مد روز | زن روز | بزرگترین سایت مد ایران با لاکچری ترین تصاویر مدل های لباس مجلسی ، پارتی ، کت دامن مناسب برای خانم های اندامی ، تپل و چاق

داستان نفس باران فصل نهم

images

مد روز تقدیم میکند :

داستان نفس باران فصل نهم

امیدواریم از مشاهده این مطلب نهایت استفاده رو ببرید

مد روز : بزرگترین وب سایت مد در ایران

images

ﺣﺎﻻ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد ﻗﻬﺮ ﮐﻨﯽ ﺧﺎﻧﻮم! ﻫﻨﻮز ﮐﻪ ﻧﺨﻮاﺑﯿﺪم.‬

‫ـ ﻣﺰاﺣﻤﺘﻮن ﻧﻤﯿﺸﻢ آﻗﺎ!‬
‫ـ ﻟﻮس ﻧﺸﻮ! ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺸﯿﻦ، ﺑﺮي ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺣﻮﺻﻠﻪ ات ﺳﺮ ﻣﯿﺮه ﻣﻨﻢ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺣﻮﺻﻠﻪ ام ﺳﺮ ﻣﯿﺮه. ﭘﺲ ﻋﯿﻦ دﺧﺘﺮاي ﺣﺮف ﮔﻮش ﮐﻦ ﺑﺸﯿﻦ اﯾﻦ ﺟﺎ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد. دوﺑﺎره روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺨﺖ رﻓﺖ:‬

‫ـ ﺑﺒﺨﺶ ﻣﻨﻮ ﺗﺨﺖ ﻣﯽ ﺷﯿﻨﻢ، ﻫﻨﻮز ﺧﺴﺘﻪ ام.‬
‫ـ ﻧﻪ راﺣﺖ ﺑﺎش.‬

‫دﻗﺎﯾﻘﯽ ﮔﺬﺷﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﺗﮑﯿﻪ اش را ﺑﻪ ﺗﺨﺖ داد و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺪي و ﻣﺘﻔﮑﺮي ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﺑﺮي ﭘﺎﯾﯿﻦ؟‬
‫ـ ﭼﺮا؟! ﭼﯿﺰي ﻣﯽ ﺧﻮاي؟‬

‫ـ ﺑﺒﯿﻦ ﺑﺮو ﭘﺎﯾﯿﻦ از اﻟﻬﺎم ﯾﺎ ﻫﺮ ﮐﯽ ﺗﻮ آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﭙﺮس روﻏﻦ دارﯾﻢ؟!‬
‫ـ روﻏﻦ؟! روﻏﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﭼﯽ ﮐﺎر؟!‬

‫ـ ﺗﻮ ﺑﺮو ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺑﭙﺮس!‬
‫ﻧﻔﺲ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﺮداﺷﺖ:‬
‫ـ ﻻزم داري ﺣﺎﻻ؟!‬

‫ـ آره، آره اﮔﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻦ روﻏﻦ ﭼﺮخ، اﮔﻪ اوﻧﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻦ روﻏﻦ ﻣﻮﺗﻮر، اﮔﻪ اوﻧﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻦ روﻏﻦ ﺟﺎﻣﺪ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮔﺮد ﺑﻪ او زل زده ﺑﻮد.‬

‫‪‬‬                                                                                                      ‫‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ـ ﯾﻪ ﮐﻢ روﻏﻦ ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺰن ﺑﻪ زﺑﻮﻧﺖ ﺑﺘﻮﻧﯽ ﭼﻬﺎر ﮐﻠﻤﻪ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﯽ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد:‬
‫ـ راﺳﺘﯽ ﮔﻮﺷﺎﺗﻢ ﻣﺸﮑﻞ داره، ﺗﺎ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﻣﯽ ﺷﻨﻮه دود ﻣﯽ ﮐﻨﻪ، روﻏﻦ ﺳﻮزي داره ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺒﺮﯾﺶ ﺗﻌﻤﯿﺮﮔﺎه. زﺑﻮﻧﺘﻢ ﺑﺎ روﻏﻦ ﺑﺒﺮ ﻫﻤﻮن ﺟﺎ ﮐـــ….‬

‫ﻧﻔﺲ ﻟﺤﻈﻪ اي ﮔﯿﺞ ﺣﺮف ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﺑﺨﻨﺪد ﯾﺎ ﺟﯿﻎ ﺑﮑﺸﺪ. اﯾﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد؟ ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﯽ ﺧﻨﺪه دار زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﭘﺪﯾﺪه ي ﻗﺮن!‬
‫و ﮐﻮﺳﻦ روي ﻣﺒﻞ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺮﺗﺎب ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺎﺷﻪ، ﺑﺎﺷﻪ ﺑﻬﺶ ﻣﯿﮕﻢ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ اﺧﻢ ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺟﻠﻮي ﺧﻨﺪه اش را ﺑﮕﯿﺮد ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﻪ ﮐﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟‬
‫ﻧﻔﺲ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺖ و ﯾﮏ ﺗﺎي اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ:‬
‫ـ ﺑﻪ ﮐﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﻢ؟! ﺗﻮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟!‬

‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮام از زﺑﻮن ﺧﻮدت ﺑﺸﻨﻮم!‬
‫و ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه رﻓﺖ.‬

‫ـ ﻧﻪ، ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﺗﻮ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺪاﯾﺶ را ﮐﻠﻔﺖ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﯾﻦ ﺟﺎ ﻣﻦ ﺳﻮال ﻣﯽ ﮐﻨﻢ!‬

‫ـ آﻫﺎ! ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ، زﻫﯽ ﺧﯿﺎل ﺑﺎﻃﻞ!‬
‫ـ اي ﺑﺎﺑﺎ! ﺗﻮ ﺑﺎز دﺧﺘﺮ ﺑﺪي ﺷﺪﯾﺎ!‬

‫ـ اون وﻗﺖ ﻣﻦ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ از اﯾﻦ ﻧﺎﭘﺮﻫﯿﺰﯾﺎ ﻧﮑﻨﻢ؟!‬
‫ـ ﯾﻪ ﮐﻢ ﺑﺘﺮس! ﯾﻪ ﮐﻢ ﺣﺴﺎب ﺑﺒﺮ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻤﺎﯾﺸﯽ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد. اﻧﮕﺎر دﻧﺒﺎل ﮐﺴﯽ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ:‬

‫ـ ﺑﺒﯿﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺘﯿﺎ! ﻣﻦ ﺧﺪﻣﺘﮑﺎرﺗﻮن ﻧﯿﺴﺘﻢ!‬
‫ـ ﻧﻘﺸﺶ رو ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯿﻦ ﺑﺎزي ﮐﻨﯿﻦ؟! اﻻن ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ اون رﻓﯿﻘﺎم ﮐﻪ ازدواج ﮐﺮدن ﭼﯽ ﻣﯽ ﮐﺸﻦ! ﭼﻘﺪر ﺗﻮ ﺳﺮي ﺧﻮرن!‬

‫ﺳﺮي از روي ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد. ﻧﻔﺲ ﺣﻖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻏﯿﺮ اﯾﻨﻢ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﻪ. وﻟﯽ ﺗﻮ ﺳﺮي ﺧﻮر ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ، ﻣﺎﺷﺎا… ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻮ ﺑﺎورم ﺷﻪ!‬
‫ـ ﺷﺪه ﺗﺎم و ﺟﺮي. ﺑﺪم ﻣﯿﺎد از اﯾﻦ ﭘﺴﺮاي اﺣﻤﻖ ﮐﻪ ﻣﯿﺮن ﻧﺎز دﺧﺘﺮا رو ﻣﯽ ﮐﺸﻦ. وﮔﺮﻧﻪ ﮐﻪ ﻗﻬﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ و ﻟﻮس ﺑﺎزي درﻣﯿﺎرﯾﺪ!‬

‫ـ ﺧﺐ ﻗﻬﺮ ﮐﻨﯿﻢ! ﺑﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺪ ﻧﻤﯽ ﮔﺬره!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ در ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن آن داﺷﺘﻦ ﭼﻬﺮه اي ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﺑﺎز ﺷﺪه‬

‫‪‬‬                                                                                                            ‫‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ﺑﻮد ﻧﮕﺎه ﮐﺮد:‬

‫ـ ﭼﺮا ﺑﺪ ﻧﻤﯽ ﮔﺬره؟! ﺑﺪ ﻣﯽ ﮔﺬره ﻧﺎﺟﻮر!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺷﺎﻧﻪ اي ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ واﺳﻪ ﭼﯽ؟!‬
‫ـ ﺑﺪ ﻣﯽ ﮔﺬره دﯾﮕﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﺧﺐ آﺧﻪ واﺳﻪ ﭼﯽ؟!‬
‫ـ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ واﺳﻪ ﭼﯽ ﺧﻮش ﺑﮕﺬره؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻫﺎن؟!‬
‫ـ ﺧﺐ اﺻﻠﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ زﻧﺎ ﮐﻪ ﻗﻬﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﻣﺮدا ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯿﺸﻦ وﻗﺘﯽ زﻧﺸﻮن ﺧﻮﻧﻪ ﻧﺒﺎﺷﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ از دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ي ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪش ﭘﺮ رﻧﮕﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺧﺐ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﯽ اﺻﻠﺶ، ﻓﺮﻋﺶ ﭼﯿﻪ؟!‬

‫ﺑﺮق ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻔﺲ را ﮔﯿﺞ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ـ اﮔﻪ آدم ﺑﺮادرش، دوﺳﺘﺶ ﻗﻬﺮ ﮐﻨﻪ ﻧﺎراﺣﺖ ﻣﯿﺸﻪ دﯾﮕﻪ ﭼﻪ ﺑﺮﺳﻪ ﺑﻪ زﻧﺶ. ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺶ ﺧﻮش ﺑﮕﺬره؟!‬
‫ـ ﺧﺐ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ رو ﺑﮕﯿﺪ!‬

‫دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر در روﯾﺎﻫﺎ ﺳﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ آﺧﯽ، ﭼﻪ ﻣﺮد ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﯽ! ﯾﺎدم ﺑﺎﺷﻪ اﯾﻨﺎ رو ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮ آﯾﻨﺪه ﺗﻮن ﺑﮕﻢ!‬

‫ـ ﻫﻤﻪ ﻫﻤﯿﻦ رو ﺧﺎﻧﻮم.‬
‫ـ ﻫﻤــــﻪ؟!‬
‫ـ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ازدواج ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﻪ. ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺳﺮش ﻧﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ازدواج ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. ﭼﻘﺪر ﺷﻤﺮده ﺷﻤﺮده و ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺣﺮف ﻣﯽ زد. آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻦ ﻓﻘﻂ ﭘﺴﺮا ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺘﻦ، ﻃﻔﻠﯽ دﺧﺘﺮا ﮐﻪ ﻗﺒﻮﻟﺸﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﻦ!‬

