مد روز | زن روز | بزرگترین سایت مد ایران با لاکچری ترین تصاویر مدل های لباس مجلسی ، پارتی ، کت دامن مناسب برای خانم های اندامی ، تپل و چاق

داستان نفس باران فصل هفتم

images

مد روز تقدیم میکند :

داستان نفس باران فصل هفتم

امیدواریم از مشاهده این مطلب نهایت استفاده رو ببرید

مد روز : بزرگترین وب سایت مد در ایران

images

ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد.‬
‫ـ ﺳﺨﺘﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ اﮔﻪ ﺑﭙﺮﺳﯽ، ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻨﻢ ﺧﻮﺑﻢ.‬

‫ﻣﯿﮕﻪ:‬
‫ـ ﭼﻮ داﻧﯽ و ﭘﺮﺳﯽ ﺳﻮاﻟﺖ ﺧﻄﺎﺳﺖ!‬
‫ـ آﻓﺮﯾﻦ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮدي. ﭘﺲ ﺑﻪ ﺟﺰ اﺧﻢ و ﻏﺮﻏﺮ ﭼﯿﺰاي دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﺑﻠﺪي و رو ﻧﻤﯽ ﮐﺮدي!‬

‫ـ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﯾﻪ ﭼﯿﺰاﯾﯽ واﺳﻪ روز ﻣﺒﺎداﺳﺖ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اﻻن از اون روزاﺳﺖ؟‬

‫ـ ﺧﻮدت ﭼﯽ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ـ اﮔﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدم زﺣﻤﺖ ﺑﺪم ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪم ازت.‬

‫ـ اوه! ﭼﻪ ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ اﻋﺘﺮاف ﻣﯽ ﮐﻨﯽ.‬
‫ـ ﺑﺎﻫﺎت رودرﺑﺎﯾﺴﺘﯽ ﻧﺪارم ﮐﻪ.‬
‫ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺟﻮاﺑﯽ ﺑﺪﻫﺪ ﮔﺎرﺳﻮن ﺳﻔﺎرﺷﺎت را روي ﻣﯿﺰ ﭼﯿﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﺎﻫﯽ درون ﺑﺸﻘﺎب، ﻧﮕﺎه ﻏﻤﺰده اي ﺑﻪ ﻏﺬا اﻧﺪاﺧﺖ. ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﻧﯿﺰ ﺑﺎ ﻟﺬت ﺑﻪ رﻓﺘﺎر ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﮐﻪ ﻋﯿﻦ دﺧﺘﺮاي ﻟﻮس از ﻣﺎﻫﯽ ﺑﺪت ﻣﯿﺎد؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﻋﺎﻗﻞ اﻧﺪر ﺳﻔﯿﻬﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ اﻧﺪاﺧﺖ. ﭼﻪ آراﻣﺸﯽ در رﻓﺘﺎر ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻮج ﻣﯽ زد. رﻓﺘﺎرش، ﻧﻮع ﺣﺮﮐﺎﺗﺶ و ﺣﺘﯽ ﺣﺮف زدﻧﺶ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه‬
‫اﻓﺮاد را ﻣﺠﺬوب ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﺮد. ﭘﯿﺮاﻫﻦ ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮓ ﻣﺮداﻧﻪ اي ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻦ داﺷﺖ ﺑﺎ ﺻﻮرت ﮔﻨﺪﻣﮕﻮﻧﺶ ﻫﺎرﻣﻮﻧﯽ ﺟﺎﻟﺐ و زﯾﺒﺎﯾﯽ اﯾﺠﺎد ﮐﺮده ﺑﻮد.‬
‫ﻧﮕﺎه ﻗﻬﻮه اي ﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ:‬

‫ـ ﭼﺮا اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﮕﺎم ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟! ﺧﺐ ﺷﺮوع ﮐﻦ.‬
‫و ﺑﺎ اﺷﺎره ي ﺳﺮ ﺑﻪ ﻇﺮف دﺳﺖ ﻧﺨﻮرده ي ﻧﻔﺲ اﺷﺎره ﮐﺮد و ﺳﭙﺲ ﺧﻮدش ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ اﮐﺮاه ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺑﺎ ﭼﻨﮕﺎﻟﺶ ﺗﮑﻪ‬

‫اي از آن را ﺟﺪا ﮐﺮد و ﺑﻪ ﻃﺮف دﻫﺎﻧﺶ ﺑﺮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﻪ آراﻣﯽ ﺑﺴﺖ و ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺗﮑﻪ ي ﻣﺎﻫﯽ را ﮐﻪ روي زﺑﺎﻧﺶ ﺑﻮد از ﮔﻠﻮ ﭘﺎﯾﯿﻦ دﻫﺪ.‬
‫ـ ﭼﺸﻤﺎت رو ﺑﺎز ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ زﻧﺪه اي ﯾﺎ ﻧﻪ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﺎﻫﯽ را ﻗﻮرت داد و ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻫﻨﻮز ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ.‬
‫ـ ﺧﺪا رو ﺷﮑﺮ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﺗﮑﻪ ي ﮐﻮﭼﮑﯽ از ﻣﺎﻫﯽ اش را ﺧﻮرده ﺑﻮد.‬
‫ـ ﭼﻄﻮر ﺑﻮد؟!‬
‫و ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺟﻮاب ﺑﺪﻫﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ واﺳﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ي اوﻟﻤﻮن ﺑﺪ ﻧﺒﻮد، ﻧﻪ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ. ﺳﭙﺲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺗﻨﮓ ﮐﺮده و ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺑﺎﻣﺰه ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﭘﺴﺮاي ﻟﻮس از ﻣﺎﻫﯽ ﺑﺪت ﻣﯿﺎد؟!‬
‫ـ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻢ اﻣﺘﺤﺎﻧﺶ ﮐﻨﻢ وﻟﯽ ﺧﺐ دﯾﮕﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﭽﮕﺎﻧﻪ اي ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﭘﺲ ﭼﺮا ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻪ؟!‬
‫ـ ﯾﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻪ، ﭼﻮن ﻣﺎﻫﯽ اون ﻗﺪرا ﻫﻢ ﺑﺪ ﻧﺒﻮد. در ﺿﻤﻦ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻫﺮ دو اوﻟﯿﻦ ﺑﺎرﻣﻮن ﺑﻮد ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ رو درك ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﺣﺎﻻ اﮔﻪ اﯾﻦ رو ﻧﻤﯽ‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ﺧﻮري ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ﻋﻮﺿﺶ ﮐﻨﻢ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽ دوﺧﺖ.‬
‫ـ ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮن!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ اﻧﺪاﺧﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺸﻘﺎﺑﺶ را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﻇﺮف ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ. ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﭼﯿﺰي از ﻏﺬاﯾﺶ را ﻧﺨﻮرده ﺑﻮد. ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮي ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪه و‬
‫ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺎﺷﺎي دﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﺮاه زن ﺟﻮاﻧﯽ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ از آن ﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﻏﺬا ﺧﻮردن ﺑﻮدﻧﺪ.‬

