺴﺮدي او ﻣﯽ داد و اﯾﻦ ﻧﻔﺲ را‬

‫آﺷﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ. اﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪ از اﯾﻦ ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺑﻪ وﺟﺪ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ ﭼﺮا او ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺗﻠﺨﯽ اﺣﺴﺎس ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ؟‬
‫ﻣﺸﻐﻮل آﻣﺎده ﮐﺮن ﻣﯿﺰ ﺷﺎم ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪاي ﺳﺮﻓﻪ ﻫﺎي ﺧﺸﮏ ﻣﺤﻤﺪ او را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺳﺎﺧﺖ. ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺳﺮش ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺘﺎ، ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮو دﮐﺘﺮ.‬
‫ﺳﺮﻓﻪ ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻗﻄﻊ ﻣﯽ ﺷﺪ.‬
‫ﯾﮑﯽ از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻫﺎ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد و ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ.‬

‫ـ ﮔﻔﺘﻢ ﺧﻮﺑﻢ ﯾﻌﻨﯽ ﺧﻮﺑﻢ، ﮔﻠﻮم ﯾﻪ ﺧﺮده درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ اوﻧﻢ ﺧﻮب ﻣﯿﺸﻪ.‬
‫ﻧﻔﺲ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﮐﻤﺮ زد و اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ:‬

‫ـ ﭼﺮا ﻣﺜﻞ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ رﻓﺘﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟!‬
‫ـ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﭽﻪ ام ﺗﻮ ﺑﭽﻪ ﺗﺮي ﮐﻪ داري ﺑﺎ ﻣﻦ ﯾﮏ ﺑﻪ دو ﻣﯽ ﮐﻨﯽ، ﺑﺸﯿﻦ دﯾﮕﻪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ.‬

‫ـ ﭘﺲ ﺑﭽﻪ ي ﺑﺪي ﻧﺒﺎش، ﻣﯽ رﯾﻢ دﮐﺘﺮ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻟﯿﻮاﻧﺶ را ﺟﻠﻮي ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻓﺖ:‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ـ ﯾﻪ ﮐﻢ آب ﺑﺮﯾﺰ ﻟﻄﻔﺎ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت اوﻟﯿﻦ ﻗﺎﺷﻖ را در ﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ.‬
‫ـ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻮدﻣﺎ ﺧﺎﻧﻮم؟!‬

‫ـ آب ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮده واﺳﻪ ﮔﻠﻮت ﺧﻮب ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد ﺗﺎ اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﯿﻨﺪازد.‬
‫ﭘﺲ از اﺗﻤﺎم ﺷﺎم ﻧﻔﺲ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﻣﺤﻤﺪ راه ﭘﻠﻪ ﻫﺎ را در ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺖ. در اﺗﺎﻗﺶ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﻮﺑﯽ ﮐﻪ رو ﺑﻪ درﯾﺎ‬

‫ﻗﺮار داﺷﺖ ﻧﺸﺴﺖ. درﯾﺎ ﻣﻮاج ﺑﻮد و ﺻﺪاي آن آراﻣﺸﯽ ﺑﺮاي روح ﺧﺴﺘﻪ ي ﻧﻔﺲ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽ ﺷﺪ. دﻟﺶ ﺑﺮاي ﺧﺎﻧﻮاده اش ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد. اﻧﺘﻈﺎر‬
‫داﺷﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺎي ﺗﻤﺎم اﯾﻦ دﻟﺘﻨﮕﯽ ﻫﺎ را ﺑﺮاﯾﺶ ﭘﺮ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ اﻧﮕﺎر اﻧﺘﻈﺎر ﺑﯽ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﻮد. آﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻦ آن آﯾﻨﺪه اي ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺘﻈﺎرش‬

‫را ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻫﻤﻪ ي اﯾﻦ ﻫﺎ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد. ﺷﺎﯾﺪ اﮔﺮ او ﻧﺒﻮد ﻧﻔﺲ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ زودي ﻫﺎ ﺧﻮد را درﮔﯿﺮ ﻋﺸﻖ و دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ‬
‫ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. ﺻﺪاي ﺗﻘﻪ اي ﮐﻪ ﺑﻪ در اﺗﺎق ﺧﻮرد ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺮدد.‬
‫ـ اﻣﺸﺐ اﯾﻦ ﺟﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺳﺮدي و ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ آره.‬

‫ـ ﺑﺮاي ﺧﻮاب ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﮐﻤﯽ ﮔﺮدﻧﺶ را ﮐﺞ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺒﯽ ﭘﻨﻬﺎن ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﭼﯽ ﮐﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮑﻨﻢ؟‬

‫ـ ﯾﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﺗﺨﺘﺖ اﻧﺪاﺧﺘﯽ؟‬
‫ﻧﻔﺲ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮔﺮد ﺷﺪه ﺑﻪ ﻃﺮف ﺗﺨﺖ ﭼﺮﺧﯿﺪ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﺤﺴﻮﺳﯽ در آن ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮرد.‬

‫ـ ﺧﺐ؟ ﻣﮕﻪ ﭼﺸﻪ؟‬
‫ـ ﯾﮑﯽ از ﭘﺎﯾﻪ ﻫﺎش ﺷﮑﺴﺘﻪ، زﻧﮓ زدم ﻓﺮدا ﺑﯿﺎن درﺳﺘﺶ ﮐﻨﻦ.‬
‫ـ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره ﻣﯿﺮم ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﻢ.‬

‫ـ ﻧﺎزﮔﻞ رو ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﭘﺲ؟‬
‫ـ ﺧﺐ ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﻪ ﺧﻮاﺑﻪ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺘﺶ را در ﺟﯿﺐ ﺷﻠﻮارش ﻓﺮو ﮐﺮد.‬
‫ـ آره و رو ﺗﺨﺖ ﻣﻨﻢ ﺧﻮاﺑﯿﺪه. ﻣﻨﻢ ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻮردم ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ!‬
‫ـ ﺑﺬار ﺑﺨﻮاﺑﻪ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﻋﺎﻗﻞ اﻧﺪر ﺳﻔﯿﻬﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺪون ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ اﻣﺎ ﻧﮕﺎه ﺳﺮزﻧﺶ ﺑﺎرش ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﺮ ﻧﻔﺲ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﺮده ﮐﻪ ﺷﻮر دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ در ﻋﻤﻖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺳﻮﺳﻮ ﻣﯽ زد ﺑﻪ درﯾﺎ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﺧﻤﯿﺎزه اي ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺘﯽ از رﻓﺘﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ. ﮐﻢ ﮐﻢ دﭼﺎر ﺑﯽ ﻗﺮاري ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮد و‬

‫ﻧﺎزﮔﻞ ﻫﻢ در اﺗﺎق او ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد. دﻟﺶ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ آن ﻧﻮزاد دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ را ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬارد. از روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﮐﻤﺪ ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و‬
‫ﺑﻠﻮز و ﺷﻠﻮاري ﺑﺮاي ﺧﻮاب ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫در اﺗﺎق ﻣﺤﻤﺪ را ﮔﺸﻮد. ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﺮس و ﻟﺮز ﮐﻠﯿﺪ ﺑﺮق را ﻓﺸﺮد. ﻫﻢ ﻧﺎزﮔﻞ و ﻫﻢ ﻣﺤﻤﺪ در ﺧﻮاﺑﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. آﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﻧﺰدﯾﮏ‬
‫ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻮرﺗﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﺎزﮔﻞ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪه ﺑﻮد. او را در دورﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ از ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪه ﺑﻮد و دﺳﺖ ﻧﺎزﮔﻞ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد. از دﯾﺪن آن‬
‫ﺻﺤﻨﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺴﺘﻪ اي روي ﻟﺒﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺖ. ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺧﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯾﺶ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﺷﺪ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻃﻮري روي ﺗﺨﺖ‬

‫دراز ﺑﮑﺸﺪ ﮐﻪ ﻧﺎزﮔﻞ را ﺑﯿﺪار ﻧﮑﻨﺪ. زﯾﺮ ﭘﺘﻮ ﺧﺰﯾﺪ و دﺳﺘﺶ را ﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶ ﭘﺸﺖ ﮐﻤﺮ ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﺮد و او را ﺑﻪ آﻏﻮﺷﺶ ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد. دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ روي‬
‫ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎ و ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﻧﻮزاد ﮐﺸﯿﺪ. دﻣﺎي ﺑﺪﻧﺶ در ﺣﺪ ﻣﻌﻤﻮل ﺑﻮد. ﻧﻔﺴﯽ از ﺳﺮ آﺳﻮدﮔﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ.‬