‫ـ وﻟﯽ دﺧﺘﺮا ﻧﺎز ﮐﺮدن ﺗﻮ ذاﺗﺸﻮﻧﻪ، ﺑﻪ ﻗﻮل دﺧﺘﺮ ﯾﮑﯽ از اﻗﻮام، دﺧﺘﺮا ﻧﺎز ﻧﮑﻨﻦ ﭘﺴﺮا ﻧﺎز ﮐﻨﻦ؟! ﺗﻮ ذات ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻫﺴﺖ دﯾﮕﻪ!‬
‫ـ ﭘﺴﺮا ﻫﻢ ﻣﻨﻢ ﻣﻨﻢ ﮐﺮدن ﺗﻮ ذاﺗﺸﻮﻧﻪ!‬
‫و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ را ﺗﻘﻠﯿﺪ ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﻪ ﻗﻮل دﺧﺘﺮ ﯾﮑﯽ از اﻗﻮام. اﯾﺸﻮن ﺧﯿﻠﯿﻢ راﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ! ﭘﺴﺮا ﻧﺎز ﺑﮑﺸﻦ. ﭘﺲ ﮐﺎرﺷﻮن ﭼﯿﻪ؟!‬
‫و ﭘﺲ از ﻟﺤﻈﻪ اي ﻓﮑﺮ آرام ﮔﻔﺖ:‬

‫‪‬‬                                                                                               ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ وﻟﯽ ﻣﻦ ﭼﻘﺪر ﺑﺪم ﻣﯿﺎد از ﭘﺴﺮاﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﺎز ﻣﯽ ﮐﺸﻦ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﻋﺎﻗﻞ اﻧﺪر ﺳﻔﯿﻬﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در دل ﺣﺮف ﻧﻔﺲ را ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﺧﻮد درﮔﯿﺮي داري؟! وﻟﯽ ﺧﺐ دﺧﺘﺮا، ﭘﺴﺮا رو ﻣﺠﺒﻮر ﻣﯽ ﮐﻨﻦ.‬

‫ـ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﯿﺴﺘﻦ. ﺧﻮدﺷﻮن ﻣﯽ ﺧﻮان!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد:‬
‫ـ اﯾﻨﻢ ﯾﻪ ﺟﻮرﺷﻪ!‬

‫ـ درﺳﺘﺶ اﯾﻨﻪ!‬
‫ـ وﻟﯽ ﺑﺎور ﮐﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮﺷﻮن ﻣﺠﺒﻮرن. اﮔﻪ ﻧﺎزﺗﻮن رو ﻧﮑﺸﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﭽﺎره ﺷﻮن ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ!‬

‫ـ ﭼﺮا؟ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﻣﮕﻪ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﺎر اﻣﺎ ﺟﺪي ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ؟ ﺗﻮ ﭼﯽ دوﺳﺖ داري ﺑﮕﻢ؟!‬

‫ـ ﻧﻪ، ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ!‬
‫ـ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﭼﯽ دوﺳﺖ داري ﺑﮕﻢ؟!‬

‫ـ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﭼﯿﺰي دوﺳﺖ دارم؟! ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ اﺻﻼ ﺟﺮاﺗﺶ رو داري ﺑﮕﯽ؟!‬
‫ـ در ﻣﻮرد ﺟﺮات ﻣﻦ ﮐﻪ ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ اﺛﺒﺎت ﻧﯿﺴﺖ وﻟﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻗﻬﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ؟‬
‫ﺧﻨﺪه اي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻔﺲ زل زد:‬

‫ـ ﺑﻘﯿﻪ اش دﯾﮕﻪ واﺳﻪ ﺳﻦ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮﻫﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﯿﺴﺖ، ﻣﺤﺪودﯾﺖ ﺳﻨﯽ داره!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺪاﻓﻌﯽ ﺟﻠﻮ آورده ﺑﻮد ﻋﻘﺐ ﮐﺸﯿﺪ و ﺧﻮد را ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﮐﺮد و ﭼﺸﻢ ﻏﺮه اي ﺑﺮاي ﻣﺤﻤﺪ رﻓﺖ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺤﺚ را‬

‫ﺧﺎﺗﻤﻪ دﻫﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪي ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﻣﺤﻤﺪ ﭘﯽ ﺑﺮده ﺑﻮد.‬
‫ـ آﻫﺎن واﺳﻪ ﺧﻮدت ﻣﯿﮕﯽ؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ ﻧﻔﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف او اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﺧﺐ وﻗﺘﯽ ﺧﺎﻧﻮم ﻗﻬﺮ ﮐﻨﻦ ﺑﺮن ﻣﺮد ﮐﻪ ﺷﺐ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮده ﺧﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ….‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﯿﺎن ﺣﺮﻓﺶ ﭘﺮﯾﺪ:‬

‫ـ ﺧﺐ، ﺧﺐ ﮐﻪ ﭼﯽ ﻣﺜﻼ؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ اداﻣﻪ داد:‬
‫ـ ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻦ ﮐﻪ….‬

‫ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ي ﺳﺮخ ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺑﻪ زور ﻟﺒﺨﻨﺪش را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﺑﻪ ﺟﺎي اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﯾﻪ ﻗﻬﻮه ﯾﺎ ﯾﻪ ﺷﺎم ﻋﺎﻟﯽ روي ﻣﯿﺰ ﺑﭽﯿﻨﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ در و دﯾﻮار ﺧﻮﻧﻪ زل ﺑﺰﻧﻪ. ﺣﺎﻻ ﺟﺪا از ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺴﺎﯾﻞ دﯾﮕﻪ و ﺷﺐ و اﯾﻦ‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                                ‬

‫ﺣﺮﻓﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻧﯿﺎز…‬

‫ﻧﻔﺲ دﺳﺘﯽ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﯿﺎن ﺣﺮف ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺮﯾﺪ:‬
‫ـ واﯾﺴﺘﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ داري ﻣﯿﮕﯽ واﺳﻪ ﺧﻮدت ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري؟! ﺑﺒﯿﻦ آﻗﺎ، اول اﯾﻦ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻨﻮز دﻫﻨﺖ ﺑﻮي آب ﭘﺮﺗﻘﺎل ﻣﯿﺪه، ﺗﻮ رو ﭼﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ؟!‬

‫دوم اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﭼﻪ ﮐﻪ اوﻧﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻦ؟! ﺑﺬار زﻧﺪﮔﯿﺸﻮن رو ﺑﮑﻨﻦ ﻣﺮدم!‬
‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و در اداﻣﻪ ي ﺳﺨﻨﺮاﻧﯿﺶ اﻓﺰود:‬
‫ـ واﻗﻌﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺑﻌﻀﯽ ﻣﺮدا ﺗﺎﺳﻒ ﺧﻮرد ﮐﻪ زﻧﺪﮔﯽ رو ﻓﻘﻂ ﺗﻮ ﻫﻤﻮن ﻣﺴﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﭼﻪ ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ي ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. ﺗﮑﯿﻪ اش را از ﺗﺨﺖ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻗﻬﻘﻬﻪ ﺳﺮ داد. ﭼﻘﺪر اﯾﻦ دﺧﺘﺮ در ﻧﻈﺮش ﺳﺎده و ﭘﺎك و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺳﺮﮐﺶ‬
‫ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ اﺧﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﻦ ﺧﻨﺪه زﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد:‬

‫ـ واﻗﻌﺎ، واﻗﻌﺎ!‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ اﺻﻼ ﻣﻌﻘﻮﻟﻪ ي ازدواج ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﭼﯿﺰ ﺟﺎﻟﺒﯽ ﻧﯿﺴﺖ! ازدواج ﭼﺮا؟! آدم ﺑﻪ دوﻧﻪ ﯾﻪ…ﯾﻪ…‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﺮﭼﻪ ﮔﺸﺖ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮐﻠﻤﻪ اي را ﺑﺮاي ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﮐﺮدن ﻟﻘﺒﯽ ﮐﻪ در ذﻫﻨﺶ ﻧﻘﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﯿﺎﺑﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﯾﻪ، ﮐﻪ ﺣﺎﻻ اﯾﻦ ﺟﺎ ﯾﻪ ﮐﻠﻤﻪ ﺣﺬف ﺑﺮ ﻗﺮﯾﻨﻪ ي ادﺑﯽ ﻣﯿﺸﻪ، ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ رﻧﮕﯽ ﮐﻨﻪ، ﺣﺎﻻ ﭼﻪ دﺧﺘﺮ ﭼﻪ ﭘﺴﺮ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز آﺛﺎر ﺧﻨﺪه در ﭼﻬﺮه اش ﻫﻮﯾﺪا ﺑﻮد از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪ رﻓﺖ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﭼﻬﺮه اش از دﯾﺪ ﻧﻔﺲ ﻣﺨﻔﯽ‬

‫ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﮔﻪ ازدواج ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻮن ﺷﺐ ﻋﻤﻠﯿﺎت ﺑﻮد، ﺑﻠﻪ! وﻟﯽ ازدواج ﮐﻪ ﻓﻘﻂ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫ـ ﺧﺐ اﯾﻨﻢ ﻧﺒﺎﺷﻪ وﻟﯽ ﮐﻤﯽ ﺗﺎ ﻗﺴﻤﺘﯽ آره دﯾﮕﻪ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺒﺶ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد و در ﮐﻤﺪ ﺑﻪ ﺟﺴﺖ و ﺟﻮ ﭘﺮداﺧﺖ:‬
‫ـ آره دﯾﮕﻪ، اﮔﻪ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻮن زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺠﺮدي ﻋﺎﻟﯿﻪ. ﻫﻢ ﻣﺤﺪودﯾﺘﯽ ﻧﺪاري، ﻫﻢ…‬

‫ﻣﮑﺜﯽ ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد:‬
‫ـ ﻫﻢ ﺳﺎﯾﺮ ﻣﻮارد!‬
‫ﻧﻔﺲ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﺑﺎ ﺷﻮق ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ آﻓﺮﯾﻦ، اﺻﻼ ﻣﺠﺮد ﺑﻮدن ﯾﻌﻨﯽ زﻧﺪﮔﯽ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را از ﮐﻤﺪ ﺑﯿﺮون آورد و رو ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪ ي ﻟﺐ داﺷﺖ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ وﻟﯽ ﺗﻮ ﻫﻤﻪ ي زﻧﺪﮔﯽ رو ﺧﻼﺻﻪ ﮐﺮدي ﺗﻮ ﻫﻤﻮن ﺷﺐ ﻋﻤﻠﯿﺎت!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺣﺮص از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮه رﻓﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺑﻠﻨﺪي ﮐﻪ ﺧﺒﺮ از ﮐﻼﻓﮕﯽ او ﻣﯽ داد ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اي ﺑﺎﺑـــــﺎ! ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﻫﯽ اﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ ي ﻣﺴﺨﺮه رو ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺑﺮﯾﺎ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺎ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در ﺧﺮوﺟﯽ ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد:‬
‫ـ اﺻﻼ ﻣﻦ از ﺧﯿﺮش ﮔﺬﺷﺘﻢ! ﻋﺠﺒﺎ!‬