‫ـ ﭼﺮا ﻧﺨﻮردي؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ. ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﻧﮕﺎه ﻣﺤﻤﺪ دوﺧﺖ:‬

‫ـ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺪاﺷﺘﯽ ﮐﻪ ﻏﺬاﯾﯽ رو ﮐﻪ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺑﺨﻮرم؟‬
‫ـ ﻣﻦ از ﺗﻮ ﺑﯿﺸﺘﺮ از اﯾﻨﺎ اﻧﺘﻈﺎر دارم!‬
‫ـ ﺣﺮﻓﺖ رو ﻧﺸﻨﯿﺪه ﻣﯽ ﮔﯿﺮم!‬

‫ـ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻗﺮاره زﯾﺎد از اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ ﺑﺸﻨﻮي. اﯾﻦ دﻓﻌﻪ رو ﻧﺸﻨﯿﺪي دﻓﻌﻪ ي ﺑﻌﺪ ﭼﯽ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺧﻼف ﻣﯿﻠﺶ ﻣﺠﺒﻮر ﺷﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺑﯿﺎورد.‬

‫ﭘﺲ از ﺧﺮوج از رﺳﺘﻮران ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ رﻓﺘﻨﺪ. ﺑﻤﺤﺾ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ ﮔﻮﺷﯽ ﻫﻤﺮاﻫﺶ زﻧﮓ ﺧﻮرد. ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﯿﻔﺶ را‬
‫ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻟﺶ دور دﺳﺘﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪ. ﺷﺎل را ﺑﺎ دﺳﺘﺶ ﻣﺤﮑﻢ ﻧﮕﻪ داﺷﺖ اﻣﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺷﻤﺎره ي ﺳﺎﻏﺮ دﺳﺘﺶ را رﻫﺎ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺗﻤﺎس ﭘﺎﺳﺦ داد:‬
‫ـ اﻟﻮ؟ ﺳﺎﻏﺮ؟ ﺧﻮدﺗﯽ؟‬

‫اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﮑﻮت ﭘﺎﺳﺨﮕﻮ ﺑﻮد.‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ؟ دﯾﻮوﻧﻪ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬

‫ﺗﺮاﻓﯿﮏ ﺷﺪﯾﺪي ﺑﻮد و ﻣﺤﻤﺪ آﻫﺴﺘﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﮐﻤﯽ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺗﺼﺎدف ﺑﺪي اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﯽ ﻣﯽ دوﯾﺪﻧﺪ و ﺻﺪاي‬
‫آژﯾﺮ آﻣﺒﻮﻻﻧﺲ ﺣﺲ ﺑﺪي را اﻟﻘﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻮد.‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ ﺧﻮدﺗﯽ؟ ﺗﻮ رو ﺧﺪا ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﻮ.‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺳﻮال ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪ و ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎ ﻫﻢ ﯾﮑﯽ ﭘﺲ از دﯾﮕﺮي ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎن دﺳﺘﯽ ﺷﺎﻟﺶ را ﮐﻪ روي ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ اﻓﺘﺎده‬
‫ﺑﻮد روي ﺳﺮش ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻃﺮه ﻫﺎي از ﻣﻮﻫﺎي ﻧﻔﺲ روي ﺻﻮرﺗﺶ رﯾﺨﺖ.‬

‫ـ ﺷﺎﻟﺖ رو درﺳﺖ ﮐﻦ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺳﺮش را ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻬﺮه اي درﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺟﻠﻮﯾﯽ ﺧﯿﺮه ﺑﻮد. ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از او ﮔﺮﻓﺖ. ﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﮔﺮﻣﺎي ﺑﺨﺎري ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﺎ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﻣﯽ ﺧﻮرد. ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺸﮏ و ﺧﺶ دار ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺳﺎﻏﺮ؟ ﺑﺎﺷﻪ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﮕﻮ وﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ…‬
‫اداﻣﻪ ي ﺣﺮﻓﺶ را ﺧﻮرد و ﮔﻮﺷﯽ را از روي ﮔﻮﺷﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ. ﺗﻤﺎس ﻗﻄﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺑﻪ ﯾﺎد ﺷﺎﻟﺶ اﻓﺘﺎد و ﺳﺮﯾﻊ دﺳﺘﯽ ﺑﻪ روي ﺷﺎﻟﺶ ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را زﯾﺮ ﺷﺎل ﻓﺮو ﺑﺮد. اﻧﺘﻈﺎر ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺮﮐﺘﯽ را از ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪاﺷﺖ. ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺗﺎزه ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺮار ﺑﻮد در ﻣﻮرد‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺎ او ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ. از ﺣﻮاس ﭘﺮﺗﯿﺶ ﺣﺮﺻﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﺳﺎﻏﺮ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﺤﻮي از رﺿﺎﯾﺖ زد و دوﺑﺎره ﺑﻪ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ:‬
‫ـ ﻓﺮداي اون روزي ﮐﻪ ﻋﮑﺲ رو ﮔﺮﻓﺘﯽ دوﺳﺘﺖ زﻧﮓ زد ﺑﻬﻢ…‬
‫ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻋﻘﺒﯽ ﻣﺪام ﺑﻮق ﻣﯽ زد و ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺮﻓﺶ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﻪ ﺟﻠﻮ راﻧﺪ و دوﺑﺎره ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﻣﺘﻌﺠﺐ و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻪ دﻫﺎن‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﭼﺸﻢ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮد.‬
‫ـ زﻧﮓ زد ﺑﻬﻢ و ﮔﻔﺖ ﯾﻪ ﻋﮑﺲ دﯾﮕﻪ ﻫﻢ داره ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاد ﺑﯿﺎره ﺑﺮام وﻟﯽ ﭼﻮن ﺧﻮدش ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﯿﺎره ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺘﺶ…‬

‫دوﺑﺎره ﺻﺪاي ﺑﻮق. اﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺼﺒﯽ دﺳﺘﺶ را دور ﻓﺮﻣﺎن ﺣﻠﻘﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ اي ﺑﺎﺑﺎ!‬
‫و دوﺑﺎره اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﯾﻪ آدرﺳﯽ ﻫﻢ داد ﮐﻪ ﮔﻔﺖ دوﺑﺎره ﻋﮑﺲ رو واﺳﺶ ﺑﻪ ﻫﻤﻮن آدرس ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ اﻣﺎ ﻋﮑﺴﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻦ ﻧﺮﺳﯿﺪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻣﺘﺠﺐ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺧﺐ آدرﺳﺶ؟‬
‫ـ ﯾﻪ ﺟﺎﯾﯽ، ﻃﺮﻓﺎي ﺑﻮﺷﻬﺮ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ زﺣﻤﺖ آب دﻫﺎﻧﺶ را ﻗﻮرت داد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻣﺸﮑﻮك ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ اون وﻗﺖ ﺷﻤﺎره ات رو داﺷﺖ؟‬
‫ـ ﮐﺎرت ﻣﻦ ﺗﻮي ﭘﺎﮐﺖ ﻋﮑﺲ ﺑﻮد.‬