‫ﺑﺎ اﺣﺴﺎس ﺧﯿﺴﯽ دﺳﺘﺶ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﮐﺮد و ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺮاي ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﻪ آراﻣﯽ روي ﻫﻢ ﻓﺸﺮد و ﺳﻌﯽ‬
‫ﮐﺮد ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﯾﺎد آورد. ﺑﻮي ﻋﻄﺮ ﺗﻠﺦ آﺷﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ اي او را ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ او را ﻣﺘﻮﺟﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﺳﺎﺧﺖ. ﻫﻨﻮز ﻣﺴﺖ‬
‫از ﺧﻮاب ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ ﮐﻪ دوﺑﺎره ﺧﯿﺴﯽ دﺳﺘﺶ ﺑﺎ ﻓﺸﺎر ﺧﻔﯿﻔﯽ ﻫﻤﺮاه ﺷﺪ. ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭘﻠﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﮔﺸﻮد و روي ﭘﻬﻠﻮ دراز ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎ دﯾﺪن‬

‫ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﻪ از ﻓﺮط ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ اﻧﮕﺸﺘﺎن دﺳﺖ او را ﺑﻪ دﻫﺎن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪ زد.‬
‫ـ ﺳﻼم ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺧﺎﻧﻮم، ﺻﺒﺤﺖ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ.‬

‫و زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮ ﺗﺨﺖ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻨﻮز ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺻﺪاي ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﺷﻤﺮده و آراﻣﺶ ﺧﺒﺮ از ﺧﻮاب راﺣﺖ او ﻣﯽ‬
‫داد. دوﺑﺎره ﻧﺎزﮔﻞ را ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻗﺮار داد و اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ ﺗﺮي ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻮاﻓﻘﯽ ﺑﺮﯾﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﯾﻪ ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ ي ﺧﻮﺷﻤﺰه ﺑﺨﻮرﯾﻢ؟‬

‫ﭼﺸﻤﺎن ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﺮق ﻣﯽ زد و اﻧﮕﺎر او ﻧﯿﺰ از ﺷﻮﻗﯽ ﮐﻪ در ﺻﺪاي ﻧﻔﺲ ﺑﻮد ﺑﻪ وﺟﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد.‬
‫از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﻧﺎزﮔﻞ را در آﻏﻮﺷﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد. ﺳﺮش را روي ﺳﯿﻨﻪ ي ﺧﻮد ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺣﻮاﻟﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺮد. از در ﮐﻪ‬

‫ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﺪ ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﺧﻮرد:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﺑﺮق رو ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻦ!‬
‫ﻧﻔﺴﺶ را ﺣﺒﺲ ﮐﺮد و ﮐﻠﯿﺪ ﺑﺮق را ﻓﺸﺮد و ﺳﭙﺲ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﭘﺸﺖ در ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﭘﺲ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺪار ﺑﻮد. دﻋﺎ دﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد‬

‫ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮕﺎه ﻫﺎي ﮔﺎه و ﺑﯽ ﮔﺎﻫﺶ ﺑﻪ روي ﺧﻮد ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ؛ اﻣﺎ ﺧﻮب ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﻣﺤﺎل اﺳﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮد، ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﻮد، در‬
‫ﺗﮏ ﺗﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﯽ زد، ﺟﺎ ﭘﺎي ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻏﺮور ﺑﺮﻣﯽ داﺷﺖ در ﻫﻮاي ﻧﻔﺲ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد.‬

‫ـ ﺧﺐ ﺧﺐ ﺧﺐ، ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮات ﭼﯽ درﺳﺖ ﮐﻨﻢ؟‬
‫و ﻧﮕﺎه ﺧﻨﺪاﻧﺶ را ﺑﻪ ﻧﺎزﮔﻞ دوﺧﺖ. ﮐﻮدك روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ذوق دﺳﺖ و ﭘﺎ ﻣﯽ زد. ﻧﻔﺲ دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ زد:‬
‫ـ اﻣﻢ دﯾﺸﺐ ﮐﻪ آﻗﺎﻫﻪ ﺑﺮات ﺷﯿﺮ درﺳﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد، ﻣﻨﻢ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﺘﻮﻧﻢ واﺳﺖ درﺳﺘﺶ ﮐﻨﻢ. ﻣﻮاﻓﻘﯽ؟!‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ از روي ﻣﺒﻞ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد ﮐﻪ ﺻﺪاي زﻧﮓ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ در ﻓﻀﺎي وﯾﻼ ﭘﯿﭽﯿﺪ. دﺳﺘﺶ را در ﺟﯿﺐ ﺷﻠﻮارش ﻓﺮو ﺑﺮد اﻣﺎ ﺧﺒﺮي از ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﻧﺒﻮد.‬
‫ﺻﺪاي زﻧﮓ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. ذﻫﻨﺶ ﺑﻪ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﻮﻗﻊ ﺧﻮاب ﮔﻮﺷﯽ را ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻨﻮز‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫‬
‫  .‪ .‬‬                                ‬

‫ﺧﻮاب اﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ دوﯾﺪ. روي ﭘﻠﻪ ي دوم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎزوﯾﺶ را ﮔﺮﻓﺖ:‬

‫ـ ﯾﻮاش ﺗﺮ!‬
‫ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ـ آخ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺑﯿﺪارت ﮐﺮد.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺘﺶ را روي ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ ﺑﯿﺎ ﺟﻮاب ﺑﺪه، ﻧﺎزﮔﻞ رو ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﺮدي؟‬

‫ـ ﻣﺮﺳﯽ. ﭘﺎﯾﯿﻨﻪ.‬
‫و ﮔﻮﺷﯽ را از دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﺤﻤﺪ از ﮐﻨﺎرش ﮔﺬﺷﺖ و ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻧﺎم ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺗﻤﺎس ﭘﺎﺳﺦ داد:‬

‫ـ واي ﺳﻼم ﻋﻠـــــــــــﯽ!‬
‫ـ ﺧﺎك ﺑﻪ ﺳﺮم، ﺟﯿﻎ ﻣﯽ ﮐﺸﯽ ﭼﺮا دﺧﺘﺮه ي ﺑﯽ ﺣﯿﺎ؟!‬
‫ـ دوﺳﺖ دارم، ﺑﻪ ﺗﻮ ﭼﻪ؟‬

‫ـ ﭼﻪ زﺑﻮن در آورده، ﺑﺒﯿﻦ دو روز ﺑﺎﻻ ﺳﺮت ﻧﺒﻮدﻣﺎ. ﺑﺎ ﮐﯿﺎ ﮔﺸﺘﯽ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺷﺪي؟‬
‫و ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺪﻫﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﻠﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﺎ آﻗﺎﺗﻮن ﮔﺸﺘﯿﻦ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺷﺪﯾﻦ! اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﯽ اوﻣﺪ ﺑﯽ ﺣﯿﺎ ﺑﺎﺷﻪ!‬
‫ـ اَه ﻋﻠﯽ.‬
‫و ﺑﺎ ﺻﺪاي آﻫﺴﺘﻪ ﺗﺮي اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ آﻗﺎﺗﻮن ﭼﯿﻪ ﻣﺴﺨﺮه؟‬
‫ـ واي واي واي، ﭼﻪ ﻧﺎز داره اﯾﻦ ﺧﺪا! واﺳﻪ اوﻧﻢ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ اﻟﺒﺘﻪ ﻋﺰﯾﺰم ﺗﻮ ﻏﻠﻂ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ واﺳﻪ…‬

‫ـ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟ واﺳﻪ ﮐﯽ؟‬
‫ـ واﺳﻪ، ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺧﻮاب ﺑﻮدﯾﻦ؟‬
‫ـ ﻫﺎن؟ آره ﺧﺐ، ﭼﯿﻪ ﻣﮕﻪ؟‬

‫ـ ﻫﻤﻮن دﯾﮕﻪ، ﻫﻨﻮز ﺗﻮ ﺣﺎل ﻫﻮاي ﺧﻮاﺑﯽ. اﻣﻢ. ﻧﻪ ﻫﻨﻮز ﺗﻮ ﺣﺎل و ﻫﻮاي ﺧﻮاﺑﯿﻦ!‬
‫و ﻃﻮري ﮐﻪ ﻟﺞ ﻧﻔﺲ را در ﻣﯽ آورد ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬

‫ـ ﮐﻮﻓﺖ. ﺳﻼم ﮐﻪ ﻧﮑﺮدي ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎ ﭼﻄﻮرن؟ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺣﺎﻟﺶ ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫ـ اوﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻮش ﺟﻮن ﺧﻮدت. دوﻣﯽ ﻫﻢ ﺧﺐ ﺳﻼم، راﺳﺘﯽ ﯾﻪ ﺳﻮال ﻓﻨﯽ، ﻣﺤﻤﺪ ادب ﯾﺎدت داده؟ ﻫﯽ ﺳﻼم ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻧﺸﻮ.‬
‫آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ اﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮد:‬

‫ـ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎ ﻫﻢ ﺧﻮﺑﻦ. ﺳﻮال آﺧﺮﺗﻢ اﯾﻬﺎم داره، ﺗﻮ اﻻن در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ درﮔﯿﺮ ﯾﻪ ﻣﺮﺑﻊ ﻋﺸﻘﯽ ﺷﺪي! ﻣﻦ، ﻧﯿﻨﺎ، ﻣﺤﻤﺪ ﯾﺎ ﻋﻠﯽ ﺟﺎن ﺟﺎن ﺟﻮن؟‬
‫راﺳﺘﺶ رو ﺑﮕﻮ ﺷﯿﻄﻮن؟‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ـ واي ﻋﻠﯽ ﭼﻪ ﺧﺒﺮﺗﻪ؟ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ! ﺗﻮ ﮐﻪ ﺻﺪات داد ﻣﯽ زﻧﻪ ﺑﺪ ﺟﻮر رو ﻣﻮد آزار و اذﯾﺘﯽ! ﭼﻪ ﺧﻮدﺷﻢ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯽ ﮔﯿﺮه! ﻧﺎﻧﺎز ﺧﻮدم ﭼﻄﻮره؟ ﻣﺮد‬

‫ﺷﺪي اﻻن؟‬
‫ـ آخ ﺑﯿﺎ ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ وﺿﻌﯿﺘﯽ دارﯾﻢ ﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻧﺎﻧﺎز ﺷﻤﺎ. ﭼﻪ ﻣﺮدي از ﻣﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﯾﻌﻨﯽ، ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮم ﺑﯿﺮون، ﻋﻠﯽ ﻣﺮد ﺑﺎش. ﻣﯽ ﺧﻮام ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮرم،‬

‫ﻋﻠﯽ ﻣﺮد ﺑﺎش. ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺨﻮاﺑﻢ، ﻋﻠﯽ ﻣﺮد ﺑﺎش!‬
‫ـ اﻟﻬﯽ ﻓﺪاش ﺷﻢ، ﺧﺐ ﻣﺮد ﺑﺎش دﯾﮕﻪ!‬
‫ﻋﻠﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﻪ او ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺻﺪاي ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ.‬

‫ـ ﻧﻔﺲ؟ ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯿﺎي اﯾﻦ ﺟﺎ، ﻧﺎزﮔﻞ داره ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ.‬
‫و ﺑﻪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻧﮑﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻋﻠﯽ در ﮔﻮﺷﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ:‬

‫ـ ﺟــــــــﺎن؟ ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﯿﻪ؟‬
‫ـ ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﭽــﻪ…‬
‫ـ واي ﻧﯿﻨﺎ، واي ﻧﯿﻨﺎ ﺑﯿﺎ ﺑﺒﯿﻦ ﺧﻮاﻫﺮت اون ﺟﺎ ﭼﻪ ﮐﺎرا ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ! اي ﻣﺎﻣﺎن ﺑﯿﺎ ﺑﺒﯿﻦ ﻧﻮه دار ﺷﺪي و ﭘﺴﺮت اﯾﻦ ﺟﺎ ﻫﻨﻮز اﻧﺪر ﺧﻢ ﯾﻪ ﮐﻮﭼﻪ ﺳﺖ!‬

‫ـ ﭼﺮا ﺷﻠﻮﻏﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ـ اﺻﻼ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ، اون ﻣﺤﻤﺪ اون ﺟﺎ ﻣﻈﻠﻮم ﮔﯿﺮ آورده؟ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ﺑﻌﺪ دو روز ﺻﺪاي وﻧﮓ وﻧﮓ ﺑﭽﻪ ﺑﭙﯿﭽﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ از روي ﭘﻠﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ رﻓﺖ ﯾﻪ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻋﻠﯽ ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﭽﻪ ي ﯾﮑﯽ از آﺷﻨﺎﻫﺎﺳﺖ دﯾﻮوﻧﻪ، اﻻﻧﻢ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم. ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش. ﻣﺮد ﺑﺎش، ﺑﺎﺑﺎي!‬
‫و ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاب ﻋﻠﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮔﻮﺷﯽ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد ﭼﺮا ﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﻋﻠﯽ ﺗﺎ اﺳﻢ ﻧﺎزﮔﻞ را وارد ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ي ﺧﻮدش و ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮑﻨﺪ و ﮐﻞ‬

‫ﺧﺎﻧﻮاده ﺑﺎﺧﺒﺮ ﻧﺸﻮﻧﺪ دﺳﺖ ﺑﺮدار ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫ـ ﭼﯿﻪ؟ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬

‫ـ ﺗﻠﻔﻨﺖ ﺗﻤﻮم ﺷﺪ؟‬
‫ـ آره، ﻧﺎزﮔﻞ ﭼﺮا ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ؟‬
‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا ﺑﻬﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮه، ﺗﺎ اﻻن ﺳﺎﮐﺖ ﺑﻮدا!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪي روي ﻟﺐ ﻧﺸﺎﻧﺪ و ﺑﺎ ﭼﻬﺮه اي ﺷﺎد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﺎزﮔﻞ رﻓﺖ و او را از آﻏﻮش ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ ﺑﯿﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺧﻮﺟﻠﻪ)ﺧﻮﺷﮑﻠﻪ(، ﻣﺤﻤﺪ اذﯾﺘﺖ ﮐﺮده ﻫﺎن؟ اﻻن ﻣﯽ رﯾﻢ ﺑﺎﻫﻢ ﺻﺒﺤﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮرﯾﻢ ﻫﯿﭽﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ اون ﻧﻤﯽ دﯾﻢ، ﺧﻮﺑﻪ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻠﻮﺗﺮ از آن دو وارد آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ و ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ. ﯾﮏ دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ زد و ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺎت ﻧﻔﺲ و ﻧﺎزﮔﻞ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎز ﻫﻢ‬
‫ﻧﺎزﮔﻞ را در آﻏﻮش ﻣﺤﻤﺪ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺧﻮدش ﻃﯽ ﺣﺮﮐﺎﺗﯽ ﺗﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ ﻃﻤﺎﻧﯿﻨﻪ ﻣﺸﻐﻮل آﻣﺎده ﮐﺮدن ﺷﯿﺮ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻧﺎزﮔﻞ ﺧﻮدت ﺑﮕﻮ ﻣﻦ اذﯾﺘﺖ ﮐﺮدم؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ اﻧﻘﺪر ﺳﻮاﻟﺶ را ﺟﺪي ﭘﺮﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻟﺐ ﻫﺎي ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه ﺑﺎز ﺷﺪ. ﮔﻮش ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﯿﺰ ﮐﺮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺳﺨﻦ ﺑﻌﺪي ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﻧﺪ.‬
‫ـ ﻣﻦ دﯾﺸﺐ اذﯾﺘﺖ ﮐﺮدم ﯾﺎ ﯾﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺟﺪﯾﺪ ﮐﻪ دﯾﺸﺐ ﯾﻮاﺷﮑﯽ اوﻣﺪ ﺗﻮ اﺗﺎق ﻣﻦ و ﺗﻮ و ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﺮق رو روﺷﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺧﻮدش راﺣﺖ ﮔﺮﻓﺖ‬

‫‪‬‬                                                                                                            ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﺧﻮاﺑﯿﺪ؟‬

‫ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﺎ ذوق دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و دﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد و ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻨﺪه ي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﻨﺪ.‬
‫ـ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﻧﻔﺲ ﺧﺎﻧﻮم، اﯾﻦ ﺑﭽﻪ رو ﻫﻢ دﯾﺸﺐ ﺑﯽ ﺧﻮاب ﮐﺮدﯾﺎ!‬

‫ﻧﻔﺲ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺷﯿﺸﻪ ي ﺣﺎوي ﺷﯿﺮ را ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آن دو ﺑﺮﮔﺸﺖ.‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﻣﮕﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد؟ ﻧﺎزﮔﻞ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﺑﻐﻞ ﻣﻦ راﺣﺖ ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮد و ﺗﮑﻮﻧﻢ ﻧﺨﻮرد.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﯾﮏ ﺗﺎي اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ:‬