‫‪‬‬                                                                                                            ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر از ﺻﺮاﻓﺖ ﺟﺴﺖ و ﺟﻮ اﻓﺘﺎد و رو ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺎﺷﻪ، ﺑﺎﺷﻪ، آروم ﺑﺎش! ﻧﮕﻔﺘﯽ روﻏﻦ داﺷﺘﯿﻢ ﯾﺎ ﻧﻪ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ اﯾﺴﺘﺎد و ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺎزم روﻏﻦ؟!‬
‫ـ اﻻن ﮐﻪ دﯾﮕﻪ ﻧﯿﺎزي ﻧﯿﺴﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ دوﻧﯽ، ﺧﺎﺻﯿﺖ اﯾﻦ ﺟﻮر ﻣﺴﺎﯾﻠﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﺮ زد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﯿﺎ، ﯾﻪ ﺧﺎﺻﯿﺖ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ داره. دﯾﮕﻪ زﺑﻮن ﺑﺪون روﻏﻦ ﺑﺎز ﻣﯿﺸﻪ!‬
‫و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ ﮐﻪ ﺻﺪاي ﺧﻨﺪان ﻣﺤﻤﺪ را ﺷﻨﯿﺪ:‬

‫ـ وﻟﯽ ﺑﯿﯿﻦ، دﯾﺪت رو ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﻮر ﭼﯿﺰا ﻋﻮض ﮐﻦ!‬
‫و ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه اش ﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﺳﮑﻮت اﺗﺎق ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ در را ﮐﻪ ﺑﺴﺖ ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﮔﻔﺖ: »ﭼﺶ ﺑﻮد اﯾﻦ اﻣﺮوز؟!«‬
‫***‬

‫ـ ﺟﺎﻧﻢ؟!‬
‫ـ ﺟﺎﻧﻢ و ﮐﻮﻓﺖ! ﺟﺎﻧﻢ و درد!‬

‫ـ ﭼﺘﻪ ﻋﻠﯽ؟!‬
‫ـ ﮐﺠﺎﯾﯽ دﺧﺘﺮه ي ﭘﺮرو؟ ﮐﺠﺎ رﻓﺘﯽ ﺗﻮ؟ ﻫﺎن؟‬
‫ـ ﻣﮕﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻬﺖ؟!‬

‫ـ ﻣﮕﻪ ﻣﺎﻣﺎن زﺑﻮﻧﻪ ﺗﻮﺋﻪ؟! ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ، ﺑﺪم ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺰﻧﻨﺖ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﻗﺪﻣﯽ از ﺟﻤﻊ دور ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ﺑﭽﻪ ﻫﺎ؟ اﮔﻪ ﺟﺮات داري ﺧﻮدت ﺑﯿﺎ!‬
‫ـ اي ﺑﺎﺑﺎ! ﻣﻦ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ داد ﮐﺸﯿﺪم ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺳﯽ! دوﺑﺎره ﻣﯿﮕﻢ، ﺑﺘﺮس دﯾﮕﻪ، ﺑﺎﺷﻪ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ از ﻟﺤﻦ ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻧﻪ ي ﻋﻠﯽ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد:‬

‫ـ ﮐﯽ؟ ﻣﻦ؟ ﺗﺮس؟‬
‫ـ اي ﺑﺎﺑﺎ، ﺿﺎﯾﻊ ﻧﮑﻦ دﯾﮕﻪ!‬

‫ـ ﻧــــــﭻ!‬
‫ـ ﺟﻮنِ ﻣﻦ؟ ﯾﻪ ﺑﺎر ﻧﺰن ﺗﻮ ﺣﺎل ﻣﻦ!‬
‫ﻟﺤﻦ ﺻﺪاﯾﺶ را ﻋﻮض ﮐﺮد و اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﺧﺸﻦ ﺑﺸﻢ؟!‬
‫ـ ا‪ ‬ﺗﻮ ﺑﻠﺪي ﺧﺸﻦ ﺑﺎﺷﯽ؟!‬

‫‪‬‬                                                                                             ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ اﻣﻢ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ!‬

‫ـ اﺻﻼ ﺑﻬﺖ ﻧﻤﯿﺎدا. ﺣﺎﻻ ﺧﺸﻦ ﺑﺸﯽ ﭼﻪ ﺟﻮري ﻣﯿﺸﯽ ﻣﺜﻼ؟‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎ ﮐﻦ! اﻧﻘﺪر زدي ﺗﻮ ﺣﺎﻟﻢ ﮐﻪ دﻟﻢ ﺷﮑﺴﺖ! ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﭼﯽ ﺑﭽﺴﺒﻮﻧﻤﺶ؟! ﮔﺮون ﺧﺮﯾﺪه ﺑﻮدم!‬

‫ـ ﺣﺎﻻ اﻧﻘﺪر دﺳﺖ ﻣﻦ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ دﻟﺖ ﺷﮑﺴﺖ؟!‬
‫ـ ﻧﺨﯿﺮم، ﺳﻔﺎﻟﺶ آﺷﻐﺎﻟﯽ ﺑﻮد!‬
‫ﻧﻔﺲ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻧﮕﺎه ﺗﯿﺰﺑﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺳﻌﯿﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ آن اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻠﻨﺪ و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ دﻟﺒﺮاﻧﻪ اي ﺧﻨﺪﯾﺪ:‬

‫ـ ﺗﻮ ﮐﯽ ﻣﺜﻞ آدم ﺧﺮﯾﺪ ﮐﺮدي ﮐﻪ اﯾﻦ دوﻣﯿﻦ ﺑﺎرت ﺑﺎﺷﻪ؟!‬
‫ـ اَه! ﻧﻔﺲ؟ ﺗﻮام ﻫﻤﺶ اﯾﻦ ﺣﺲ ﭘﺴﺮوﻧﻪ ي ﻣﻨﻮ ﺿﺎﯾﻊ ﮐﻦ!‬

‫ـ آخ ﻣﻦ ﺑﻤﯿﺮم واﺳﻪ اﯾﻦ ﺣﺴﺖ!‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ اﻣﺮوز ﺳﻪ ﺑﺎر دﻟﻢ رو ﺷﮑﻮﻧﺪي.‬
‫ـ ﻣـــــــــــﻦ؟‬

‫ـ ﺑﻠﻪ، ﺳﺮت رو اﯾﻦ ور و اون ور ﻧﭽﺮﺧﻮن ﺑﺎ ﺷﻤﺎم، ﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺷﻤﺎم!‬
‫آه ﭘﺮ ﺳﻮز و ﮔﺪازي ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ داﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﯾﻪ ﺑﺎر ﮐﻪ زدي دﻟﻢ اﻓﺘﺎد ﺷﮑﺴﺖ دو ﺑﺎرم ﮐﻪ ﺿﺎﯾﻌﻢ ﮐﺮدي!‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﻦ ﻋﻠﯽ، ﺑﻮﺷﻪ)ﺑﺎﺷﻪ(؟!‬
‫ﻋﻠﯽ ﺧﻨﺪه ي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺳﺮ داد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﻮﺷﻪ ﻧﯿﻢ وﺟﺒﯽ. زﺑﻮن در آوردﯾﺎ، ﻣﻦ ﻧﺒﻮدم اﯾﻦ ﻣﺪت ﺑﺎ ﮐﯿﺎ ﮔﺸﺘﯽ؟!‬
‫ـ ا‪ ‬ﻋﻠﯽ؟!‬

‫ـ ﺑﻠﯽ؟!‬
‫ـ ﭼﺮت ﻧﮕﻮ دﯾﮕﻪ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻧﮕﻔﺘﯽ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬

‫ـ ﺑﺎ دوﺳﺘﺎم اوﻣﺪﯾﻢ ﻫﻮا ﺧﻮري!‬
‫ـ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ ﻧﺒﻮد ﺑﺨﻮرﯾﻦ؟ ﭘﻠﻮ ﺧﻮري، ﭼﯿﺰي؟!‬

‫ـ ﻟﻮس ﻧﺸﻮ.‬
‫ﻋﻠﯽ ﺟﺪي ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﮐﯽ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدي؟‬

‫ـ ﺷﺐ ﺧﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻢ.‬
‫ـ دوﺳﺘﺎت ﮐﯿﺎن؟‬

‫‪‬‬                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ـ ﻣﺎﻣﺎن ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﺘﺸﻮن. اوﮐﯽ ﺧﻮش ﻏﯿﺮت؟!‬

‫ـ اوﮐﯽ، ﺣﺎﻻ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺧﻮش ﺑﮕﺬروﻧﯽ. ﻣﻮاﻇﺐ ﺧﻮدت ﺑﺎش. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻦ ﺷﮏ دارم ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻧﯽ!‬
‫ـ ﻋﻠــــــــــــﯽ؟!‬

‫ـ ﺑﻠﯽ؟ ﺑﺪه ﺑﻐﻠﯽ!‬
‫ـ ﮐﺎري ﻧﺪاري؟‬
‫ـ زود ﺑﯿﺎ.‬

‫ﮔﻮﺷﯽ را درون ﺟﯿﺐ ﺷﻠﻮارش ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺖ. از آن دور ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ آن ﻫﻤﻪ ﻋﻼﻣﺖ ﺳﻮال را ﮐﻪ در ﭼﺸﻢ ﻫﺎي‬
‫ﻗﻬﻮه اي ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺎ ﺧﺸﮏ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺸﺨﯿﺺ دﻫﺪ و ﺳﻌﯿﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﮐﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻀﺤﮏ و ﻣﺸﻤﺌﺰ ﮐﻨﻨﺪه اش ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎي ﻧﻔﺲ را از ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﮔﺬراﻧﺪ.‬

‫ﺣﺮﺻﺶ را در ﻣﯽ آورد. ﺑﺎ ﯾﺎد آوري ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ روي ﻟﺐ راﻧﺪ و ﺑﯽ ﺧﯿﺎل از ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺳﭙﻨﺪ را ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻗﺮار داد:‬
‫ـ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ؟ دﺧﺘﺮا ﮐﺠﺎ رﻓﺘﻦ؟‬
‫ـ رﻓﺘﻦ ﻟﺒﺎﺳﺎﺷﻮن رو ﻋﻮض ﮐﻨﻦ، ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﯾﻪ دوري ﺑﺰﻧﯿﻢ و ﻧﺎﻫﺎر ﺑﺨﻮرﯾﻢ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺮاي ﺗﺸﮑﺮ ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد.‬
‫داﺧﻞ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن، دﺧﺘﺮا ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﻪ ﻃﺮﻓﯽ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ و وﺳﺎﯾﻞ ﻣﻮرد ﻧﯿﺎز را آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻧﻔﺲ ﻫﻢ از ﺟﻤﻊ آن ﻫﺎ ﮔﺬﺷﺖ و ﺧﻮد را ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ‬