‫ﻧﻔﺲ اﺧﻤﯽ ﮐﺮد و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﭽﺮه ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ. ﺑﻮﺷﻬﺮ؟! ﺳﺎﻏﺮ اون ﺟﺎ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد؟!‬
‫ﺑﺎ ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﮐﻪ دور ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﺣﻠﻘﻪ زده ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. دو ﻣﺮد ﺟﻮان و ﻗﻮي ﻫﯿﮑﻠﯽ، ﭘﯿﮑﺮ دﺧﺘﺮ ﺟﻮاﻧﯽ را ﮐﻪ ﻏﺮق در ﺧﻮن ﺑﻮد از‬
‫ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﯿﺮون ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ. ﻓﮏ ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن اﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﻨﻘﺒﺾ ﺷﺪ و ﭼﻬﺮه اش درﻫﻢ رﻓﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ زﯾﺮ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﻔﺲ را ﻣﯽ ﭘﺎﯾﯿﺪ ﺑﺎ دﯾﺪن‬

‫ﭼﻬﺮه ي ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﯽ آن ﮐﻪ ﺳﺮش را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﻠﻪ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ دوﺑﺎره ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:‬

‫ـ ﺧﺎﻧﻮم، ﻧﻔﺲ ﺧﺎﻧﻮم؟!‬
‫ـ ﺑﻠﻪ؟!‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ـ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﻔﺲ ﻣﺘﯿﻦ ﭘﻮر؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺣﺮص ﻧﮕﺎﻫﺶ را از دﺧﺘﺮك ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ.‬
‫ـ آﻫﺎ! اﯾﻦ ﺷﺪ.‬

‫ـ ﺧﺐ، ﺑﻠﻪ ﺣﺎﻻ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭘﯿﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪي روي ﻟﺐ راﻧﺪ و ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻓﺖ. ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ دوﺑﺎره ﺻﺪاي زﻧﮓ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﻧﻔﺲ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ؟‬

‫ـ ﺧﺎﻧﻮم ﻧﻔﺲ؟!‬
‫ـ ﺷﻤﺎ؟!‬

‫ـ ﺳﻬﺮاﺑﯽ ﻫﺴﺘﻢ.‬
‫ـ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ، ﺑﺠﺎ ﻧﻤﯿﺎرم!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ.‬

‫ـ اﻣﯿﺮ ﻫﺴﺘﻢ، اﻣﯿﺮ ﺳﻬﺮاﺑﯽ، ﺑﺠﺎ ﻧﻤﯿﺎرﯾﻦ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺳﺎﻏﺮ؟!‬
‫اﻣﯿﺮ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻣﺤﺰون و ﺧﺴﺘﻪ، ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﻣﺤﺴﻮﺳﯽ زد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺣﺎﻟﺶ را درك ﮐﺮد:‬
‫ـ دﯾﺪﯾﺶ ﺳﻼم ﻣﻨﻢ ﺑﺮﺳﻮن، ﺧﻮب ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﮔﺬاﺷﺖ و رﻓﺖ.‬

‫ـ م…ﻣﻦ ﺧﻮدم ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮي ازش ﻧﺪارم!‬
‫اﻣﯿﺮ ﺑﺎ ﻓﺮﯾﺎد ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ داري دروغ ﻣﯿﮕﯽ، ﺗﻮ ﺧﻮب ﻣﯽ دوﻧﯽ اون ﮐﺠﺎﺳﺖ! ﭼﯽ ﺷﺪ اﯾﻦ ﺑﻮد اون ﻋﺸﻘﯽ ﮐﻪ دوﺳﺘﺖ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ اﻣﯿﺮ را ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ. ﺧﻮدش ﻫﻢ از ﺳﺎﻏﺮ ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد.‬
‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪ ﭘﺲ؟ ﺗﻮ دﯾﮕﻪ ﭼﺮا ﺟﻮاﺑﻢ رو ﻧﻤﯿﺪي؟ ﻫﺎن؟ ﻣﺎﻣﺎﻧﺶ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﭘﺲ ﭼﯽ ﺷﺪ ﯾﻬﻮ؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻬﺖ زده ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭼﯽ؟ ﻣﮕﻪ ﻣﺎﻣﺎﻧﺶ ﺧﺒﺮ داﺷﺖ؟!‬

‫اﻣﯿﺮ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻖ و ﺻﺪا داري ﮐﺸﯿﺪ و دوﺑﺎره اداﻣﻪ داد:‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ دارم ﺧﯿﻠﯽ آروم و ﺑﺎ زﺑﻮن ﺧﻮش ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ ﮔﻮﺷﯽ رو ﺑﺪه ﺑﻪ ﺳﺎﻏﺮ!‬
‫ـ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺳﺎﻏﺮ ﮐﺠﺎﺳﺖ. ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه درﺳﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﺪ.‬

‫ـ د‪ ‬آﺧﻪ…‬
‫ﻧﻔﺲ ﮔﻮﺷﯽ را از روي ﮔﻮﺷﺶ ﺑﺮداﺷﺖ. ﺻﺪاي ﻓﺮﯾﺎد اﻣﯿﺮ در ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﭽﯿﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ.‬

‫‪‬‬                                                                                                ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                          ‬

‫ـ ﮐﯿﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﮑﺎن دادن ﺳﺮش اﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻣﻦ ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف ﺑﺰﻧﻢ؟‬

‫و ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﺎﺳﺨﯽ از ﺟﺎﻧﺐ ﻧﻔﺲ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻮﺷﯽ را از ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎن او ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ درﺳﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻦ.‬
‫ـ ….‬

‫ـ اول ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺑﺎ ﮐﯽ ﮐﺎر داري؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﻧﺴﺮد ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد و اﯾﻦ ﻧﻔﺲ را ﻣﺘﻌﺠﺐ ﻣﯽ ﺳﺎﺧﺖ.‬

‫ـ اون وﻗﺖ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ اون ﺧﺎﻧﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎش ﺣﺮف زدي ﺳﺎﻏﺮ ﺑﻮده؟‬
‫ـ ….‬
‫ـ ﭘﺲ ﺑﻪ ﺧﻮدش زﻧﮓ ﺑﺰن و دﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻣﺰاﺣﻢ ﻧﺸﻮ!‬

‫و ﺗﻤﺎس را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﺧﺠﺎﻟﺖ زده دﺳﺘﺶ را ﺑﺮاي ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮔﻮﺷﯽ ﭘﯿﺶ ﺑﺮد.‬
‫ـ ﻣﻤﻨﻮن.‬

‫ـ ﯾﻪ ﮐﻤﮏ دوﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﻮد. ﺣﺎﻻ ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ اﯾﻦ ﯾﺎرو ﮐﯽ ﺑﻮد؟‬
‫ـ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﯾﮏ ﺗﺎي اﺑﺮوﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ.‬