‫ـ ﺧﺐ ﻧﺎزﮔﻞ ﺑﻐﻠﺖ ﺑﻮد، ﻣﻦ ﭼﯽ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﻮدش را ﺑﺒﺎزد و ﯾﺎ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﮐﻪ از ﺳﻮال ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮده ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ زد:‬

‫ـ ﺗﻮ ﭼﯽ؟‬
‫ـ ﭼﺮا از ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ؟ ﯾﺎدﻣﻪ ﯾﻪ ﺑﺎر ﺗﻬﺮان ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ي ﻣﺎ ﻫﻢ داﺷﺘﯽ ﺗﻮ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدي، ﭼﺮا؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﮑﻮت ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ؟‬
‫ﻧﺎزﮔﻞ را ﮐﻤﯽ در آﻏﻮﺷﺶ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ، ﻧﻤﯽ ﺧﻮام اذﯾﺖ ﺷﯽ. اﻻن ﻧﻪ، اﻣﺎ ﺑﻌﺪا ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻬﻢ ﻣﯿﮕﯽ، ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط ﻧﺎزﮔﻞ را از او ﮔﺮﻓﺖ و روي ﭘﺎي ﺧﻮد ﻧﺸﺎﻧﺪ.‬
‫ـ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎﺷﻪ ﻧﻔﺲ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﭼﻨﺪ ﺑﺎري ﺗﮑﺎن داد.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺷﻪ.‬

‫و ﻣﻐﻤﻮم و ﺳﺮ ﺧﻮرده ﺑﻪ ﺷﯿﺮ ﺧﻮردن ﻧﺎزﮔﻞ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ. ذﻫﻨﺶ ﺑﻪ ﺳﺎل ﻫﺎ ﻗﺒﻞ ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪ و دﻟﯿﻞ ﺗﺮﺳﺶ از ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺗﻤﺎم در ذﻫﻨﺶ ﺑﺎل و‬
‫ﭘﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ. ﺳﺮش را ﭼﻨﺪ ﺑﺎري ﺗﮑﺎن داد ﺑﻠﮑﻪ اﻓﮑﺎر ﻣﺰاﺣﻢ را ﭘﺲ ﺑﺰﻧﺪ. رو ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﯿﺸﻪ ﯾﻪ ﭼﺎي ﺑﺮﯾﺰي ﺑﺮام؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪون ﺣﺮف از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﭼﺎي رﯾﺨﺖ. ﻇﺮف ﻣﺮﺑﺎ و ﭘﻨﯿﺮ را از ﯾﺨﭽﺎل ﺧﺎرج ﮐﺮد و ﺑﺎ اﺷﺘﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره اﮔﻪ ﻣﻦ اﻣﺮوز ﯾﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﺑﺮم وﯾﻼي ﺧﻮدﻣﻮن؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺘﻌﺠﺐ از ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭼﻪ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ؟‬
‫ـ آﺧﻪ ﺑﺎ ﻧﺎزﮔﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ، از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﻣﯿﺎي؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ آﻫﺴﺘﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﻣﻐﺮوراﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺎ دوﺳﺘﺎي ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ!‬

‫‪‬‬                                                                                                      ‫‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ـ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ و ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﯿﻢ!‬

‫***‬
‫از روي ﮐﺎﺑﯿﻨﺖ آوﯾﺰان ﺷﺪ. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اس ام اﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد اﻧﺪاﺧﺖ. ﻟﺤﻈﻪ اي اﺧﻢ ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ زﯾﻨﺐ ﺧﺎﻧﻮم؟ ﻣﯿﺸﻪ اﻣﺮوز ﻧﺎﻫﺎر ﺑﺮام ﻟﻮﺑﯿﺎ ﭘﻠﻮ درﺳﺖ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ـ اﻻن ﺧﺎﻧﻮم ﺟﺎن؟‬
‫ـ آره دﯾﮕﻪ ﻟﻄﻔﺎ!‬

‫ـ ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﻪ ﻫﺎ.‬
‫ـ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره. ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺮم ﻟﺐ درﯾﺎ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﻢ ﺗﺎ ﺑﯿﺎم ﺣﺎﺿﺮ ﻣﯿﺸﻪ دﯾﮕﻪ.‬

‫ـ ﺑﺮو دﺧﺘﺮم، اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﻮا ﻫﻢ ﺧﻮب ﺷﺪه اﻣﺮوز آﻓﺘﺎب در اوﻣﺪه، ﮔﺮم ﺷﺪه ﻫﻮا، اﻧﮕﺎر ﻧﻪ اﻧﮕﺎر دو روز دﯾﮕﻪ زﻣﺴﺘﻮن ﻣﯿﺎد.‬
‫ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ و رو ﺑﻪ روي آﯾﻨﻪ ﻧﺸﺴﺖ و رژ ﻟﺒﺶ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﻨﻮز آن را ﺑﻪ ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﺰدﯾﮏ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪاي زﻧﮓ در ﺑﻪ‬
‫ﮔﻮﺷﺶ ﺧﻮرد. ﭘﺲ از ﻣﮑﺜﯽ رژ را روي ﻣﯿﺰ ﮔﺬاﺷﺖ و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ از ﻧﺮده ﻫﺎ آوﯾﺰان ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﮐﯿﻪ زﯾﻨﺐ ﺧﺎﻧﻮم؟‬
‫ﺻﺪاﯾﯽ ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﺎﯾﯿﻢ ﻣﺎﻣﺎن ﺧﺎﻧﻮم.‬
‫ـ ا‪ ‬ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻤﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ؟‬
‫ـ اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ؟ ﭼﯽ ﺷﺪ اوﻣﺪﯾﻦ اﯾﻦ ﺟﺎ؟‬

‫ـ ﻧﻔﺲ ﺗﻮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي واﻗﻌﺎ؟ ﻣﻨﻮ ﯾﺎ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ ي ﻧُﻪ ده ﻣﺎﻫﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻮاﻇﺒﺶ ﺑﺎﺷﻢ ﺗﺎزه ﺑﺎ اون ﺧﻮاب ﻓﻮق اﻟﻌﺎده راﺣﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ دﯾﺸﺐ‬
‫داﺷﺘﻢ دﯾﮕﻪ ﭼﺸﻤﺎم وا ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﻪ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﻪ ﺣﻀﻮر دﯾﺸﺐ ﻧﻔﺲ در اﺗﺎﻗﺶ اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد و از اﯾﻦ ﺑﺎﺑﺖ اﻇﻬﺎر ﻧﺎرﺿﺎﯾﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد و اﯾﻦ ﺳﺒﺐ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﺧﻮد ﻓﺮو‬

‫رود.‬
‫ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ ﮐﻪ ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ را ﺷﻨﯿﺪ:‬

‫ـ ﻣﺎ رو دﻋﻮت ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﻟﺒﺘﻪ، ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ!‬

‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﻀﻮر ﻣﺤﻤﺪ را ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺖ و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻟﻮازم آراﯾﺸﺶ رﻓﺖ. ﺻﻨﺪﻟﯽ را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﻧﺸﺴﺖ. ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ رژ‬
‫را ﺑﻪ ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﮐﺮد از ﺗﻮي آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻟﺤﻈﻪ اي ﺳﺮخ ﺷﺪ. ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ اﮔﺮ ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺮاﯾﻄﯽ اﯾﺠﺎد‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﻧﺸﺪه ﺑﻮد اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ﺟﻠﻮي او دﺳﺖ ﺑﻪ ﻟﻮازم آراﯾﺸﺶ ﺑﺰﻧﺪ.‬

‫ـ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻧﺎزﮔﻞ رو رو ﺗﺨﺖ ﺑﺨﻮاﺑﻮﻧﯽ؟‬
‫ـ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯿﺮي؟‬

‫ـ آره ﻟﺐ درﯾﺎ.‬
‫ـ اﻻن؟‬
‫ـ اﻻن ﮐﻪ ﮔﺮﻣﻪ ﯾﻪ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﻣﯿﺮم.‬

‫ـ اون وﻗﺖ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻦ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻮا ﺧﻨﮏ ﻣﯿﺸﻪ؟‬
‫ـ دﻗﯿﻘﺎ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه دﯾﮕﺮي ﺑﻪ ﻧﺎزﮔﻞ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺷﺪت ﺑﯿﺸﺘﺮي رژ را روي ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﺎﻟﯿﺪ.‬
‫ـ اون ﺑﭽﻪ دوﺑﺎره ﺧﻮاﺑﺶ ﺑﺮده، ﭼﺮا اﻧﻘﺪر ﻣﯽ ﺧﻮاﺑﻪ؟ ﺑﺬارش رو ﺗﺨﺖ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺘﻮ را روي ﻧﺎزﮔﻞ ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و ﺧﻮدش ﻫﻢ ﮐﻨﺎر او دراز ﮐﺸﯿﺪ. ﻧﻔﺲ زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﺣﺮﮐﺎت او را ﻣﯽ ﭘﺎﯾﯿﺪ. ﻣﺤﻤﺪ در آن ﺷﻠﻮار ﮐﺘﺎن ﺳﺮﻣﻪ اي‬