‫رﺳﺎﻧﺪ. ﻟﺒﺎس زﯾﺎدي ﺑﺎ ﺧﻮد ﻧﯿﺎورده ﺑﻮد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻫﻤﺎن ﭘﺎﻟﺘﻮي ﺑﺎدﻣﺠﺎﻧﯽ رﻧﮕﺶ را روي ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺟﯿﻦ آﺑﯽ رﻧﮕﺶ را ﻫﻢ ﺑﺎ ﺷﻠﻮار ﮐﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ‬
‫ﺑﻪ ﭘﺎ داﺷﺖ ﻣﻌﺎوﺿﻪ ﮐﺮد. ﭘﺎﻟﺘﻮﯾﺶ را ﮐﻪ ﭘﻮﺷﯿﺪ. ﺷﺎل آﺑﯽ رﻧﮕﺶ را ﮐﻪ رﮔﻪ ﻫﺎي آﺑﯽ و ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ آن ﻣﯽ ﺑﺨﺸﯿﺪ روي ﺳﺮ‬
‫ﮐﺸﯿﺪ و ﮐﯿﻒ ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮕﺶ را ﻧﯿﺰ ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﭘﺲ از ﺗﺠﺪﯾﺪ آراﯾﺸﺶ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰرﮔﯽ روي ﻟﺒﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻮدش ﻣﯽ‬

‫داﻧﺴﺖ. ﺑﺮاي اﯾﻦ ﮐﻪ اﺷﺘﯿﺎق ﻧﺎﺷﯽ از ﺑﻮدن ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ را در ﺧﻮد ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﺪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ آن را ﮐﻢ رﻧﮕﺘﺮ ﮐﻨﺪ. ﭼﺸﻤﺶ ﺧﻮرد ﺑﻪ اﻟﻬﺎم ﮐﻪ‬
‫ﮐﻨﺎر آﯾﻨﻪ ﺑﺮﻧﺠﯽ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﺳﺒﺪ ﺣﺼﯿﺮي ﻗﻬﻮه اي رﻧﮕﯽ را ﮐﻨﺎر ﭘﺎﯾﺶ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﮐﻤﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي‬

‫ﻣﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭘﺮي ﺳﯿﺦ ﻫﺎ ﯾﺎدت ﻧﺮه ﻫﺎ.‬
‫ـ ﺧﺐ دﯾﮕﻪ، ﭼﻪ ﻗﺪر ﻏﺮﻏﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺣﻮاﺳﻢ ﭘﺮت ﺷﺪ.‬

‫ـ آﺧﻪ ﺗﺎ زور ﺑﺎﻻ ﺳﺮ ﺗﻮ ﯾﮑﯽ ﻧﺒﺎﺷﻪ آﺑﯽ ازت ﮔﺮم ﻧﻤﯿﺸﻪ.‬
‫ﺻﺪاي ﺧﻨﺪان ﭘﺮﯾﺎ از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ:‬

‫ـ زورﯾﻪ؟!‬
‫اﻟﻬﺎم ﺑﺎ ﺗﺸﺮ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ زود ﺑﺎش!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ اﻟﻬﺎم ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺧﻮدﻣﺎﻧﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﮔﻪ ﮐﺎري ﻫﺴﺖ اﻧﺠﺎم ﺑﺪم؟‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫اﻟﻬﺎم ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎي ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ! ﭼﻄﻮري ﺷﻤﺎ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺷﮑﻢ ﺑﺮآﻣﺪه ي اﻟﻬﺎم اﺷﺎره ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮي! واﺳﺶ اﺳﻢ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدﯾﻦ؟‬
‫اﻟﻬﺎم ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺮد ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻧﻔﺲ از ﻣﻮﺿﻮع ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه ي ﺳﺎل ﺧﺒﺮ ﻧﺪارد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﮐﺠﺎي ﮐﺎري ﺧﻮاﻫﺮ ﻣﻦ؟ ﺣﺴﺎم ﭘﻮﺷﮏ و ﺷﯿﺮ ﺧﺸﮏ ﻫﺎﺷﻢ ﭼﯿﺪه ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺶ! اون وﻗﺖ ﺗﻮ ﻣﯿﮕﯽ اﺳﻢ؟!‬

‫ـ آره؟!‬
‫ـ آره، ﺧﯿﻠﯿﻢ آره! ﺣﺎﻻ ﺑﺒﯿﻦ اﮔﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﯿﺎ اﯾﻦ ﺳﺒﺪ رو ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺒﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ، اﮔﻪ ﺗﻮﻧﺴﺘﯽ ﺣﺴﺎم اﮔﻪ ﻧﺸﺪ ﻣﺤﻤﺪ رو ﭘﯿﺪا ﮐﻦ اﯾﻦ رو ﺑﺪه دﺳﺘﺸﻮن.‬

‫ـ ﭼﺮا؟ ﺧﺐ ﺧﻮدم ﻣﯿﺎرم دﯾﮕﻪ.‬
‫ـ اﻫﻪ! ﭘﺲ اﯾﻦ ﭘﺴﺮا رو آوردﯾﻢ اﯾﻦ ﺟﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر؟ ﺑﺪو دﺧﺘﺮ، زود ﺑﺎش.‬
‫و ﺑﺎ دﺳﺖ ﻧﻔﺲ را ﻫﻞ داد. ارﻏﻮان ﮐﻪ ﺳﯿﻨﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ از ﮐﻨﺎرﺷﺎن ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ رو ﺑﻪ اﻟﻬﺎم ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ آﻫﺎي ﺗﭙﻠﯽ، اﻧﻘﺪر دﺳﺘﻮر ﻧﺪه ﺧﻮدﺗﻢ ﺑﺮو ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ دﯾﮕﻪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﺮوج از در ﺟﻮاب اﻟﻬﺎم را ﻧﺸﻨﯿﺪ. ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ آﻣﺪ ﭼﺸﻢ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﺴﺎم ﯾﺎ ﻣﺤﻤﺪ را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ. ﺧﺒﺮي از ﺣﺴﺎم ﻧﺒﻮد‬

‫اﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺳﻔﯿﺪ ﮐﻨﺎر اﺳﺘﺨﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ دورﺑﯿﻦ زﯾﺒﺎ و ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮓ ﻋﮑﺎﺳﯽ اش ور ﻣﯽ رﻓﺖ. ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺑﻪ او ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ ﺳﺮش را‬
‫ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺖ. دوﺑﺎره ﺑﺎ ﻫﻤﺎن اﺧﻢ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺟﺰء ﻻﯾﻨﻔﮏ اﺟﺰاي ﭼﻬﺮه اش ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽ ﺷﻮد ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ‬
‫ﻣﯽ داﻧﺴﺖ اﯾﻦ اﺧﻢ ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ي ﻣﻐﺮورش ﺟﺬاﺑﯿﺖ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﺪ.‬

‫ـ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﯾﻦ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﺒﺪ را ﮐﻨﺎر ﻣﺤﻤﺪ، روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ دﯾﮕﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻢ ﮐﻢ ﭘﯿﺪاﺷﻮن ﺑﺸﻪ، ﺣﺎﻻ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﺮﯾﻢ؟‬
‫ـ ﻣﯽ رﯾﻢ ﺑﺎغ ﭘﺎﯾﯿﺰ.‬
‫ـ ﺑﺎغ ﭘﺎﯾﯿﺰ؟! ﭘﺎغ ﭘﺎﯾﯿﺰ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫ـ اون ﺟﺎ ﻫﻢ ﺑﺎغ ﺣﺎج ﺑﺎﺑﺎﺳﺖ وﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ اوﻗﺎت واﺳﻪ ﻋﮑﺴﺎم ﺳﺮ از اون ﺟﺎ در ﻣﯿﺎرم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ زﯾﺮﮐﯽ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻫﻤﻮن ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻤﯽ ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه؟! ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ﯾﺎدﺗﻪ؟‬

‫ـ ﭘﺲ ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﮐﺮدي؟ اون روز ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﻦ و اﻟﻬﺎم رو ﺑﺒﺮي ﮐﻪ ﻧﺸﺪ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺑﻠﻨﺪش ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫‪‬‬                                                                                                            ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ـ ﺧﺪا ﻧﮑﻨﻪ ﺟﻠﻮي اﯾﻦ اﻟﻬﺎم ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﯽ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. ﻣﺤﻤﺪ راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ. ﻃﯽ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺧﻮردي ﮐﻪ ﺑﺎ اﻟﻬﺎم داﺷﺖ ﺑﻪ ﺧﻠﻖ و ﺧﻮﯾﺶ واﻗﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد. از ﻫﻤﺎن دﺧﺘﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﺪه‬
‫ﺣﺘﯽ ﺑﺎ زور ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺷﺎن دﺳﺖ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎ ﺻﺪاي زﻧﮓ ﮐﻮﺗﺎه ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﯽ از ﭘﯿﺎﻣﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ارﺳﺎل ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻮﯾﯽ‬

‫ﭼﯿﺰي را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آورد ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﻣﻘﺪﻣﻪ اي ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﺎ ﭘﺴﺮا راﺣﺖ ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺎي اﻧﮕﺎر!‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ از ﺟﻤﻠﻪ ي ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﮐﺮدن ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ي ﺳﺨﺖ و ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ ﻧﻔﻮذ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻨﻈﻮرش را ﺑﯿﺎﺑﺪ اﻣﺎ‬

‫ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﻋﺎﯾﺪش ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻣﺎﻧﻨﺪ در آﻫﻨﯿﻨﯽ ﻣﺎﻧﻊ ﻧﻔﻮذ ﺑﻪ ﻋﻤﻖ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻌﺼﻮم اﻣﺎ ﻣﻐﺮورش ﻣﯽ ﺷﺪ، ﻫﻤﺎن اﺧﻢ ﻫﻤﯿﺸﮕﯿﺶ ﺑﻮد. اﻣﺎ ﻧﻔﺲ‬
‫ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻗﺼﺪ دارد از زﯾﺮ زﺑﺎﻧﺶ ﺣﺮف ﺑﮑﺸﺪ ﭘﺲ ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧﻪ اﺗﻔﺎﻗﺎ، ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻨﺎر ﻧﻤﯿﺎم.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﻧﺴﺮدﺗﺮ از او ﭘﺎﺳﺦ داد:‬
‫ـ اﻣﺎ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽ رﺳﻪ.‬

‫و ﺻﺎف زل زد ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻔﺲ.‬
‫ـ ﻋﻠﯽ ﺧﺎن ﺑﻬﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮدن ﮐﻪ راﺣﺖ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﮐﻨﺎر ﻣﯿﺎي!‬

‫ﻧﻔﺲ ﮔﯿﺞ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد. ﻋﻠﯽ؟! ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ؟ ﻧﻔﺲ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﯾﺎد ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ اش ﺑﺎ ﻋﻠﯽ و ﻧﮕﺎه ﺗﯿﺰﺑﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ اﻓﺘﺎد. در دﻟﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ زد و‬
‫در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺷﻮﻗﯽ ﻧﺎآﺷﻨﺎ وﺟﻮدش را ﻗﻠﻘﻠﮏ ﻣﯽ داد ﺑﺎ ﭼﻬﺮه اي آرام و ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ از ﯾﺎد آوري ﻋﻠﯽ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ آﻫﺎن، ﻋﻠﯽ رو ﻣﯿﮕﯽ؟ اون ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ ﻓﺮق داره.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﯾﺰ ﮐﺮد و ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ؟!‬