‫ـ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ اون ﺟﻮري داﺷﺖ ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺷﯽ داد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﭘﻮزﺧﻨﺪ زد.‬

‫ـ ﺧﻮدﻣﻢ اﻻن دﻗﯿﻘﺎ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ اون ﮐﯽ ﺑﻮد!‬
‫ـ وﻟﯽ ﻫﺮ ﮐﯽ ﺑﻮد از آﺷﻨﺎﻫﺎي ﺳﺎﻏﺮ ﺑﻮد، آره؟‬
‫ـ آره.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻮﺷﯽ را ﺑﻪ ﻃﺮف ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻓﺖ:‬
‫ـ آﺷﻨﺎي دوﺳﺘﺖ ﺷﻤﺎره ي ﺗﻮ رو ﻫﻢ داره؟‬

‫ﻧﻔﺲ از ﻟﺤﻦ ﺑﺎﻣﺰه ي ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻨﺪه اش ﮔﺮﻓﺖ:‬
‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ از ﮐﺠﺎ آورده ﺑﻮد.‬
‫ـ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻃﻮر!‬

‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﭘﺲ از ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻔﺲ را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﺎﻧﺪ.‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﻣﯽ ﺷﺪ، ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫‪‬‬                                                                               ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ـ اﻣﯿﺪوارم ﺗﻮي اﯾﻦ ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎه ﮐﻪ ﻗﺮاره ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﻪ درد ﻫﻢ ﺑﺨﻮرﯾﻢ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺣﯿﻦ اداي ﺟﻤﻠﻪ اش روي ﻣﺪت ﮐﻮﺗﺎه ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺧﺎﺻﯽ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﻣﻦ ﮐﻪ دردي ﻧﺪارم ﮐﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺗﻮ دوا ﺑﺸﻪ، ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺗﻮ ﻫﻢ دردي ﻧﺪاري ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺘﻮﻧﻢ درﻣﻮﻧﺶ ﮐﻨﻢ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺷﺐ ﺧﻮش.‬
‫ـ ﻣﻤﻨﻮن، ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ.‬

‫و از او دور ﺷﺪ. ﭘﺲ از اﯾﻦ ﮐﻪ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ و ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻟﺒﺎس روي ﺗﺨﺖ اﻓﺘﺎد. اوﻟﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪ ﺳﺎﻏﺮ ﺑﻮد. از دﺳﺖ‬
‫ﺧﻮدش ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﺮا ﺳﺎﻏﺮ را آن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد.‬

‫ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ از آﺧﺮﯾﻦ دﯾﺪارش ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ. ﭘﺲ از آن روز دﯾﮕﺮ ﻣﺤﻤﺪ را ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد. از ﺳﺎﻏﺮ ﻫﻢ ﺧﺒﺮي ﻧﺪاﺷﺖ. ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎ او ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد و ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ دﻟﯿﻞ ﻏﯿﺒﺖ ﭼﻨﺪ روزه اش را ﺑﻪ ﻃﺮز ﻧﺎﺷﯿﺎﻧﻪ اي ﻓﻮت ﯾﮑﯽ از اﻗﻮام دورش ﺑﯿﺎن ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﻧﯿﺰ ﺧﻮد را ﺑﺮاي اﻣﺘﺤﺎﻧﺎت‬
‫آﻣﺎده ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫آﺧﺮﯾﻦ روز ﮐﺎري ﻧﯿﻨﺎ و ﻣﺤﻤﺪ، ﻧﻔﺲ ﭘﺲ از ﭘﺎﯾﺎن ﮐﻼﺳﺶ ﺑﺮاي ﺧﺮﯾﺪ وﺳﯿﻠﻪ ي ﻣﻮرد ﻧﯿﺎزش ﺑﻪ ﻓﺮوﺷﮕﺎه ﻧﺰدﯾﮏ آﺗﻠﯿﻪ ي ﻣﺤﻤﺪ رﻓﺖ. ﭘﺲ از‬
‫ﺧﺮﯾﺪ، ﺑﺎ دﯾﺪن ﭘﺎرك ﮐﻮﭼﮑﯽ ﮐﻪ رو ﺑﻪ روي ﻓﺮوﺷﮕﺎه ﺑﻮد ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﻪ ﯾﺎد دوران ﮐﻮﮐﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺎرك رﻓﺖ. ﺑﺎ ﭘﺮواﻧﻪ ﻧﯿﺰ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ‬

‫ﺧﻮدش ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﯿﻨﺎ ﻣﯽ رود. ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮔﺬرا ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ درﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ دﯾﮕﺮ ﻓﺮﺻﺖ دارد ﺗﺎ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﯿﻨﺎ ﺑﺮود. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ روي ﻧﯿﻤﮑﺘﯽ‬
‫ﻧﺸﺴﺖ. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ اﻃﺮاﻓﺶ اﻧﺪاﺧﺖ. درﺳﺖ رو ﺑﻪ روﯾﺶ دو ﭘﯿﺮﻣﺮد در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از آن ﻫﺎ ﭘﯿﭙﺶ را ﮔﻮﺷﻪ ي ﻟﺐ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد و دﯾﮕﺮي ﺑﺎ‬
‫ﺿﺮﺑﺎﺗﯽ آرام روي ﭘﺎي ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﻮﺑﯿﺪ، ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﻃﺮح ﺟﺎﻟﺒﯽ از آب در ﻣﯽ آﻣﺪ. ﭘﺲ ﺑﯽ درﻧﮓ ﮐﺎﻏﺬي از ﺑﯿﻦ ﺟﺰوه ﻫﺎﯾﺶ ﺑﯿﺮون‬

‫ﮐﺸﯿﺪ و ﻣﺪادش را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ آراﻣﺶ ﺧﺎﺻﯽ ﻣﺪاد را روي ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ در آورد. اﻧﻘﺪر ﺳﺮﮔﺮم ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ زﻣﺎن را‬
‫ﺣﺲ ﻧﮑﺮد.‬

‫ـ ﻫﻤﻪ ي ﮐﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﻦ، ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮدﺷﻮن زﺣﻤﺖ ﻧﻤﯿﺪن ﺳﻮار آﺳﺎﻧﺴﻮر ﺑﺸﻦ و ﭼﻨﺪ ﻃﺒﻘﻪ رو ﺑﯿﺎن ﺑﺎﻻ ﯾﻪ ﺣﺎﻟﯽ از ﻣﺎ ﺑﭙﺮﺳﻦ، ﺧﯿﻠﯽ‬
‫ﻋﺰﯾﺰ ﻫﺴﺘﻦ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ آراﻣﯽ و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد. ﻧﮕﺎه ﻣﺤﻤﺪ اﻣﺎ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ او ﺑﺎ ﺟﺪﯾﺖ و ﺣﺴﺎﺳﯿﺘﯽ ﺧﺎص ﺑﯿﻦ ﻃﺮح ﻧﻔﺲ و‬