‫و ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﺳﻔﯿﺪ رﻧﮓ ﺟﺬاب ﺗﺮ و ﻣﻐﺮورﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﻧﻤﻮد و ﻧﻔﺲ را ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ در دﻟﺶ ﺑﻪ اﺣﺴﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ او داﺷﺖ اﻗﺮار ﮐﻨﺪ.‬
‫او ﺣﺘﯽ ﺑﺪ ﺧﻠﻘﯽ ﻫﺎ و ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ را دوﺳﺖ داﺷﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮕﺎه ﻧﻔﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اﻧﻘﺪر ﻣﯽ ﺧﻮاي آراﯾﺶ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﻪ؟‬
‫ـ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻢ. ﺧﺐ ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﻪ دﯾﮕﻪ.‬
‫ـ ﺑﻠﻪ وﻟﯽ ﻧﻪ دﯾﮕﻪ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ.‬

‫از ﺣﺮﺻﯽ ﮐﻪ ﺗﻪ ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد ﺷﺎد ﺷﺪ. اﯾﻦ ﺷﺎدي در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﻨﻌﮑﺲ ﺷﺪ اﻣﺎ ﺑﻪ روي ﺧﻮد ﻧﯿﺎورد.‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﯿﺪن و آراﯾﺶ ﮐﺮدن ﻣﻦ اﻧﻘﺪر ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﻪ، ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻫﺴﺖ اﺳﺘﺎد؟‬

‫ـ ﻧﻪ!‬
‫و ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺸﺪت ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺧﻮد را ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﻧﺸﺎن دﻫﺪ و اﯾﻦ ﺗﻼش ﺑﯽ ﺣﺎﺻﻠﺶ ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ ﺧﻨﺪه دار ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻪ، اﺻﻼ ﻫﺮ ﮐﺎري دوﺳﺖ داري ﺑﮑﻦ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ؟ ﭼﯿﻪ ﻣﮕﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ زور ﺧﻨﺪه اش را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮد. در دﻟﺶ ﻏﻮﻏﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﭘﺎ ﺑﻮد ﮐﻪ او را ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ واﻻ! ان ﺷﺎا… ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ!‬

‫و ﺑﺎ ﻧﺎز رژ ﮔﻮﻧﻪ را روي ﻟﭗ ﻫﺎ و ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺮد.‬
‫ـ داري ﻣﯿﺮي ﺣﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫ﺑﺎ ﻃﻌﻨﻪ ﺣﺮف ﻣﯽ زد اﻣﺎ اﯾﻦ اﺻﻼ ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ اﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪاﺷﺖ.‬

‫ـ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﯾﻪ وﻗﺖ ﻧﺪزدﻧﻢ؟ ﻣﮕﻪ ﺟﺮﺋﺖ دارن؟‬
‫ـ آﻫﺎن ﻧﺪارن؟‬

‫ـ ﺷﻤﺎ ﯾﻪ درﺻﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ.‬

‫ـ ﭼﺮا ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ؟‬
‫ـ ﭼﺮا داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻦ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻋﺪ دﺳﺘﺶ را روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﮔﺬاﺷﺖ و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ:‬
‫ـ ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻫﯽ ﺳﻮاﻟﻢ رو ﺑﺎ ﺳﻮال ﺟﻮاب ﺑﺪه.‬
‫ـ ﺧﺐ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﮐﻪ ﯾﻪ ﺟﻮري ﺟﻮاب ﻣﯿﺪم.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﯾﻦ ﺟﻮاب دادﻧﺖ ﺑﻪ درد ﺧﻮدت ﻣﯽ ﺧﻮره.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻃﺮه ﻫﺎي از ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﯽ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻨﺎر زد و ﺑﺎ ﻋﺸﻮه اي دﺧﺘﺮاﻧﻪ رﯾﻤﻞ را روي ﻣﮋه ﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪ و رﯾﺰ‬
‫ﺧﻨﺪﯾﺪ:‬
‫ـ دﺳﺖ ﺷﻤﺎ درد ﻧﮑﻨﻪ دﯾﮕﻪ!‬

‫ـ ﻗﺎﺑﻠﯽ ﻧﺪاﺷﺖ.‬
‫ـ ﻟﻄﻒ ﮐﺮدﯾﻦ!‬

‫ـ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯿﺸﻪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه از درون آﯾﻨﻪ ﺑﻪ او زل زد.‬
‫ـ رﻓﺘﯽ ﺟﺎي ﻣﺎ رو ﻫﻢ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻦ.‬

‫ﻧﻔﺲ از اﯾﻦ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﻃﺮز ﺟﺎﻟﺒﯽ ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮد.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﯾﺎدم ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ.‬

‫ـ ﺧﻮﺑﻪ، ﮔﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ از ﭘﺴﺶ ﺑﺮﺑﯿﺎي.‬
‫ـ ﭼﺮا اون وﻗﺖ؟‬
‫ـ ﭼﻮن ﺧﻮدم ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ.‬

‫ﻧﻔﺲ رﯾﻤﻞ را در دﺳﺘﺶ ﺑﺎﻻ آورد و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺧﺐ ﻣﻨﻢ ﻗﺮاره ﺟﺎت رو ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﻢ دﯾﮕﻪ!‬

‫ـ ﭼﻪ ﺟﻮري اون وﻗﺖ؟‬
‫ـ دﯾﮕﻪ اﯾﻦ رو ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﻤﯿﮕﻦ!‬
‫ـ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺧﻮدش ﻫﻢ از ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ زده ﺑﻮد ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد اﻣﺎ ﺧﯿﻠﯽ زود آن را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ اﺻﻼ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﺒﻮد.‬
‫ـ اوﻫﻮم، اوﻫﻮم. ﺑﭽﻪ ﮐﻮﺷﻮﻟﻮﻫﺎ)ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﻫﺎ(!‬

‫و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ رژ ﻟﺒﺶ را ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ.‬

‫ـ ﺧﺐ دﯾﮕﻪ اﺣﯿﺎﻧﺎ ﺣﺮﻓﯽ، ﺳﻮاﻟﯽ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﻮﻧﺪه؟‬
‫ﺻﻮرت ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺎ دﻗﺖ ﺗﮏ ﺗﮏ اﺟﺰاي ﭼﻬﺮه ي ﻧﻔﺲ را ﺑﺮرﺳﯽ ﮐﺮد. اﻧﻘﺪر ﺑﯽ ﭘﺮوا ﺑﻪ او زل زده ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ‬

‫ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد. ﺻﺪاي ﭘﺮ از ﮐﻨﺎﯾﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﺧﯿﺮ، ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﯿﻦ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﺮص او را در ﺑﯿﺎورد ﺑﺎ ﻟﺠﺎﺟﺘﯽ ﭘﻨﻬﺎن و ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ ﭼﻮن ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ ﻣﻦ ﯾﻪ رﺑﻊ زودﺗﺮ ﻣﯿﺮم ﻟﺒﺎﺳﺎم رو ﺑﭙﻮﺷﻢ.‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﮕﺎه ﻣﺤﻤﺪ روي ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯾﺶ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ. ﻗﻬﻮه اي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪ ﻣﮋه ﻫﺎي ﺑﻠﻨﺪش ﺑﺸﺪت ﺟﺬاب ﻣﯽ ﻧﻤﻮد.‬

‫ـ اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﯾﻪ رﺑﻊ دﯾﺮﺗﺮ ﺑﺮي ﭼﯽ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ اﯾﻦ را از ﻟﺤﻦ ﺻﺪاي ﻣﻐﺮور و ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮدش ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ. او ذاﺗﺎ آدم ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺮاي ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي از اﺑﺮاز‬
‫آن ﻫﻤﻮاره دﯾﻮار ﺑﻠﻨﺪي از ﻏﺮور دور ﺗﺎ دور ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻐﺮور ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﺗﺮ ﺑﻮد.‬

‫ـ ﻣﻬﺮﺑﻮن ﺗﺮ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎم ﮐﻪ ﺑﮕﻢ ﻧﻪ!‬
‫ـ ﺟــﺪا؟ ﻣﺎ ﮐﻪ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯿﺖ رو ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ!‬