‫ـ وا! ﺣﺮﻓﺎ ﻣﯽ زﻧﯿﺎ! ﺣﺘﻤﺎ ﯾﻪ ﻓﺮﻗﯽ داره ﮐﻪ ﻣﻦ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ دوﺳﺶ دارم!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺘﺶ را ﮐﻨﺘﺮل ﮐﻨﺪ ﺑﺎ ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺣﺎل و ﻫﻮات ﻋﻮض ﺷﺪ ﯾﻬﻮ؟!‬

‫و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺑﺎ ﺧﻮدش ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﺎﺷﻪ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻦ اﻋﺘﻘﺎدي ﺑﻬﺶ ﻧﺪارم.‬

‫ﻧﻔﺲ اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻨﻢ از اﯾﻦ ﺟﻮر ﺷﯿﺮﯾﻨﯿﺎ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد.‬
‫ـ آره ﺧﺐ، اوﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ دﯾﺎﺑﺖ دارن ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻦ ﻫﺮ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ رو اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻨﻦ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ وﻟﯽ ﺑﻌﻀﯽ ﺷﯿﺮﯾﻨﯿﺎ ﺑﻪ اﻣﺘﺤﺎﻧﺸﻮن ﻣﯽ ارزه.‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫‬
‫  .‪ .‬‬                                ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﮐﻪ ﮐﺎرت ﺑﻪ اﻧﺴﻮﻟﯿﻦ ﻧﮑﺸﻪ.‬
‫ـ ﻫﻮم! ﯾﺎدم ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ! راﺳﺘﯽ ﺗﻮ ﭼﺮا ﺑﻪ ﻋﺸﻖ اﻋﺘﻘﺎدي ﻧﺪاري؟!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻢ و زﯾﺮ ﮐﻪ آراﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﺗﺮ از ﻫﺮ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭼﻮن ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ، ﻣﯿﮕﻦ ﻋﺸﻖ آدم رو داغ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ اﻣﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ ﭘﺨﺘﻪ اس، ﻫﺮ داﻏﯽ ﯾﻪ روز ﺳﺮد ﻣﯿﺸﻪ اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﭘﺨﺘﻪ اي دﯾﮕﻪ ﺧﺎم ﻧﻤﯿﺸﻪ‬
‫اﻋﺘﻘﺎد دارم!‬

‫و در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﻬﺖ زده ي ﻧﻔﺲ از ﮐﻨﺎرش ﮔﺬﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﻟﻬﺎم ﮐﻪ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ آﻣﺪ، رﻓﺖ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﺎج و واج ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭼﺮا ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺟﻤﻠﻪ اي را ﺑﻪ زﺑﺎن آورده ﺑﻮد؟! ذﻫﻨﺶ را ﺑﯿﺶ از اﯾﻦ درﮔﯿﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮑﺮد و ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ‬

‫دورﺑﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ و ﺳﺒﺪي ﮐﻪ روي ﻧﯿﻤﮑﺖ ﻗﺮار داﺷﺖ او ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﻟﻬﺎم رﻓﺖ.‬
‫ـ ا‪ ‬ﻣﺤﻤﺪ اذﯾﺖ ﻧﮑﻦ دﯾﮕﻪ!‬
‫ـ اﻟﻬﺎم ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ، ﻣﯿﮕﻢ ﻧﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻪ!‬

‫ﺣﺴﺎم ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺗﺎ ﺧﻮاﺳﺖ ﺳﺨﻨﯽ ﺑﺮ زﺑﺎن آورد ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻮد را ﺑﻪ او رﺳﺎﻧﺪ و دﺳﺘﺶ را دور ﺑﺎزوي او ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد و ﺑﺎ‬
‫ﺻﺪاي آرام ﻣﺸﻐﻮل ﮔﻔﺖ و ﮔﻮ ﺑﺎ او ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﺟﻤﻊ آن ﻫﺎ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي رو ﺑﻪ اﻟﻬﺎم ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪه؟! اﺧﻤﺎت ﺗﻮ ﻫ‪‬ﻤﻪ؟!‬
‫اﻟﻬﺎم ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻗﻬﺮ ﮔﻮﻧﻪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﯾﮏ ﭘﺎﯾﺶ را روي زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اَه! اﯾﻦ ﻣﺤﻤﺪ اﻣﺮوز ﻫﻤﺶ ﺳﺎز ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﯽ زﻧﻪ، ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮل ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺑﺪ ﺷﺪه ﺑﻮد آﻗﺎ، اﻻﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ دو دﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎغ ﭘﺎﯾﯿﺰ‬

‫اﻻن ﻣﯿﮕﻪ ﻧﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ دﻗﺎﯾﻘﯽ ﭘﯿﺶ از رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺑﺎغ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ، ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﺷﺪه ﮐﻪ… ﻟﺒﺨﻨﺪي روي ﻟﺒﺎﻧﺶ ﻧﺸﺎﻧﺪ و دﻟﺠﻮﯾﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺣﺎﻻ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره ﮐﻪ! ﻣﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ رﯾﻢ در ﻋﻮض ﺗﻼﻓﯽ ﮐﻦ.‬
‫اﻟﻬﺎم از ﮐﻮﺑﯿﺪن ﭘﺎﯾﺶ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ دﺳﺖ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺳﺮش را ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮ آورد و ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﭼﻪ ﺟﻮري؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻤﮑﯽ زد و ﺑﺎ آﻣﺪن ﺣﺴﺎم ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪ.‬
‫ـ اﻟﻬﺎم ﺧﯿﻠﯽ اﺻﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. از ﻫﻤﻮن دﯾﺮوزم ﻗﺮار ﺑﻮد واﺳﻪ ﻧﺎﻫﺎر ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺎغ ﮐﯿﺎرش اﯾﻨﺎ، اﺻﺮار ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﯿﺨﻮدﯾﻪ.‬

‫ﻟﺤﻦ ﺣﺴﺎم اﻧﻘﺪر ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه از ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺳﺨﻦ او ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮداﺷﺖ.‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺎن دوﺑﺎره ﭼﻪ ﺑﻬﻮﻧﻪ اي آورده ﮐﻪ ﻣﺎ رو ﻧﺒﺮه اون ﺟﺎ…‬
‫ـ اﻟﻬـــﺎم!‬

‫ـ ﻫﺎن؟!‬
‫ـ ا‪ ‬ﺑﺲ ﮐﻦ دﯾﮕﻪ!‬

‫‪‬‬                                                                                                             ‫‬
‫  .‪ .‬‬                               ‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ دﯾﺪ ﺑﺤﺚ آن ﻫﺎ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﮔﯿﺮد آرام ﻋﻘﺐ ﮔﺮد ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺤﻤﺪ رﻓﺖ. وﻗﺘﯽ ﺑﻪ او رﺳﯿﺪ ﺑﺎ ﺗﺸﺮ زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺮو آﺗﯿﺸﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮدي رو ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻦ، اﻟﻬﺎم ﮔﻨﺎه داﺷﺖ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺣﺎﻟﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺤﻈﻪ اي از ﮔﻔﺘﻪ ي ﺧﻮد ﭘﺸﯿﻤﺎن ﺷﺪ و ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ زﯾﺎده روي ﮐﺮده اﺳﺖ. اﺻﻼ ﺑﻪ او ﭼﻪ رﺑﻄﯽ‬

‫داﺷﺖ؟! اﻣﺎ ﻣﮕﺮ ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻣﺸﺘﺎق ﻧﺒﻮد ﺑﺎغ ﭘﺎﯾﯿﺰ را ﺑﺒﯿﻨﺪ؟!‬
‫ـ اون ﮔﻨﺎه داﺷﺖ ﯾﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎه رو ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﯽ؟!‬
‫و ﭘﻮزﺧﻨﺪي ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺎﻧﺪه ﺑﻮد را ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﺸﺎن داد.‬

‫ـ ﻧﻪ، ﭼﺮا ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﺎﺷﻢ؟!‬
‫ـ از اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﻟﻬﺎم داره ﻣﯽ ﺧﻨﺪه وﻟﯽ ﺗﻮ داري ﻣﻨﻮ ﻣﯽ زﻧﯽ!‬

‫و ﺑﺎ اﺷﺎره ي دﺳﺖ اﻟﻬﺎم را ﻧﺸﺎﻧﺶ داد ﮐﻪ ﻗﻬﻘﻬﻪ زﻧﺎن ﻣﺸﺖ ﻫﺎي آراﻣﯽ ﺑﻪ ﺑﺎزوي ﺣﺴﺎم ﻣﯽ ﮐﻮﻓﺖ. ﻧﻔﺲ آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و دوﺑﺎره ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ او ﺑﺮﮔﺸﺖ و اﺧﻤﯽ ﺣﻮاﻟﻪ اش ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ در ﭘﯽ دورﺑﯿﻨﺶ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﯿﻤﮑﺖ ﮐﻨﺎر اﺳﺘﺨﺮ رﻓﺖ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﭘﯿﺶ ﺣﺴﺎم و اﻟﻬﺎم ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻘﯿﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﺸﺎن اﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﻫﻤﻪ آﻣﺎده ﺑﺮاي رﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺑﺎغ آﻗﺎي ﻣﻨﺼﻮري، ﭘﺪر ﮐﯿﺎرش‬

‫ﺑﻮدﻧﺪ. ﻋﺪه اي از دﺧﺘﺮا ﺑﻪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد اﻟﻬﺎم ﺗﺮﺟﯿﺢ دادﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﯿﺮ را ﭘﯿﺎده ﻃﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﻘﯿﻪ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﻮدﺷﺎن را ﺑﻪ ﺑﺎغ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن‬
‫ﻧﻔﺲ ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ و ﺗﺼﻤﯿﻤﯽ ﮐﻪ ﻗﺮار ﺑﻮد از زﺑﺎن او ﺑﺸﻨﻮد ﻣﻌﻄﻮف ﮐﺮد. اﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ و ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﭼﻨﺪان رو ﺑﻪ راه‬

‫ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ ﺗﺮﺟﯿﺢ داد ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﯿﺎرش ﺑﻪ ﺑﺎغ ﺑﺮود. اﻟﻬﺎم ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺣﺮف ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ روي ﻟﺐ راﻧﺪ و ﭼﺸﻤﮑﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ زد.‬
‫***‬
‫ـ ﺑﺪو اﻟﻬﺎم، اﻻن ﻣﯿﺎدا!‬

‫ـ واﯾﺴﺘﺎ دﯾﮕﻪ، ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﻢ دارم ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
‫ـ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﻣﺠﺒﻮري ﻫﺮ ﭼﻬﺎرﺗﺎش رو…‬

‫ـ ﻫﯿــــﺲ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺶ را ﮔﺰﯾﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪش را ﺧﻮرد. ﻗﻠﺒﺶ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﻣﯽ زد وﻟﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل ﺷﻮﻗﯽ ﮐﻪ در وﺟﻮدش ﺑﻮد او را ﺑﻪ ﺧﻨﺪه وا ﻣﯽ داﺷﺖ.‬
‫ـ آخ آخ اوﻣﺪ، ﺑﺠﻨﺐ.‬