‫دو ﭘﯿﺮﻣﺮد در ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮد.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺳﻼم ﮐﻨﯽ؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﺳﻼم!‬
‫ـ ا‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﻮب ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯽ.‬

‫ﻧﻔﺲ، ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺷﺪ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻮد.‬
‫ـ واﻗﻌﺎ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﯽ ﻣﻦ ﺑﯿﺎم ﺑﺎﻻ؟! در ﺿﻤﻦ ﺧﻮﺑﯽ ﺷﻤﺎ؟!‬

‫‪‬‬                                                                                                         ‫‬
‫  .‪ .‬‬                            ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﯽ ﺑﯿﺎي؟!‬
‫دوﺑﺎره ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ رو ﺑﻪ رو ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.‬

‫ـ ﺧﻮﺑﻢ، ﺗﻮ ﭼﻄﻮري؟‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻢ، ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﺑﺸﻢ وﮔﺮﻧﻪ رﺑﻄﯽ ﺑﻪ دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ و ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﻧﺪاره.‬
‫ـ ﯾﻪ ﻋﺎدت ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ داري، اوﻧﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﺮ ﭼﯽ ﺗﻮ ذﻫﻨﺖ ﻣﯽ ﮔﺬره درﺳﺘﻪ و اﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪه!‬

‫ـ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اﺣﺘﯿﺎط ﺷﺮط ﻋﻘﻠﻪ. ﯾﻪ وﻗﺖ دﯾﺪي ﻣﻦ اوﻣﺪم و ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﺷﺪم ﻣﻨﻢ اﺻﻼ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺗﺤﻤﯿﻞ ﺑﺸﻢ!‬
‫ـ دﯾﺪن ﯾﻪ دوﺳﺖ، اﺻﻼ ﻣﺎ ﻓﺮض ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﯾﻪ آﺷﻨﺎي دور ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪن اﺣﻮاﻟﺶ، ﻣﺰاﺣﻤﺘﯽ ﻧﺪاره. ﻓﻮﻗﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ راﺣﺖ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﯿﮕﻪ، ﻏﯿﺮ‬

‫اﯾﻨﻪ؟! اﮔﻪ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺨﻮاد اﯾﻦ ﺟﻮري ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ…‬
‫ـ اون واﺳﻪ وﻗﺘﯿﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ اﺧﻼق ﻃﺮﻓﺖ آﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﯽ.‬
‫ـ ﯾﻪ روزي ﻗﺮار ﺑﻮد دوﺗﺎ آدم ﯾﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﮐﺎري ﺑﮑﻨﻦ. ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﺳﻌﯽ ﮐﻦ از اﯾﻦ ﺑﻌﺪ ﺧﻮدت رو ﻣﺰاﺣﻢ ﻧﺪوﻧﯽ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﺑﻮد.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ذاري ﻣﻦ ﺑﺸﯿﻨﻢ؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و ﮐﻤﯽ آن ﻃﺮف ﺗﺮ رﻓﺖ و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮐﻨﺎرش ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻧﯿﻨﺎ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟!‬

‫ـ ﺑﺎ ﻣﺴﻌﻮد ﺳﺮش ﮔﺮﻣﻪ.‬
‫ـ از ﮐﺠﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪي ﻣﻦ اﯾﻦ ﺟﺎم؟‬

‫ـ ﺧﯿﻠﯽ وﻗﺖ ﺑﻮد از ﭘﻨﺠﺮه ي اﺗﺎﻗﻢ ﻧﮕﺎت ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ رك ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد و اﯾﻦ ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ ﮐﻤﯽ ﻧﺎﻣﻠﻤﻮس ﺑﻮد. ﺧﻮدش ﻫﻢ آدم رﮐﯽ ﺑﻮد. اﻣﺎ ﻫﺮﮔﺰ ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺻﺮاﺣﺖ ﺑﺎ او ﺣﺮف‬
‫ﻧﺰده ﺑﻮد. و ﻧﻔﺲ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﺴﻠﻤﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﯿﭽﮕﺎه ﭼﻨﯿﻦ ﺟﻤﻠﻪ اي را ﺑﻪ زﺑﺎن ﻧﻤﯽ آورد. اﻣﺎ او ﺧﻼف ﺗﺼﻮرات ﻧﻔﺲ ﻋﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻃﺮﺣﺖ رو ﺑﮑﺶ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﭘﺲ از ﻣﮑﺜﯽ ﮐﻮﺗﺎه دوﺑﺎره ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ.‬

‫ـ ﭼﻪ ﺧﺒﺮا؟‬
‫ـ ﮐﻤﯽ ﺗﺎ ﻗﺴﻤﺘﯽ ﺳﻼﻣﺘﯽ. ﺗﻮ ﭼﯽ؟‬
‫ـ ﻣﻦ ﮐﻪ از ﺷﻤﺎ ﺧﺒﺮي ﻧﺪارم ﺧﺎﻧﻮم، ﭼﻪ ﮐﺎرا ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬

‫ـ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ.‬
‫ـ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟!‬

‫‪‬‬                                                                                                      ‫‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ـ اوﻫﻮم اوﻫﻮم!‬

‫ـ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻧﮕﯿﺮ وﻟﯽ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺟﺎﻟﺐ و ﭘﯿﭽﯿﺪه اي داري.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد رﯾﺰ ﺧﻨﺪﯾﺪ:‬

‫ـ ﺑﺒﯿﻦ ﮐﯽ ﺑﻪ ﮐﯽ ﻣﯿﮕﻪ!‬
‫ـ ﺷﺎﯾﺪ واﺳﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ دﺳﺖ از ﮐﺎر ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫ـ ﭼﻮن ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫ﻧﻔﺲ دوﺑﺎره ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪ.‬

‫ـ ﺷﺎﯾﺪ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﯽ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ.‬
‫ـ ﭼﺮا ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻫﻢ رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺟﺎ ﺧﻮرد اﻣﺎ ﺑﺮوز ﻧﺪاد.‬
‫ـ ﻣﻦ ﮐﯽ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰي ﮔﻔﺘﻢ؟!‬

‫ـ ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﯿﺴﺖ. ﺣﺎﻻ ﺟﻮاﺑﻢ رو ﺑﺪه. ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﻓﻘﻂ ﯾﻪ وﺳﯿﻠﻪ واﺳﻪ ﺷﺮوﻋﻪ.‬
‫دﺳﺖ از ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﮐﺎﻏﺬ را زﯾﺮ دﺳﺘﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ ﻓﻮاره ي ﮐﻮﭼﮏ آب ﻧﮕﺎه ﮐﺮد. ﺑﺎ ﺻﺮاﺣﺖ و ﺧﯿﺎﻟﯽ آﺳﻮده ﻟﺐ ﮔﺸﻮد و ﺑﺪون ﻫﯿﭻ‬
‫ﺗﻌﺎرﻓﯽ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اداﻣﻪ اش ﭼﯽ؟! اداﻣﻪ اش ﻣﻬﻤﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ زﯾﺎد دوﺳﺶ ﻧﺪارم. وﮔﺮﻧﻪ ﺑﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدن ﯾﺎ ﻣﻼﻗﺎت ﭼﯿﺰي از ﻣﻦ ﮐﻢ ﻧﻤﯿﺸﻪ!‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﺧﻮام از روي ﻣﻨﻄﻖ ﺟﻮاﺑﻢ رو ﺑﺪي ﺧﺐ؟ اﮔﻪ ازت ﭼﯿﺰي ﮐﻢ ﻧﻤﯿﺸﻪ ﭼﺮا ﻣﻮاﻓﻘﺶ ﻧﯿﺴﺘﯽ؟! در ﺿﻤﻦ اﯾﻨﻢ ﯾﺎدت ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻓﻘﻂ‬