‫وﻗﺘﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﮐﺘﯽ از ﻧﻔﺲ ﻧﺪﯾﺪ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ، دوﺑﺎره ﺳﺎﻋﺪ دﺳﺘﺶ را ﮐﻪ ﺣﺎﻻ روي ﺳﯿﻨﻪ اش ﻗﺮار داﺷﺖ روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و اﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﭻ ﭘﺎي‬
‫راﺳﺘﺶ را روي ﭘﺎي ﭼﭗ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺪون آن ﮐﻪ ﺗﮑﺎن ﺑﺨﻮرد ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻫﺮﮔﺰ در ﺑﺎورش ﻧﻤﯽ ﮔﻨﺠﯿﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ در ﻋﺮض ﭼﻨﺪ ﻣﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻮاده ي ﺟﺪﯾﺪي ﺷﻮد. ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﻣﻌﻤﺎي ﺣﻞ ﻧﺸﺪه و ﺟﺎﻟﺐ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ وﺟﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﮐﺎﻣﻞ او ﻧﺒﻮد.‬
‫دﻗﺎﯾﻘﯽ ﮔﺬﺷﺖ.‬

‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪ؟ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ـ اﻣﻢ ﺧﺐ، از اﯾﻦ ﯾﻪ رﺑﻊ ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ اش ﮐﻪ رﻓﺖ، اﮔﻪ ﻣﻦ ﺑﺮم و ﻗﻮل ﺑﺪم ﮐﻪ ﺗﺎ ﯾﻪ رﺑﻊ دﯾﮕﻪ ﺑﺮﮔﺮدم ﭼﯽ؟‬
‫ـ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺣﺎﺿﺮ ﺷﯽ ﮐﻪ ﯾﻪ رﺑﻊ ﺑﺮي ﻟﺐ درﯾﺎ؟ ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ﻣﮕﻪ؟‬

‫ﻟﺤﻨﺶ ﮐﻨﺎﯾﻪ آﻣﯿﺰ ﺑﻮد. ﺑﻐﺾ در ﮔﻠﻮي ﻧﻔﺲ ﻧﺸﺴﺖ. ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﯿﻪ زد. ﭼﯿﺰي در ﮔﻮﺷﺶ زﻧﮓ ﻣﯽ زد و ﺣﺎﻟﺶ را‬
‫آﺷﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﯽ ﺣﺮف روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﭼﺮﺧﯿﺪ. دﺳﺘﻤﺎﻟﯽ از درون ﮐﯿﻔﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و آن را ﺑﻪ آﻫﺴﺘﮕﯽ روي ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪ. ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ‬

‫ﺧﻮدش ﻓﺸﺎر ﻣﯽ آورد ﺗﺎ داﻧﻪ ﻫﺎي اﺷﮏ ﭘﺎﯾﺸﺎن را ﻓﺮاﺗﺮ از ﮔﻠﯿﻤﺸﺎن ﻧﮕﺬارﻧﺪ. ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ در ﮔﻮﺷﺶ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ: »ﭼﻪ ﺧﺒﺮه ﻣﮕﻪ؟« راﺳﺖ ﻣﯽ‬
‫ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد ﺟﺰ اﯾﻦ ﮐﻪ او ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ اي ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﯽ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد ﭘﺪر و ﻣﺎدرش را از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ دادﮔﺎه ﻣﻨﺼﺮف ﮐﻨﺪ؟ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‬
‫آراﯾﺶ ﮐﻨﺪ، ﻏﺬاي ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ اش را ﺑﺨﻮرد و ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ زﯾﺮ ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ ﺧﻨﮑﺎي آب درﯾﺎ را ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﻣﺎدر و ﭘﺪرش ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ، ﻓﺮﯾﺎد‬

‫ﺑﮑﺸﺪ. اﻣﺎ ﺣﻖ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد. ﭼﻪ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد؟ ﺟﺰ ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ ﺧﺎﻧﻮاده اش؟ اﯾﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدي ﺧﻮد اﻧﻘﺪر ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ ﺑﺰرگ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ آن را‬
‫زﯾﺮ ﻻﯾﻪ اي از ﮐﺮم و رژ ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ.‬

‫ﮔﺮﻣﺎي دﺳﺘﯽ و ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ آن ﺻﺪاﯾﯽ ﮔﺮﻣﺘﺮ ﮐﻪ ﻏﺮق ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻮد زﯾﺮ ﮔﻮﺷﺶ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧﻔﺲ؟ ﭼﺮا ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺸﻮد. ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻟﻌﻨﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎد. اَه، اﺷﮏ ﻫﺎي ﻟﻌﻨﺘﯽ ﮐﺎر ﺧﻮدﺷﺎن را ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ.‬

‫ـ ﺑﺮﮔﺮد اﯾﻦ ﻃﺮف ﺑﺒﯿﻨﻤﺖ دﺧﺘﺮ.‬
‫و ﻧﻔﺲ را ﻃﯽ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ. دﺳﺘﺎﻧﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ي او ﮔﺬاﺷﺖ و ﺳﺮش را ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ي ﺧﻮد‬
‫ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ و روي دو زاﻧﻮ ﻧﺸﺴﺖ.‬

‫ـ ﻣﻨﻮ ﻧﮕﺎه ﮐﻦ؟‬
‫ﭼﺎﻧﻪ و ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﻧﻔﺲ زﯾﺮ ﮔﺮﻣﺎي ذوب ﮐﻨﻨﺪه ي دﺳﺘﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻻ آﻣﺪ.‬

‫ـ ﭼﯿﻪ ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ؟ ﮔﺮﯾﻪ ﭼﺮا؟ ﻣﻦ اﺻﻼ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﻢ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺗﻨﻬﺎ در ﺳﮑﻮت ﺑﺎ ﺟﺎري ﺷﺪن اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﺒﺎرزه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ آن ﻫﻢ ﮐﺎر ﺑﯿﻬﻮده اي ﺑﻮد ﭼﺮا ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪن ﮐﻠﻤﻪ ي ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ، آن ﻫﻢ ﺑﺎ آن‬
‫ﻟﺤﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر اﻧﻘﺪر ﺑﺮاﯾﺶ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اراده ي ﻻزم ﺑﺮاي ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي از رﯾﺨﺘﻦ اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ را از او ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ـ ﻧﻔﺲ داري ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻮﻧﯽ! ﻣﻦ ﭼﯿﺰي ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﺎراﺣﺘﺖ ﮐﺮده؟ ﻫﺎن؟ ﺑﮕﻮ ﺑﻬﻢ.‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟‬

‫ـ ﺟﺎﻧﻢ؟ ﺧﺐ ﺑﮕﻮ ﺑﻪ ﻣﻦ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬
‫ـ آخ ﻣﺤﻤﺪ!‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ي ﻣﺜﺒﺖ ﺗﮑﺎن داد.‬
‫ـ آﻓﺮﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب، ﺧﺐ؟‬

‫ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺖ:‬
‫ـ ﺑﯿﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ دراز ﺑﮑﺶ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺮات ﯾﻪ ﻟﯿﻮان آب ﺑﯿﺎرم، ﺑﻌﺪش ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ، ﺧﻮﺑﻪ؟‬
‫و ﺳﺮ ﻧﻔﺲ را از ﺳﯿﻨﻪ اش ﺟﺪا ﮐﺮد و ﺑﺪون ﺷﻨﯿﺪن ﭘﺎﺳﺦ او از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﻧﻔﺲ را ﻧﯿﺰ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮد ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪ و‬

‫ﺧﻮدش ﺑﺎ ﮔﺎم ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻠﻨﺪ از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺗﺨﺖ ﮐﺸﺎﻧﺪ و درﺳﺖ ﮐﻨﺎر ﻧﺎزﮔﻞ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺎﻫﺎﯾﺶ را درون ﺷﮑﻢ ﺟﻤﻊ ﮐﺮد. ﻧﺎزﮔﻞ او را ﺑﻪ ﯾﺎد ﮐﻮدﮐﯽ ﻫﺎي ﻧﯿﻨﺎ‬

‫ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺑﺎ ﯾﺎد ﺧﻮاﻫﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦ زﺑﺎﻧﺶ داﻧﻪ ي درﺷﺖ دﯾﮕﺮي از اﺷﮏ روي ﺑﺎﻟﺶ اﻓﺘﺎد.‬
‫ﺻﺪاي ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪن در ﺣﮑﺎﯾﺖ از ورود ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺎ اﯾﻦ رو ﺑﺨﻮر.‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام.‬
‫ـ ﯾﻪ ﮐﻢ.‬