‫ـ آﻫﺎ، اﯾﻨﻢ از اﯾﻦ، ﺗﻤﻮم ﺷﺪ!‬
‫اﻟﻬﺎم ﺑﺎ ﺟﻬﺸﯽ از روي دو ﭘﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮔﺮد ﺑﻪ او و ﺑﻪ ﺷﮑﻢ ﺑﺮآﻣﺪه اش ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. اﻟﻬﺎم از ﺣﺎﻟﺖ ﻧﮕﺎه ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد و دﺳﺘﺶ‬

‫را ﺑﻪ ﮐﻤﺮ زد:‬
‫ـ اﻟﻬﯽ، ﺑﭽﻪ ام داﻏﻮن ﺷﺪ!‬
‫ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﮔﺮدﻧﺪ.‬

‫ـ اﻟﻬﺎم، ﺣﺴﺎم دو ﺳﺎﻋﺘﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮﺗﻮﻧﻪ ﻫﺎ!‬
‫اﻟﻬﺎم ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﺮاي ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎزك ﮐﺮد و دﺳﺖ ﻧﻔﺲ را ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺧﺘﺮﻫﺎ رﻓﺖ و در دل ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ آن ﻫﺎ را ﻧﺪﯾﺪ.‬

‫‪‬‬                                                                                                             ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﻫﻮاي ﻣﻄﺒﻮع ﭘﺎﯾﯿﺰي ﺷﻮر و ﻧﺸﺎط ﻋﺠﯿﺒﯽ ﺑﻪ دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺑﺨﺸﯿﺪه ﺑﻮد. ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﺎ ﺟﯿﻎ و ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺎﻻ و ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ ﭘﺮﯾﺪﻧﺪ. اﻟﻬﺎم ﮐﻪ دﺳﺖ ﻧﻔﺲ را ﻣﺤﮑﻢ‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد، ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺳﻤﺎن ﺑﺮد و ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻮﻧﺪﮔﺎر ﺷﺪ اﯾﻦ اﺧﻤﻮ ﺧﺪا!‬

‫در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪاي ﺑﻮق ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﻫﺮ دوي آن ﻫﺎ را ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻮد ﺳﺎﺧﺖ. ﮐﯿﺎرش، ﺣﺴﺎم، ﻣﺤﻤﺪ و ﺳﭙﻨﺪ درون ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﻪ آن ﻫﺎ‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ زدﻧﺪ. اﻟﻬﺎم ﺑﺎ دﻫﺎﻧﯽ ﺑﺎز و ﭼﻬﺮه اي ﻣﻐﻤﻮم زﯾﺮ ﻟﺐ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ آﺧﻪ ﭼﻪ ﺟﻮري؟!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎي ﻧﻔﺲ و اﻟﻬﺎم ﺑﺮاﻧﺪ. ﮐﯿﺎرش ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اﻟﻬﺎم از ﻣﺪل ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﺬرﯾﻢ. وﻟﯽ اﻧﻘﺪر ﺳﻮاد ﻧﺪاري ﮐﻪ ﭘﻼك ﻣﺎﺷﯿﻦ رو ﺑﺒﯿﻨﯽ؟! ﺧﯿﻠﯽ زرﻧﮕﯽ ﺑﺎﺑﺎ! ﻣﻦ ﻫﻤﺶ رو ﺑﺎ ﺣﺴﺎم ﺣﺴﺎب ﻣﯽ ﮐﻨﻤﺎ!‬

‫اﻟﻬﺎم ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﭘﺎﯾﺶ را ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﯽ زار ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺧﺎك ﺑﻪ ﺳﺮم! اَه!‬
‫ﺳﭙﻨﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ دور از ﺟﻮن، ﺧﺪا رو ﺻﺪ ﻫﺰار ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺷﮑﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮن ﺳﺎﻟﻤﯿﻢ! وﻟﯽ ﺑﺎﺣﺎل ﺑﻮد اﻟﻬﺎم، ﺧﻮﺷﻢ اوﻣﺪ!‬
‫اﻟﻬﺎم ﺑﺎ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوﺗﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﺷﺎره ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﭘﻨﭽﺮي ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﻣﺮدي! از ﻫﻤﮑﺎرﻣﻢ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻦ!‬
‫ﺣﺴﺎم ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﮔﺮد ﺷﺪه ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻮد؟! ﺑﻌﻨﯽ ﻫﯿﭻ ﮐﺪوﻣﺘﻮن ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر ﺗﻔﺎوت ﺑﯿﻦ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ و ﮐﯿﺎرﺷﻪ؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ـ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ! اﺻﻼ ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯿﻢ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ رو ﭘﻨﭽﺮ ﮐﻨﯿﻢ؟!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ دﯾﮕﻪ ﻫﺮ ﮐﯽ ﻧﺪوﻧﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺗﻮ اﻻن ﺑﻪ ﺧﻮﻧﻢ ﺗﺸﻨﻪ اي! در ﺿﻤﻦ ﻓﻘﻂ واﺳﻪ ﺧﺎﻧﻮﻣﺎ راﺑﯿﻦ ﻫﻮد ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯿﺸﻪ ﻫﺎ!‬
‫اﻟﻬﺎم ﯾﮏ ﺗﺎي اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ داد:‬

‫ـ ﻫﺎن؟!‬
‫ﺻﺪاي ﺑﻮق ﻣﺎﺷﯿﻦ دﯾﮕﺮي ﺳﺒﺐ ﺷﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر ﭘﺴﺮﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﺳﺮﺷﺎن را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﺎده ﺑﭽﺮﺧﺎﻧﻨﺪ. ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم ﺳﺮﻧﺸﯿﻨﺎن آن دﺧﺘﺮ ﺑﻮد، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ‬

‫ﻫﺮ ﮐﺪام از دﺧﺘﺮﻫﺎ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺮاي ﭘﺴﺮﻫﺎ دﺳﺖ ﺗﮑﺎن ﻣﯽ دادﻧﺪ از ﮐﻨﺎرﺷﺎن رد ﺷﺪ.‬
‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪ؟! ﻧﻔﻬﻤﯿﺪم! ﺣﺴﺎم؟! زود، ﺗﻨﺪ، ﺳﺮﯾﻊ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪه!‬
‫ﺳﭙﻨﺪ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺣﺴﺎم ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﻤﻮﻧﯽ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﯽ!‬
‫ﺣﺴﺎم ﭼﺸﻢ ﻏﺮه اي ﺑﺮاي ﺳﭙﻨﺪ رﻓﺖ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﮔﺎز ﻣﺎﺷﯿﻦ را دور ﮐﺮد.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫آن روز ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎ و ﺑﺪي ﻫﺎﯾﺶ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﺧﻮد ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻋﺰم رﻓﺘﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ را ﻣﻨﺎﺳﺐ دﯾﺪ و‬

‫ﻣﺤﻤﺪ را در ﮔﻮﺷﻪ اي ﯾﺎﻓﺖ و ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ ي ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺣﻮاﺳﺸﺎن ﭘﯽ ﮐﺎرﯾﺴﺖ ﺧﻮد را ﺑﻪ او رﺳﺎﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺗﮑﯿﻪ اش را ﺑﻪ ﺗﻨﻪ ي درﺧﺘﯽ داده‬
‫ﺑﻮد و ﺗﻤﺎم ﺣﻮاﺳﺶ ﭘﯽ دورﺑﯿﻨﺶ و ﻋﮑﺲ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺻﺪاي ﭘﺎي ﻧﻔﺲ آرام ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ.‬

‫ـ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ دورﺑﯿﻨﺶ را ﮐﻤﯽ ﺑﺎﻻ آورد:‬
‫ـ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل واژه ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ.‬
‫ـ ﻣﻤﻨﻮن ﮐﻪ اﻣﺮوز ﺧﺒﺮم ﮐﺮدي ﺑﺎﻫﺎﺗﻮن ﺑﯿﺎم، ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮب ﺑﻮد.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ و ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﮐﻤﯽ رﻧﺠﯿﺪه ﺑﻮد اداﻣﻪ داد:‬
‫ـ ﺗﻮ اﻣﺸﺐ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯽ اﯾﻦ ﺟﺎ؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻧﻔﺲ زل زد و ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ. ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻌﺠﺐ از رﻓﺘﺎر او ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ اﻣﺎ ﻫﻤﺎن ﯾﮏ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﮑﺴﯽ را‬

‫ﮐﻪ ﺑﺎب ﻣﯿﻠﺶ ﺑﻮد از او ﺑﯿﻨﺪازد. ﻧﻔﺲ ﮐﻪ از ﺣﺮﮐﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ او ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﭘﺮ از ﻋﻼﻣﺖ ﺳﻮال ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﯾﻪ ﻋﮑﺲ ﺑﻮد ﺧﺐ! ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻮرﺗﺖ ﺑﺎ ﻏﺮوب آﻓﺘﺎب ﯾﻪ ﺟﻮر ﺧﺎﺻﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﮕﺬرﯾﻢ، اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﺮﮔﺮدي ﮐﻢ ﮐﻢ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻦ ﻣﻦ‬

‫ﻣﯽ رﺳﻮﻧﻤﺖ.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ زﺣﻤﺖ ﺑﯿﻔﺘﯽ!‬
‫ـ ﻗﺒﻼ ﻗﻮل ﺑﺮﮔﺸﺖ رو ﺑﻬﺖ داده ﺑﻮدم ﭘﺲ زﺣﻤﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮام.‬

‫ـ ﭘﺲ ﻣﻦ ﻣﯿﺮم ﭘﯿﺶ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ، ﻓﻘﻂ ﻣﯿﺸﻪ ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ راه ﺑﯿﻔﺘﯿﻢ؟!‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ، ﺑﺮو.‬

‫ﻧﻔﺲ از ﻣﺤﻤﺪ دور ﺷﺪ و ﺗﺮﺟﯿﺢ داد دﻗﺎﯾﻖ آﺧﺮ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺘﯽ ﺑﺎ ارﻏﻮان ﺑﭙﺮدازد.‬
‫ﺑﺎران ﮐﻢ ﮐﻢ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎرﯾﺪن ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺗﻤﺎم وﺳﺎﯾﻠﺸﺎن را ﺟﻤﻊ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ. ارﻏﻮان و اﻟﻬﺎم ﺧﯿﻠﯽ اﺻﺮار ﮐﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﻔﺲ ﺟﻤﻌﺸﺎن را‬
‫ﺗﺮك ﻧﮑﻨﺪ اﻣﺎ از آن ﺟﺎ ﮐﻪ ﻣﺮغ ﻧﻔﺲ ﯾﮏ ﭘﺎ داﺷﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ي آن ﻫﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ در ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ و ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺑﻮد ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد.‬
‫ﺑﻪ اﺻﺮار ﻧﻔﺲ ﺧﻮدش در را ﮔﺸﻮد. ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ از ﺑﺎغ ﺧﺎرج ﺷﺪ ﻧﻔﺲ آراﻣﺘﺮ از ﻗﺒﻞ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺴﺘﻦ در ﺷﺪ و ﭼﻨﺪ ﺑﺎر ﻫﻢ ﺑﺮاي ﺑﭽﻪ ﻫﺎ دﺳﺖ‬