‫دوﺳﺖ دارم ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﻢ رو ﺑﺪوﻧﻢ ﭼﻮن ﮐﻨﺠﮑﺎو ﺷﺪم و ﺳﻨﮓ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﻪ اي رو ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻧﻤﯽ زﻧﻢ!‬
‫ـ ﻫﻮم، ﺧﻮﺑﻪ. ﺧﺐ ﻣﻨﻄﻘﯿﺶ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺣﺮف زدن ﺗﻤﻮم ﻣﯿﺸﻪ ﺑﻌﺪ دوﺑﺎره ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﻫﻢ رو ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ. اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﻮﻣﯽ ﻧﺪاره. ﻣﻦ ﮐﻪ اﯾﻦ رو ﻧﻤﯽ ﺧﻮام.‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺗﻮام ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﯽ. ﭘﺲ ﻧﻪ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻮ اذﯾﺖ ﺑﺸﯽ ﻧﻪ ﻣﻦ.‬

‫ـ ﻧﻔﺲ، ﻓﺮار راه ﺣﻞ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﯿﺴﺖ!‬
‫ـ ﻓﺮار؟!‬

‫ـ ﺧﻮدت ﺧﻮب ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻢ. ﭼﻮن ﺧﻮدﻣﻢ دارم ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎر رو ﻣﯽ ﮐﻨﻢ!‬
‫ـ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﯿﺸﻢ!‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﯾﻪ روزي ﻣﯿﺸﯽ.‬

‫ﺳﻌﯽ ﮐﺮد رو ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰﻧﺪ اﻣﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﻮد ﮐﻠﻨﺠﺎر رﻓﺖ اﻣﺎ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﺧﻮﺑﯽ؟‬

‫‪‬‬                                                                                                      ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ ﺳﺮم درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ ﻧﯿﻨﺎ رو ﺑﺮدارﯾﻢ ﺑﺮﯾﻢ ﯾﺎ ﺑﺎزم ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟!‬

‫ـ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺑﺮﯾﻢ!‬
‫و ﺑﻌﺪ دوﺷﺎدوش ﻫﻢ از ﭘﺎرك ﺧﺎرج ﺷﺪﻧﺪ.‬

‫ﺻﺪاي ﺧﻨﺪه ﻫﺎي ﻣﺴﻌﻮد و ﺷﯿﺮﯾﻦ زﺑﺎﻧﯽ ﻫﺎي ﻧﯿﻨﺎ ﻗﺒﻞ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ ﺗﻮﺟﻪ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﯿﻨﺎ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او دوﯾﺪ و ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻪ‬
‫ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺑﺨﺮد. ﻧﻔﺲ ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و ﭘﺲ از ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ از ﻣﺴﻌﻮد و آرﯾﺎﻧﺎز ﺧﻮاﺳﺖ از آﺗﻠﯿﻪ ﺑﯿﺮون ﺑﺮود ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﻮﯾﯿﭻ ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ـ ﺗﻮ ﭘﺎرﮐﯿﻨﮕﻪ. ﺑﺮﯾﻦ ﻣﻨﻢ اﻻن ﻣﯿﺎم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎﺷﻪ اي ﮔﻔﺖ و ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻧﯿﻨﺎ ﺑﻪ ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ رﻓﺖ. ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻮي ﺳﯿﮕﺎر و ﻋﻄﺮ ﺗﻠﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﻀﺎي ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﭘﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد. دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﻫﻢ ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﭘﯿﻮﺳﺖ و ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ در آورد.‬
‫ـ ﺧﺐ ﮐﺠﺎ ﺑﺮﯾﻢ ﺣﺎﻻ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﺎر ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺗﻮ ﻧﻪ، از ﻧﯿﻨﺎ ﭘﺮﺳﯿﺪم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺎﻣﺰه اي ﭼﺸﻢ ﻏﺮه اي ﺑﺮاﯾﺶ رﻓﺖ و روﯾﺶ را از او ﮔﺮﻓﺖ. ﻧﯿﻨﺎ اﯾﻦ ﺑﺎر ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻮﺑﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺴﺘﻨﯽ، ﺑﺴﺘﻨﯽ.‬
‫ـ ا‪ ، ‬ﻧﯿﻨﺎ؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺧﺎﻧﻮم ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ ﺳﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﺧﻮري اﮔﻪ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻫﻮا ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺑﺨﻮري ﮐﻪ.‬
‫و روﯾﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻓﺖ:‬

‫ـ ﻣﮕﻪ ﻧﻪ ﺧﻮاﻫﺮش؟!‬
‫ـ ﺧﻮاﻫﺮش ﻗﻬﺮه.‬
‫ـ ﺧﻮاﻫﺮش ﮐﺎر ﺑﺪي ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﭼﻮن اون وﻗﺖ دﯾﮕﻪ ﺑﻬﺶ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﻧﻤﯽ دﯾﻢ.‬

‫ـ ﮐﯽ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺎﻻ؟!‬
‫ـ ﺑــــﺎﺷﻪ.‬

‫ﮐﻤﯽ ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﺷﯿﻄﻮﻧﯽ ﻧﮑﻨﯿﺪ اﻻن ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدم و از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ.‬
‫ﻧﻔﺲ آرام در دﻟﺶ ﺧﻨﺪﯾﺪ. رﻓﺘﺎرش ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ را ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ؟‬
‫در اﻓﮑﺎر ﺧﻮدش ﻏﺮق ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ دو ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺷﮑﻼﺗﯽ وارد ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺷﮑﻼت روي ﺑﺴﺘﻨﯽ آب دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻗﻮرت داد‬

‫و ﯾﮑﯽ از آن ﻫﺎ را ﮔﺮﻓﺖ و از ﻧﯿﻨﺎ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮ ﺑﯿﺎﯾﺪ و ﻣﻘﺪاري از ﺑﺴﺘﻨﯽ را در دﻫﺎﻧﺶ ﮔﺬاﺷﺖ اﻣﺎ ﻧﯿﻨﺎ اﺻﺮار ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺑﺴﺘﻨﯽ را ﺑﺨﻮرد.‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺎت ﻧﻔﺲ و ﻧﯿﻨﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ از ﺧﻨﺪه ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ ﻋﺼﺒﯽ ﺷﺪ. ﻧﮕﺎه ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻮري ﺑﻮد ﮐﻪ اﻧﮕﺎر از ﺣﺮص ﺧﻮردن ﻧﻔﺲ‬