‫ﺻﺪاي ﻣﺤﮑﻢ ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﻔﺲ در اﺗﺎق ﭘﯿﭽﯿﺪ.‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ، ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺐ، ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮﮔﺮدي ﻃﺮف ﻣﻦ ﺗﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯿﻢ؟‬
‫ﻧﻔﺲ از ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮاس داﺷﺖ.‬

‫ـ ﻧــﻪ، اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﻬﺘﺮه.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ اﻣﺎ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻌﺪ ﻧﻔﺲ ﺣﺲ ﮐﺮد ﺗﺨﺖ زﯾﺮ ﻓﺸﺎر ﺑﺪن ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻤﯽ ﻓﺸﺮده ﺷﺪ و ﺳﭙﺲ دﺳﺘﺎﻧﯽ ﭘﺮ ﻗﺪرت ﮐﻪ دور ﮐﻤﺮش ﺣﻠﻘﻪ‬
‫زد ﺣﺲ اﻣﻨﯿﺘﯽ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻪ او ﺑﺨﺸﯿﺪ. ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ زﯾﺮ ﮔﻮﺷﺶ ﺣﺴﯽ ﺧﺎص ﺑﻪ او ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪ:‬

‫ـ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﺎت ﮔﻮش ﻣﯿﺪم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﻠﮑﻪ از اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻓﺸﺎري ﮐﻪ ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﻣﯽ ﻓﺸﺮد رﻫﺎ ﺷﻮد و ﺷﺎﯾﺪ در اﯾﻦ رﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﻧﯿﺮوي‬

‫ﻧﻔﺲ را ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ دﺳﺘﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺗﮑﯿﻪ ﮔﺎه ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮد.‬
‫ـ ﻣــﻦ…‬
‫ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ از ﮐﺠﺎ ﺷﺮوع ﮐﻨﺪ. ﺳﻌﯽ ﮐﺮد از ﺑﯿﻦ اﻓﮑﺎر درﻫﻤﺶ آﻧﭽﻪ را ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻪ زﺑﺎن ﺑﯿﺎورد. در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﺣﺲ ﮐﺮد‬

‫ﻓﺸﺎر ﺧﻔﯿﻔﯽ از ﺳﻮي دﺳﺘﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﮐﻤﺮش وارد ﺷﺪ. ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻟﺮزش ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس دﺳﺘﺎن ﻣﺤﻤﺪ روي ﮐﻤﺮش ﺷﺪ اﻣﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد آن را ﻧﺎدﯾﺪه‬
‫ﺑﮕﯿﺮد. ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻫﺮم ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ را روي ﮔﺮدﻧﺶ اﺣﺴﺎس ﮐﺮد و در ﭘﯽ آن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﮐﺸﯿﺪه ﺷﺪ:‬

‫ـ ﻧﻔــﺲ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺤﻤﺪ اﻧﻘﺪر ﺑﺮاﯾﺶ ﺷﯿﺮﯾﻦ و دﻟﭽﺴﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. ﺳﻌﯽ ﮐﺮد دﺳﺘﺶ را از زﯾﺮ دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺮون ﺑﮑﺸﺪ ﺗﺎ اﺷﮏ روي‬
‫ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﻨﺪ اﻣﺎ ﻓﺸﺎر دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻣﺘﻌﺠﺐ از ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺤﻤﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺗﻼش ﺑﯿﺸﺘﺮي ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﺮﺧﻼف اﻧﺘﻈﺎرش ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اﺷﮑﺎت رو ﺑﺬار واﺳﻪ ﯾﻪ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ، ﺑﺎﺷـﻪ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و دﺳﺖ از ﺗﻼش ﺑﺮداﺷﺖ. از اﯾﻦ ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺑﻪ وﺟﺪ آﻣﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺟﺮﺋﺖ اﺑﺮاز آن را ﻧﺪاﺷﺖ.‬

‫ـ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ از ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺮوع ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ دوﻧﯽ ﻣﻦ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻋﺎدت ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ از ﻣﺸﮑﻼﺗﻢ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ، ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﮐﻪ درﺑﺎره ﺷﻮن‬
‫ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻢ اﻣﺎ…‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮔﺮم دوﺑﺎره ﺑﺎ ﻫﺮم ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﺶ زﯾﺮ ﮔﻮﺷﺶ را ﻧﻮازش ﮐﺮد:‬

‫ـ اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﯽ، ﻫﻮم؟‬
‫ﺑﺎ ﺑﻐﺾ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اوﻫﻮم، وﻟﯽ…‬
‫ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺗﺎر ﻣﯽ دﯾﺪ. ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺳﺮش را در ﺳﯿﻨﻪ ي او ﻓﺮو ﺑﺮد. در آن ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﺟﺰ‬
‫ﺳﻬﯿﻞ و ﭘﺮواﻧﻪ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ از ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ او ﻣﺎت ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﭘﺲ از ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ و دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ آراﻣﯽ روي ﮐﻤﺮ او ﮔﺬاﺷﺖ و ﻧﻔﺲ در‬

‫ﻣﯿﺎن ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎم دارن از ﻫﻢ ﺟﺪا ﻣﯿﺸﻦ ﻣﺤﻤﺪ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ از ﺷﻮك ﺣﺮف او دﺳﺘﺶ از ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ وﺿﻌﯿﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﺎﺷﺪ دوﺑﺎره او را ﺑﻪ ﺧﻮد ﻓﺸﺮد.‬

‫ﻧﻔﺲ در ﻣﯿﺎن ﮔﺮﯾﻪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ از ﺧﻮد ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﺮا اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺿﻌﻒ را از ﺧﻮد در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ. اﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ذﻫﻦ‬
‫او را ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻂ ﺑﻄﻼﻧﯽ ﺑﺮ اﻓﮑﺎر ﭘﻮچ او ﺑﮑﺸﺪ:‬

‫ـ اﻻن ﺑﻬﺘــﺮي؟ ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﻧﻔﺲ، ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ اون ﻗﺪرام ﺑﺎ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﮐﻪ از ﮔﻔﺘﻨﺶ ﭘﯿﺶ ﻣﻦ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺸﯽ. ﭘﺲ اﻧﻘﺪر ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻓﺸﺎر ﻧﯿﺎر،‬
‫ﯾﻪ ﮐﻢ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻦ ﺑﻌﺪ اﮔﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﯽ در ﻣﻮردش ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ.‬
‫و ﺳﺮ او را ﺑﺎ ﻓﺸﺎر ﺧﻔﯿﻔﯽ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ و ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺑﺎﻧﻤﮑﯽ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺎﺷﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب؟ اﻻن دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮت ﭘﺎ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺒﯿﻨﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ اوﻧﻢ ﮔﺮﯾﻪ اش ﻣﯽ ﮔﯿﺮه اون وﻗﺖ ﻣﻦ ﺑﺎ دوﺗﺎ ﺑﭽﻪ ي ﻧﻖ ﻧﻘﻮ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ آراﻣﺘﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺷﮑــﺮ ﺧﺪا!‬
‫***‬
‫اﺗﺎق ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﺎرﯾﮏ ﺑﻮد و ﺳﺎﮐﺖ. ﻧﺴﯿﻢ ﺧﻨﮑﯽ از ﭘﻨﺠﺮه ي ﺑﺎز اﺗﺎق ﺑﻪ داﺧﻞ راه ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺻﺪاي ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ ﻣﺤﻤﺪ. آرام و ﯾﮑﻨﻮاﺧﺖ. ﺗﻤﺎم‬

‫اﯾﻦ ﺳﯽ دﻗﯿﻘﻪ اي ﮐﻪ ﺑﯿﺪار ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺻﺪاي ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺐ او ﮐﻪ اﺑﺘﺪا ﺗﻨﺪ و ﻧﺎﻣﺮﺗﺐ و ﺳﭙﺲ آرام ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻮش ﻣﯽ داد، ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﮐﺘﯽ. ﺟﻠﻮي‬
‫ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﺳﻔﯿﺪش ﻧﯿﺰ ﻟﮑﻪ ي ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﺰرﮔﯽ از اﺷﮏ ﻫﺎي ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺗﺎزه ﻣﺘﻮﺟﻪ آن ﻣﯽ ﺷﺪ.‬

‫ﺑﺎ ﺗﮑﺎن ﺧﻔﯿﻔﯽ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮرد ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ اﻣﺎ ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه ي رﯾﺰ و ﻣﻼﯾﻢ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط از ﮔﻮﺷﻪ ي ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ‬
‫او ﺑﯿﻨﺪازد.‬
‫اﻣﺎ ﭼﻨﺪان ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺒﻮد. ﺳﺮش ﻫﻨﻮز روي ﺳﯿﻨﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد و ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه ي او ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ. از ﻓﮑﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ اﻻن ﺑﺎ آراﻣﺶ ﮐﺎﻣﻞ‬