‫ﺗﮑﺎن داد.‬
‫ـ آﻫﺎي  زود ﺑﺎش دﯾﮕﻪ، ﺧﯿﺲ ﺷﺪي!‬
‫ﺻﺪاي ﮔﺮم و ﻣﺮداﻧﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ زﯾﺮ ﺑﺎران ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ ﯾﮑﯽ زﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﺻﺪاﻫﺎ ﺑﻮد. ﺳﻮار ﮐﻪ ﺷﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪش را ﺑﺴﺖ و آرام ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺮﯾﻢ.‬
‫و ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﻣﻦ ﭼﻘﺪر ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ راﺣﺖ ﺗﺮ از ﻗﺒﻞ ﺑﺮﺧﻮرد ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ـ ﭼﺮا ﺑﻬﻢ ﮔﻔﺘﯽ ؟!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ دﺳﺘﺶ را روي دﻧﺪه ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﭼﻬﺮه ي ﺟﺪي ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﮕﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ؟‬

‫ـ ﭼﯽ؟ ؟!‬
‫ـ آره؟‬
‫ـ ﻫﻮم، آره، ﺧﯿﻠــــــَﻢ‬

‫ـ ﺧﺐ ﭘﺲ وﻗﺘﯽ ﻫﺴﺘﯽ دﯾﮕﻪ ﭼﺮا ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ؟‬
‫ـ ﺧﺐ دﯾﮕﻪ وﻗﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺟﻮاب ﺑﺪي ﭼﺮا ﻣﯽ ﭘﯿﭽﻮﻧﯽ ﺣﺮف رو؟! ﺑﮕﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﮕﻢ، اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ؟!‬

‫ـ ﺑﺎﺷﻪ، دﻓﻌﻪ ي ﺑﻌﺪ اﻣﺘﺤﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ از ﺟﻮاب ﺳﺮ ﺑﺎﻻي ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺠﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد دﺳﺘﺎﻧﺶ را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭘـــــﺮرو!‬

‫ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ ﺻﺪاي ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﮐﻪ در ﻓﻀﺎي ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﺨﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺳﮑﻮت را ﻣﯽ ﺷﮑﺴﺖ.‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ در ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﯿﻤﺮخ ﻣﺤﻤﺪ اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮر اﻧﺪك ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺧﺎص ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد. زﯾﺮ ﻟﺐ ﺗﺸﮑﺮي‬

‫ﮐﺮد و از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ.‬
‫***‬
‫ـ ﺑﻪ ﺑﻪ، ﭘﺎرﺳﺎل دوﺳﺖ اﻣﺴﺎل آﺷﻨﺎ!‬

‫ـ ﺳﻼم ﺑﻪ دوﺳﺖ دﯾﺮوز و آﺷﻨﺎي اﻣﺮوز!‬
‫ـ ﺳﻼم ﺑﺨﻮره ﺗﻮ ﺳﺮت، ﮐﺪوم ﮔﻮري ﺑﻮدي ﺗﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ؟‬

‫ـ درﺳﺖ ﺣﺮف ﺑﺰن ﻋﻠﯽ، ﺑﺎز ﺗﻮ ﭘﺮرو ﺷﺪي؟‬
‫ـ اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺐ ﻣﮕﻪ آدم ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻪ درﺳﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻪ ﻋﺰﯾﺰم؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﺳﺖ ﻋﻠﯽ را ﮐﻪ در ﭼﻬﺎرﭼﻮب در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد ﮐﻨﺎر زد.‬

‫ـ ﻏﺮب زده ي ﺑﯿﭽﺎره!‬
‫و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺖ. ﻋﻠﯽ ﻧﯿﺰ روي ﯾﮑﯽ از راﺣﺘﯽ ﻫﺎ ﻟﻢ داد و ﻟﭗ ﺗﺎﭘﺶ را روي زاﻧﻮاﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ.‬

‫ـ ﻣﺎﻣﯽ؟ ﻣﺎﻣﺎن؟ ﻧﯿﻨﺎ؟‬
‫ـ ﻧﯿﺴﺘﻦ.‬
‫ـ ﮐﺠﺎن؟‬

‫ـ ﻓﻀﻮﻟﯽ؟!‬
‫ـ ﻟﻮس ﻧﺸﻮ!‬

‫‪‬‬                                                                                                      ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ـ ﺷﺎم ﺑﺎ دوﺳﺘﺎﺷﻮن رﻓﺘﻦ ﺑﯿﺮون.‬

‫ـ ﺗﻮ ﭼﺮا ﻧﺮﻓﺘﯽ؟‬
‫ـ ﻓﻀﻮﻟﯽ؟‬

‫ـ ﮐﻪ ﭼﯽ؟‬
‫ـ ﺑﻬﺘﺮه ﮐﻪ ﻧﺒﺎﺷﯽ ﭼﻮن ﺟﻮاب ﻧﻤﯽ ﮔﯿﺮي.‬
‫ـ ﻟﻮس!‬

‫***‬
‫دﺳﺘﺶ را روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﺳﻘﻒ اﺗﺎق ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ. ﺑﯽ ﺧﻮاﺑﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻔﻮذ ﮐﺮده و ﺧﻮاب را از ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ رﺑﻮده ﺑﻮد و ﺗﻼش او‬

‫ﺑﺮاي ﺧﻮاب ﺑﯿﻬﻮده ﺑﻮد. ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮐﻪ روي ﻣﯿﺰ ﺑﻮد ﻧﮕﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎ روي ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. دﺳﺖ از ﺗﻼش ﺑﺮداﺷﺖ و روي‬
‫ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ. ﭘﯿﺮاﻫﻨﺶ را ﮐﻪ ﮐﻨﺎر ﺗﺨﺖ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺪون ﺑﺴﺘﻦ دﮐﻤﻪ ﻫﺎي آن ﻧﯿﻢ ﺗﻨﻪ ي ﺑﺮﻫﻨﻪ اش را ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ. ﺑﺎ ﮐﻨﺎر زدن ﭘﺮده ﻫﻮاي‬
‫ﻣﻪ آﻟﻮد و ﮔﺮگ و ﻣﯿﺶ ﺻﺒﺢ ﭘﺎﯾﯿﺰي وﺳﻮﺳﻪ اش ﮐﺮد. ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪش رﻓﺖ و ﺑﯽ درﻧﮓ ﮐﻮﻟﻪ اش را از آن ﺧﺎرج ﮐﺮد. ﺑﻤﺤﺾ ﺟﻤﻊ آوري‬

‫وﺳﺎﯾﻞ ﻣﻮرد ﻧﯿﺎزش ﺗﻠﻔﻦ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺸﻐﻮل ﺷﻤﺎره ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺷﺪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﻮاب آﻟﻮد دﺳﺘﺶ را ﺑﺮاي ﯾﺎﻓﺘﻦ ﮔﻮﺷﯽ ﺑﻪ زﯾﺮ ﺑﺎﻟﺸﺶ ﺑﺮد. ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ از ﺑﺮﻫﻢ ﺧﻮردن ﺧﻮاﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ زور ﻧﺼﯿﺒﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻮﺷﯽ را‬

‫ﺑﺮداﺷﺖ:‬
‫ـ ﺳﻼم.‬
‫ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ در آن وﻗﺖ ﺻﺒﺢ ﮐﻤﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺧﻮاب و ﺑﯿﺪار ﺑﻮد ﺻﺪاﯾﺶ را ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ و ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ و ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد ﮐﻨﺘﺮل ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﯾﻪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ اﻧﺪاﺧﺘﯿﻦ آﻗﺎ؟!‬

‫ـ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش ﻗﺒﻠﺶ اﯾﻦ ﮐﺎر رو ﮐﺮدم ﮐﻪ اﻻن ﺑﻪ ﺗﻮ زﻧﮓ زدم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻢ ﮐﻢ ﻫﻮﺷﯿﺎر ﻣﯽ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺷﻤﺎ؟!‬

‫ـ ﻫﻨﻮز ﺧﻮاﺑﯽ، ﺧﻮدم رو ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻫﻢ ﮐﻨﻢ ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺗﺎزه ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ را ﺷﻨﺎﺧﺖ.‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮﯾﯽ؟‬
‫ـ ﭼﻪ ﻋﺠﺐ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﺶ روي ﺳﺎﻋﺖ ﻣﯿﺨﮑﻮب ﺷﺪ.‬

‫ـ واي، ﻣﯽ دوﻧﯽ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻨﺪه؟!‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﻫﺮ ﭼﯽ، اﻧﻘﺪر ﺗﻌﺠﺐ ﻧﺪاره ﮐﻪ!‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                          ‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد دوﺑﺎره ﺧﻮدش را روي ﺗﺨﺖ ﭘﺮت ﮐﺮد و ﺧﻤﯿﺎزه اي ﮐﺸﯿﺪ. ﻧﺎﮔﻬﺎن ﭼﯿﺰي در ذﻫﻨﺶ ﺟﺮﻗﻪ زد. ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده؟ ﮐﺎري داﺷﺘﯽ؟‬
‫ـ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﺳﺮ ﺧﯿﺎﺑﻮن ﻣﻨﺘﻈﺮم.‬

‫ـ ﻫﺎن؟!‬
‫ـ ﻫﺎن ﭼﯿﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﻮب؟ ﺑﮕﻮ ﺑﻠﻪ!‬
‫ـ ﺳﺮ ﺻﺒﺤﯽ وﻗﺖ ﮔﯿﺮ آوردي ﺣﺎﻻ؟ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﻪ ﺑﯿﺎم ﺳﺮ ﺧﯿﺎﺑﻮن ﭼﯽ ﮐﺎر؟‬

‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﮐﻮه!‬
‫ـ ﻫﺎن؟! ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻠﻪ؟!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ آرام ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬
‫ـ ﻫﻤﯿﻦ دﯾﮕﻪ، زود ﺑﺎش ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮ، ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ.‬
‫ـ ﻧﻪ، واﯾﺴﺘﺎ، ﭼﯽ ﭼﯽ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ؟ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎم!‬

‫اﻣﺎ ﺻﺪاي ﺑﻮق ﻣﻤﺘﺪي ﮐﻪ در ﮔﻮﺷﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﺑﻪ او ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﺮ ﺳﺮ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﻣﻨﺘﻈﺮ اوﺳﺖ.‬
‫اﺑﺘﺪا ﺑﺎ ﺣﺮص وﻟﯽ ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﭘﻨﻬﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ. ﺑﺪش ﻧﻤﯽ آﻣﺪ روزش را ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﭙﺮي ﮐﻨﺪ.‬