‫ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮد.‬
‫ـ ﺧﺐ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻟﺒﺨﻨﺪ ژﮐﻮﻧﺪﺗﻮن ﺗﻤﻮم ﺷﺪ ﻣﯿﺸﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﯿﺪ آﻗﺎ؟!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻨﯽ اﺷﺎره ﮐﺮد و ﺳﺮش را از روي ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد:‬
‫ـ اول ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺑﻌﺪ راﻧﻨﺪﮔﯽ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﯿﺮه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﯿﻨﺎ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﮔﻮﺷﻪ اي، روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و آرام آرام ﺑﺴﺘﻨﯽ را داﺧﻞ دﻫﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ. ﻟﺤﻈﻪ اي‬

‫ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﭼﻘﺪر دﻟﺶ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺷﮑﻼﺗﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ!‬
‫ـ اﻧﻘﺪر ﺑﻪ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺑﭽﻪ ﻧﮕﺎه ﻧﮑﻦ، آب ﺷﺪ!‬

‫و ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺧﻮدش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﮔﺮﻓﺖ:‬
‫ـ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ دﯾﮕﻪ اﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺑﺎزﯾﺎ ﭼﯽ ﺑﻮد؟‬
‫ـ ﮐﯽ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺰرگ؟‬

‫ـ ﺧﺐ ﺑﻬﻮﻧﻪ ﻧﮕﯿﺮ.‬
‫و ﺑﻌﺪ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺪي ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ـ اﮔﻪ ﮔﺬاﺷﺘﯽ اﯾﻦ ﺑﺴﺘﻨﯽ رو ﺑﺨﻮرﯾﻢ.‬
‫و ﺑﺴﺘﻨﯽ را روي داﺷﺒﻮرد ﮔﺬاﺷﺖ و دوﺑﺎره از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﺎرج ﺷﺪ و دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﯾﮏ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺷﮑﻼﺗﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﺎزﮔﺸﺖ.‬
‫ـ ﺑﯿﺎ دﺧﺘﺮم.‬

‫ـ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺰرگ ﺑﺎ اﯾﻦ زاﻧﻮ درد و ﺑﺪون ﻋﺼﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ راه رﻓﺘﯽ واﺳﻪ ﻣﻦ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺑﮕﯿﺮي؟!‬
‫ـ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺗﺸﮑﺮﺗﻪ؟!‬

‫ـ ﺧﺐ ﻣﺮﺳﯽ.‬
‫ـ زودﺗﺮ ﺑﺨﻮر ﺣﺎﻻ.‬
‫و ﭘﺲ از ﮔﻔﺘﻦ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ دﺳﺘﺶ را روي ﺷﻘﯿﻘﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﺸﯿﺪ و آن را ﻓﺸﺮد.‬

‫ﺑﺴﺘﻨﯽ ﻫﺎﯾﺸﺎن را ﮐﻪ ﺧﻮردﻧﺪ ﻣﺤﻤﺪ دوﺑﺎره ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ در آورد. ﻧﯿﻨﺎ ﻧﯿﻤﯽ از ﺑﺴﺘﻨﯽ اش را ﺑﻪ ﻧﻔﺲ داده ﺑﻮد و ﺗﺎﮐﯿﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺗﺎ رﺳﯿﺪن‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آن را ﺑﺮاﯾﺶ ﻧﮕﻪ دارد و ﺧﻮدش از ﻓﺮط ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﮔﺮدﻧﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ. ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ ﺳﺮدش ﺷﻮد.‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﺎﭘﺸﻦ ﻧﯿﻨﺎ را روﯾﺶ ﺑﮑﺸﺪ اﻣﺎ ﺑﺎ وﺟﻮد ﺑﺴﺘﻨﯽ و ﮐﯿﻒ و ﺟﺰوه ﻫﺎش ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ دﺳﺘﺶ را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﻨﺪ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺗﻼش ﻧﻔﺲ را ﻣﯽ دﯾﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻪ، ﺻﺒﺮ ﮐﻦ ﻣﯽ درﺳﺘﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬

‫و ﺧﻮدش ﻟﺤﻈﻪ اي ﭼﺮﺧﯿﺪ و ﮐﺎﭘﺸﻦ را روي ﻧﯿﻨﺎ ﮐﺸﯿﺪ؛ اﻣﺎ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش ﻧﻔﺲ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻠﻨﺪي‬
‫ﺑﻪ ﭘﮋوي ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮓ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد و ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﻣﺮدي ﭘﻮﺷﯿﺪه در ﮐﺖ و ﺷﻠﻮار ﺳﻮرﻣﻪ اي رﻧﮓ ﮐﻪ ﺳﻨﺶ از ﭼﻬﻞ ﺳﺎل ﺗﺠﺎوز ﻧﻤﯽ ﮐﺮد ﺷﺎﮐﯽ و ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ از ﻣﺎﺷﯿﻨﺶ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ.‬

‫ـ ﺧﻮﺑﯽ ﺗﻮ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ زل زد. ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺮد رﻓﺖ. ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﯿﻨﺎ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺗﮑﺎن ﺧﻮرد و ﮐﻤﯽ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ‬

‫ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ آﺳﻮده اي ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ و ﻣﺮد ﺷﺎﮐﯽ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ آﻣﺪ ﺑﻪ ﺳﭙﺮ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺮد ﺧﺴﺎرت وارد ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺮد ﻣﺪام دﺳﺘﺎﻧﺶ‬
‫را در ﻫﻮا ﺗﮑﺎن ﻣﯽ داد و ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ اﺧﻢ ﻫﻤﯿﺸﮕﯿﺶ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﺳﺘﺎﻧﺶ را در ﺟﯿﺐ ﻓﺮو ﺑﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﭘﺲ از ﻣﺠﺎدﻟﻪ اي ﻧﻪ‬
‫ﭼﻨﺪان ﻃﻮﻻﻧﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺲ از دادن ﮐﺎرﺗﺶ ﺑﻪ ﻣﺮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺮﮔﺸﺖ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺧﺠﺎﻟﺖ زده در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺧﻮد را ﻣﻘﺼﺮ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ دﺳﺘﺎﻧﺶ را درﻫﻢ ﮔﺮه زد:‬
‫ـ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ، ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﺑﻮد.‬

‫ـ ﻧﯿﻨﺎ ﮐﻪ ﭼﯿﺰﯾﺶ ﻧﺸﺪ؟‬
‫ـ ﻧﻪ، اﻣﻢ، ﺧﺴﺎرﺗﺶ ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ـ واﺳﻪ ﭼﯽ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯽ؟‬

‫ـ ﺧﺐ آﺧﻪ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﻣﻦ ﺷﺪ، ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪم.‬
‫ـ ﺣﺮف ﺟﺎﻟﺒﯽ ﻧﺰدي.‬