‫در ﺣﺎل دﯾﺪ زدن اوﺳﺖ ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ آورد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ در آﻏﻮﺷﺶ ﻓﺮو رود. ﺿﺮﺑﻪ ي آرام دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ روي‬
‫ﮐﻤﺮش ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺳﺮخ ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺧﻮش ﻣﯽ ﮔﺬره؟‬
‫ﺻﺪاي ﺷﺎد ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺠﺶ را در ﻣﯽ آورد. زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﭘﺴﺮه ي ﭘﺮرو!‬

‫ـ اي ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ!‬
‫ـ ا‪‬؟ ﭼﻪ ﺧﺒﺮا ﻫﺴﺖ ﺣﺎﻻ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺳﺮش را ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺘﻮاﻧﺪ او را ﺑﺒﯿﻨﺪ اﻣﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﺳﺮش را ﺑﺎﻻ آورد از ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﺻﻮرﺗﺶ ﺑﺎ او ﯾﮑﻪ ﺧﻮرد.‬
‫ـ ا‪ ‬ﭼﻪ ﻋﺠﺐ ﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺻﻮرت ﺷﻤﺎ رو دﯾﺪﯾﻢ.‬
‫ﺑﺎ ﭘﺮروﯾﯽ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺧﺐ ﭘﺲ ﺧﻮش ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ.‬
‫ـ ﺧﻮش ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﻦ ﯾﺎ ﺗﻮ؟‬

‫ـ ﺧﺐ ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﮐﻪ ﺗــﻮ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮐﻤﯽ درﺷﺖ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺒﯽ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ راﺳﺖ ﻣﯿﮕﯽ؟ ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﻐﻞ ﯾﮑﯽ ﺑﺨﻮاﺑﯽ ﮐﻪ ﻫﻮات رو داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ و ﺗﻮ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﺗﻤﻮم ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺖ رو ﺑﺎ رﯾﺨﺘﻦ‬

‫اﺷﮑﺎت رو ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﺟﺪﯾﺪش ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻨﯽ ﺣﺲ ﺧﻮﺑﯿﻪ؟‬
‫ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد و ﻣﺮدﻣﮏ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ درﺳﺖ روي ﻟﮏ ﻟﺒﺎس ﻣﺤﻤﺪ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﺎﻧﺪ.‬
‫ـ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ.‬

‫و ﺑﺎ اﺣﺘﯿﺎط دﺳﺘﺶ را از زﯾﺮ دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ اول، ﭘﺸﺖ ﺑﻪ او دراز ﮐﺸﯿﺪ. ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺎزﯾﮕﻮﺷﯽ ﻫﺮم ﻧﻔﺲ ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ زﯾﺮ‬
‫ﮔﻮﺷﺶ:‬

‫ـ ﭼﯽ رو ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ؟‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺪون ﻟﺮزﺷﯽ در ﺻﺪاﯾﺶ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم درد و ﻏﺼﻪ و ﻏﻢ ﻣﺎل زن و ﺷﻮﻫﺮﯾﻪ ﮐﻪ ﺗﻪ ﺧﯿﺎﺑﻮﻧﻤﻮن زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ. ﺷﺎﯾﺪ اﯾﻨﺎ رو ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﺷﺎﯾﺪم ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ، ﻧﻤﯽ‬
دوﻧﻢ. اﻣﺎ ﺗﻮ ﺧﺎﻧﻮاده اي ﮐﻪ ﻣﻦ داﺷﺘﻢ و ﺗﺎ ﯾﻪ ﻣﺎه ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻤﺸﻮن ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﯾﻪ اﺧﻢ ﺑﻮد و دو ﺳﻪ روز ﻧﺎز ﮐﺮدن ﮐﻪ ﻧﻬﺎﯾﺘﺶ ﺑﺎ ﯾﻪ ﺟﺸﻦ‬
‫ﮐﻮﭼﯿﮏ ﮐﻪ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﻬﻤﻮن ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﻤﻮم ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭼﺮا ﻫﯿﭻ وﻗﺖ اﺣﺘﻤﺎل ﻧﻤﯽ دادم ﮐﻪ ﻣﻨﻢ ﯾﻪ روزي ﯾﻪ ﻏﻢ ﺑﺰرگ رو ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎي ﻣﺎﻣﺎن و‬

‫ﺑﺎﺑﺎم ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ؟ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺮام ﺳﺨﺘﻪ ﺑﺨﻮام ﺑﮕﻢ. وﻟﯽ ﻣﻦ اﻻن ﻫﯿﭻ ﺣﺴﯽ ﻧﺪارم، ﻧﻪ ﻧﺎراﺣﺘﻢ ﻧﻪ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻢ ﻓﻘﻂ دارم ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ.‬
‫ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و اداﻣﻪ داد:‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ زﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺳﻦ ﺑﺨﻮام واﺳﻪ ﺟﺪاﯾﯽ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎم ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﻢ اﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع واﺳﻢ واﻗﻌﺎ ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﺑﺎوره. دﻟﯿﻞ ﮔﺮﯾﻪ ي اﻣﺮوزم ﺑﺨﺎﻃﺮ‬

‫اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺮم ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎم…‬
‫ﺻﺪاي زﻧﮓ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﺣﺮف او را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ دور و ﺑﺮ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺻﺪاي زﻧﮓ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﺧﻮدش ﺑﻮد. ﻧﺎزﮔﻞ ﻏﻠﺘﯽ زد و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺸﻮد. اﺑﺘﺪا‬

‫ﺗﻨﻬﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮخ ﻧﻔﺲ ﺑﻐﺾ ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدن. ﻧﻔﺲ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ او را در آﻏﻮش‬
‫ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ رو ﻣﯿﺰ ﻧﯿﺴﺖ؟ زود ﺟﻮاب ﺑﺪه.‬

‫ﺻﺪاي زﻧﮓ ﻗﻄﻊ ﺷﺪ و ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ آن ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ:‬
‫ـ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ؟‬

‫ـ …‬
‫ـ ﻣﻤﻨﻮن، ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺑﯽ؟ ﺧﺎﻧﻮاده ﺧﻮب ﻫﺴﺘﻦ؟‬
‫ـ …‬

‫ـ ﺑﻠﻪ ﺑﻠﻪ، ﯾﻪ ﮐﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﺳﺖ.‬
‫ـ …‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻨﺪه ي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺮد:‬

‫ـ ﻣﻦ ﭼﺮا؟ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﮕﯽ.‬
‫ـ …‬

‫ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ:‬
‫ـ ﻋﺠﺐ! ﻣﻌﻠﻮﻣﻪ ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺶ داري!‬
‫ـ …‬

‫ـ ﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ، ﺣﺘﻤــﺎ.‬
‫و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺗﻤﺎس را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﻣﺸﮑﻮك ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد:‬

‫ـ ﮐﯽ ﺑﻮد؟‬
‫ـ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻫﻤﻮﻧﯽ ﮐﻪ اﻻن دﯾﮕﻪ ﻣﺮد ﺷﺪه!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد. ﻫﻤﻮﻧﯽ ﮐﻪ اﻻن دﯾﮕـ…. ﺑﺎ ﯾﺎد آوري ﻋﻠﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ:‬

‫ـ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ؟‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ دوﺳﺘﺖ داره؟‬

‫ـ ﻋﻠﯽ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺣﻤﺎﯾﺘﮕﺮي داره، ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﺑﺎ وﺟﻮد اون ﺧﻮدم رو ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺲ ﻧﮑﺮدم ﺣﺘﯽ وﻗﺘﯽ اﯾﺮان ﻧﺒﻮد.‬
‫ـ ﺧﺐ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر. ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻋﻠﯽ ﯾﻪ ﺻﺤﺒﺘﺎﯾﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ.‬
‫و روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ و دﺳﺘﯽ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫ـ ﭼﺮا اون وﻗﺖ؟‬
‫ﻧﻔﺲِ ﻣﺸﮑﻮك او را ﺑﻪ ﺧﻨﺪه ﻣﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. از روي ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ.‬

‫ـ ﺣﺎﻻ دﯾﮕﻪ، ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﻧﺎﻫﺎر ﺑﺨﻮري؟‬
‫و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ اﻓﺰود:‬
‫ـ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ اﯾﻦ زﯾﻨﺐ ﺧﺎﻧﻮﻣﺘﻮن ﺣﺴﺎﺑﯽ از ﻣﺎ ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪه!‬


نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

[uniplace_links] [uniplace_links]

خرید گیفت کارت