‫ﭘﺲ از آﻣﺎده ﺷﺪن ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻀﻤﻮن ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ دوﺳﺘﺎم ﻣﯿﺮم ﮐﻮه ﺑﺮاي ﻋﻠﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و از در ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮ ﺧﯿﺎﺑﺎن‬
‫ﭘﺎرك ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺳﻮز ﺳﺮدي ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ اش ﺧﻮرد و او ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ رﻓﺖ و ﺳﻮار ﺷﺪ اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از ﺳﻮار ﺷﺪن ﭼﻬﺮه اي اﺧﻤﻮ و ﺧﻮاب آﻟﻮد‬
‫ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ـ ﺳﻼم، ﺻﺒﺤﺖ ﺑﻪ ﺧﯿﺮ.‬
‫ـ ﺳﻼم، ﺧﻮاب ﻧﻤﺎ ﺷﺪي ﺷﻤﺎ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﺷﯿﻦ را روﺷﻦ ﮐﺮد و ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد:‬
‫ـ ﭼﺮا؟‬
‫ـ آﺧﻪ ﻣﺎ ﮐﻪ دﯾﺮوز ﺑﯿﺮون ﺑﻮدﯾﻢ دﯾﮕﻪ ﮐﻮه رﻓﺘﻦ ﭼﯽ ﺑﻮد؟!‬

‫ـ اﮔﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﺮﮔﺮدي.‬
‫ـ دور ﻣﯽ زﻧﯽ؟!‬

‫ـ ﻧﻪ، اﮔﻪ ﺑﺨﻮاي ﺧﻮدت ﺑﺎﯾﺪ از ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﺮﮔﺮدي.‬
‫ﻏﺮﻏﺮ ﮐﻨﺎن ﮔﺮه ي اﺑﺮواﻧﺶ را ﺗﻨﮓ ﺗﺮ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﺳﺮ ﺻﺒﺤﯽ دو ﺳﺎﻋﺖ از ﺧﻮاﺑﻢ زدم، ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪم ﺣﺎﻻ ﻣﯿﮕﻪ ﺑﺮﮔﺮد.‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﮐﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ﺑﺮﮔﺮدي؟!‬
‫ـ ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ اﺟﺎزه ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ!‬

‫‪‬‬                                                                                                     ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻃﺮﻓﯿﻦ ﺗﮑﺎن داد:‬

‫ـ ﺗﻌﺎرﻓﻢ ﺗﻌﺎرﻓﺎي ﻗﺪﯾﻢ!‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺑﮕﻢ اﺟﺎزه ي ﻣﺎ ﻫﻢ دﺳﺖ ﺷﻤﺎﺳﺖ ﮐﻪ؟!‬

‫ـ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﻪ دﺳﺘﺎم ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ اﺳﻢ اﺟﺎزه ﺗﻮش ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻢ!‬
‫ـ ﮐﻤﺘﺮ واﺳﻪ ﺧﻮدت ﭘﺎﺷﻮ آﻗﺎي ﻫﻤﺎﯾﻮﻧﯿﺎن!‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻓﻌﻼ زﻣﯿﻦ ﮔﯿﺮ ﺷﺪﯾﻢ!‬

‫ـ ﺑﻪ اون ﺑﺎﻻﯾﯿﺎ ﺑﮕﻮ دﺳﺘﺖ رو ﺑﮕﯿﺮن ﺧﺐ.‬
‫ـ ﺗﻮ ﻫﻨﻮزم ﯾﺎدﺗﻪ؟!‬

‫ﯾﮏ ﺗﺎي اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﻏﺮور ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺣﺎﻓﻈﻪ ي ﻣﻨﻮ دﺳﺖ ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﯽ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺟﻮاﺑﺶ ﺑﻪ ﺗﺒﺴﻤﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﺴﻨﺪه ﮐﺮد و ﻧﻔﺲ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد اداﻣﻪ ي راه را اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﮐﻨﺪ.‬

‫ﺑﺎ ﺗﮑﺎن ﻫﺎي ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮔﺸﻮد و ﻫﻤﺮاه ﻣﺤﻤﺪ از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻮﻟﻪ اش را از روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد. ﻧﻔﺲ ﻧﯿﺰ ﺑﺎ او‬
‫ﻫﻤﮕﺎم ﺷﺪ. ﻫﻮاي ﻣﻪ آﻟﻮد ﺻﺒﺢ ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﺧﻮاب از ﺳﺮش ﺑﭙﺮد. او ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﯽ ﻋﻤﯿﻖ و آرام ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻠﻮ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﺎ‬

‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ از ﮐﻮﻫﻨﻮردي، آن ﻫﻢ اﯾﻦ ﻣﻮﻗﻊ ﺻﺒﺢ ﭼﻨﺪان راﺿﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽ رﺳﯿﺪ. ﻫﻨﻮز ﺧﯿﻠﯽ راه ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ا‪‬م ﻣﺤﻤﺪ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽ رﻓﺖ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﺑﻠﻪ؟‬
‫ـ دارم ﻗﻨﺪﯾﻞ ﻣﯽ ﺑﻨﺪم!‬

‫ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ ﺷﺎﯾﺪ زﯾﺎد ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮐﻮﻫﻨﻮردي آن ﻫﻢ در اﯾﻦ ﻫﻮا ﻧﺒﻮد وﻟﯽ ﭼﻨﺪان ﻫﻢ ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺒﻮد. ﻣﺤﻤﺪ اﯾﺴﺘﺎد و ﮐﻮﻟﻪ اش را ﮐﻨﺎر‬
‫ﭘﺎﯾﺶ روي زﻣﯿﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﺑﺎزواﻧﺶ را در ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺳﭙﺲ اورﮐﺖ ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﺶ را از ﺗﻦ ﺧﺎرج ﻧﻤﻮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬
‫ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ـ ﺑﯿﺎ اﯾﻦ رو ﺑﭙﻮش.‬
‫ـ ﻧﻪ، ﻣﺮﺳﯽ…‬

‫ـ ﻣﮕﻪ ﻧﻤﯿﮕﯽ ﺳﺮدﺗﻪ؟ ﺧﺐ ﺑﭙﻮﺷﺶ!‬
‫ـ ﻣﺮﺳﯽ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﺖ را ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﺮد. ﺑﻮي ﻋﻄﺮ ﻣﺤﻤﺪ در ﺑﯿﻨﯽ اش ﭘﯿﭽﯿﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪي را ﻣﻬﻤﺎن ﻟﺒﺎن ﻟﺮزاﻧﺶ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﺑﺮﯾﻢ؟!‬
‫ـ ﺑﺮﯾﻢ.‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﺲ آرام ﻗﺪم ﺑﺮدارد و ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﮐﻪ اﮔﺮ ﻧﻔﺲ ﻧﺒﻮد اﻻن در راه ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﻮد! اﻣﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد او ﻫﻨﻮز در ﻧﯿﻤﻪ ي‬

‫اول راه ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ.‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟!‬

‫ـ دوﺑﺎره ﭼﯿﻪ؟!‬
‫ـ ﮔﺸﻨﻤﻪ ﺧﺐ!‬
‫ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﮔﻮﺷﻪ اي اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﮐﻮﻟﻪ ي ﻧﻔﺲ اﺷﺎره ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺧﺐ، ﺑﺨﻮر دﯾﮕﻪ.‬
‫ـ ﭼﯽ؟!‬

‫ـ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﯿﺎوردي ﻧﻪ؟!‬
‫ـ ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر ﺻﺒﺢ زﻧﮓ زدي ﻣﻨﻮ از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﮐﺮدي، اوﻧﻢ ﮐﯽ؟! ﻣﻦ! ﻣﯿﮕﯽ ﺑﯿﺎ ﮐﻮه. اون وﻗﺖ اﻧﺘﻈﺎر داري ﭼﯿﺰﯾﻢ ﺑﺎ ﺧﻮدم ﺑﯿﺎرم؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ زل زد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺧﻨﺪه دار ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﻠﻪ، ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ. از اﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﻫﻤﺮاه ﺧﻮد ﻧﯿﺎورده ﺑﻮد ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻮﻟﻪ اش را ﮔﺸﻮد. ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻋﺎدت ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ ﺟﺰ‬

‫ﺑﻄﺮي آب ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮي ﺑﺮاي ﺧﻮردن ﻫﻤﺮاه ﺧﻮد ﺑﺒﺮد؛ اﻣﺎ از آن ﺟﺎ ﮐﻪ آن روز ﻧﻔﺲ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﺑﻮد ﮐﻤﯽ ﺧﻮراﮐﯽ ﻫﻤﺮاه ﺧﻮد آورده ﺑﻮد. دﻗﺎﯾﻘﯽ‬
‫ﻧﯿﺰ ﻧﻔﺲ ﻣﺸﻐﻮل ﺧﻮردن ﺷﺪ. دوﺑﺎره ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ. اﯾﻦ ﺑﺎر ﻧﻔﺲ ﺗﺎ ﻣﺴﺎﻓﺘﯽ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺳﮑﻮت اﺧﺘﯿﺎر ﮐﺮد اﻣﺎ دوﺑﺎره ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﺤﻤﺪ؟!‬

‫ـ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻣﺎ اﻣﺮوز ﺑﻪ ﺟﺎي ﮐﻮﻫﻨﻮردي اوﻣﺪﯾﻢ ﭘﯿﮏ ﻧﯿﮏ! ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي دوﺑﺎره؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮد اﮔﺮ در ﻫﺮ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ دﯾﮕﺮي ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ از ﺣﺮف ﻣﺤﻤﺪ دﻟﮕﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ اﻣﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺷﻮخ ﻣﺤﻤﺪ و ﻟﺒﺨﻨﺪش اﺟﺎزه ي اﻧﺪﯾﺸﻪ اي‬

‫دﯾﮕﺮ را ﺑﻪ او ﻧﻤﯽ داد.‬
‫ـ ﺗﺸﻨﻤﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ در ﻃﻮل راه ﺑﻄﺮي آب ﺧﻮد را ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﺣﺎﻻ ﺑﻄﺮي ﻣﺤﻤﺪ را ﻃﻠﺐ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭘﺲ از ﻧﻮﺷﯿﺪن آب دوﺑﺎره ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎدﻧﺪ. ﻧﻔﺲ ﮐﻢ‬

‫ﮐﻢ ﺣﻮﺻﻠﻪ اش ﺳﺮ ﻣﯽ رﻓﺖ ﺑﺨﺼﻮص ﮐﻪ دﯾﮕﺮ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﮔﺎه و ﺑﯽ ﮔﺎﻫﺶ ﺗﻪ ﮐﺸﯿﺪه ﺑﻮد. ﺧﻮاﺳﺖ ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻔــــﺲ؟! دﺧﺘﺮِ ﺗﻨﺒﻞ!‬

‫و ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺮف ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﻔﺲ ﻋﺰﻣﺶ را ﺟﺰم ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﯿﺮوﯾﯽ ﻣﻀﺎﻋﻒ ﻫﻤﺮاه ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ دﯾﺮي ﻧﭙﺎﯾﯿﺪ ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ از اراده ي اﺳﺘﻮار‬
‫ﺧﻮد ﻧﺎاﻣﯿﺪ ﺷﺪ! اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺪون ﺻﺪا ﮐﺮدن ﻧﺎم او، ﺑﺎ اﺧﻢ و ﻟﺤﻨﯽ ﺟﺪي ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ دارم ﯾﺨﻤﮏ ﻣﯿﺸﻢ!‬


نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

[uniplace_links] [uniplace_links]

خرید گیفت کارت