‫ـ ﻧﻪ، ﺑﮕﻮ ﻟﻄﻔﺎ. اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﻤﯿﺸﻪ ﮐﻪ.‬
‫ﮔﺮه ي اﺑﺮوان ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎز ﺷﺪ. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﺮﻣﯽ روي ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ـ ﭼﻘﺪر ﺗﻌﺎرﻓﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﺗﻮ دﺧﺘﺮ، وﻟﺶ ﮐﻦ.‬

‫ـ آﺧﻪ…‬
‫ـ آﺧﻪ ﻧﺪاره ﮐﻪ، ﻓﺪاي ﺳﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ واﺳﻢ ﻋﺰﯾﺰه.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻔﺖ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺨﺶ را روﺷﻦ ﮐﺮد و آﻫﻨﮓ ﺑﯽ ﮐﻼم و زﯾﺒﺎﯾﯽ در ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﺨﺶ ﺷﺪ. ﺑﺎران ﻧﻢ ﻧﻢ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺑﺎرﯾﺪن ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﺣﺲ ﻋﺠﯿﺒﯽ داﺷﺖ.‬
‫ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل آن را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد؛ اﻣﺎ ﻏﺮورش ﺑﻪ او اﯾﻦ اﺟﺎزه را ﻧﻤﯽ داد ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﻪ اﻓﮑﺎرش ﭘﯽ ﺑﺒﺮد. ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد اﯾﻦ‬

‫ﻣﺪت از ﺧﻮد دور ﺷﺪه اﺳﺖ. ﺳﺮد و ﯾﺦ ﻧﺒﻮد. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ اﻧﺪاﺧﺖ. در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺟﻮر دﯾﮕﺮي ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺷﺎﯾﺪ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻫﺮ ﺑﺎر ﮐﻪ‬
‫ﻣﺤﻤﺪ را ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺿﺮﺑﺎن ﻗﻠﺒﺶ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﺎﻻ ﺑﺮود، دﺳﺖ ﻫﺎﯾﺶ ﯾﺦ ﮐﻨﺪ و ﻣﺪام ﭘﻠﮏ ﺑﺰﻧﺪ! اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺪام از اﯾﻦ ﻋﻼﯾﻢ در وﺟﻮد ﻧﻔﺲ ﭘﯿﺪا ﻧﻤﯽ‬

‫ﺷﺪ. ﻓﻘﻂ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه ﮐﻪ از ﺑﯿﺮون ﺳﺮد و ﯾﺦ اﺳﺖ از درون ﮔﺮم و آرام اﺳﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺧﻼف دﯾﮕﺮان ﻧﻔﺲ را از‬
‫ﺧﻮد ﺑﯿﺰار ﻧﮑﺮده ﺑﻮد. ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺧﻮد را داﺷﺖ و ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﺲ ﺟﻮر دﯾﮕﺮي رﻓﺘﺎر ﻧﻤﯽ ﮐﺮد و اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﻔﺲ ﺣﺲ ﺧﻮﺑﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬
‫او داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.‬

‫ـ ﻣﯿﺮي ﺧﻮﻧﻪ؟‬
‫ـ آره، وﻟﯽ اﮔﻪ ﮐﺎري داري ﻣﻨﻮ ﻧﯿﻨﺎ ﺧﻮدﻣﻮن ﻣﯽ رﯾﻢ.‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﺳﺮزﻧﺶ ﺑﺎري ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ:‬

‫ـ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﯿﺎد ﯾﻪ ﭼﯿﺰي رو ده ﺑﺎر ﺗﮑﺮار ﮐﻨﻢ.‬
‫ـ ﭼﻪ ﺑﺪ اﺧﻼق!‬

‫ـ ﮐﻤﺎل ﻫﻤﻨﺸﯿﻦ در ﻣﻦ اﺛﺮ ﮐﺮده دﯾﮕﻪ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺣﻖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﺑﺪﻫﮑﺎرم ﺷﺪﯾﻢ! ﺧﻮدت ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي اﻣﯿﺪواري ﺑﻪ درد ﻫﻢ ﺑﺨﻮرﯾﻢ.‬

‫ـ ﯾﻌﻨﯽ دوا درﻣﻮن ﺗﻮ در ﻫﻤﯿﻦ ﺣﺪ ﺑﻮد؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را رﯾﺰ ﮐﺮد و ﮐﻨﺠﮑﺎواﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬

‫ـ ﻣﻨﻈﻮر؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮي ﺗﮑﺎن و داد ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﻧﻔﺲ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺰرگ ﻫﺎ ﺳﺮي از روي ﺗﺎﺳﻒ ﺗﮑﺎن داد و ﻣﺘﻔﮑﺮاﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ آﺣﺎد ﺟﺎﻣﻌﻪ ي ﺑﺸﺮي از ﭼﻪ راه ﻫﺎي ﻧﻮﯾﻨﯽ واﺳﻪ ي ﺷﻮﻧﻪ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﺮدن از ﮔﻔﺘﻦ ﻣﻨﻈﻮرﺷﻮن اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﻦ!‬

‫ﺧﻨﺪه ي ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ.‬
‫***‬

‫ـ ﺳـــــــــــﻼم. ﻣﺎﻣﺎن؟!‬
‫ﭘﺮواﻧﻪ ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ و ﺑﺎ دﯾﺪن ﻧﯿﻨﺎ ﮐﻪ در آﻏﻮش ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰرﮔﯽ روي ﻟﺐ ﻧﺸﺎﻧﺪ.‬
‫ـ ﻫﯿﺲ، ﺑﯿﺎرش ﺑﺎﻻ.‬

‫ﻟﺐ ﻫﺎي ﻧﻔﺲ آوﯾﺰان ﺷﺪ:‬
‫ـ ﻣﺎﻣﺎن؟! ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ وﺳﯿﻠﻪ؟!‬

‫ﭘﺮواﻧﻪ ﺗﺎزه ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻓﺘﺎد. در ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺟﺎﻟﺒﯽ ﻗﺮار داﺷﺖ. ﺟﺰوه ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ آرﻧﺞ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد. ﺑﻨﺪ ﮐﯿﻔﺶ ﻗﺒﻞ از ﺳﻘﻮط روي‬
‫ﺑﺎزوﯾﺶ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺑﺴﺘﻨﯽ آب ﺷﺪه ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮه از آن روي دﺳﺘﺶ رﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮد را ﻣﺤﮑﻢ در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﮐﺎﭘﺸﻦ ﻧﯿﻨﺎ را ﻫﻢ در‬
‫دﺳﺖ دﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد و ﭼﯿﺰي ﮐﻪ از ﻫﻤﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮز وﺣﺸﺘﻨﺎك و ﺧﻨﺪه داري از زﯾﺮ ﺷﺎﻟﺶ ﺑﯿﺮون زده و‬

‫ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺟﻠﻮي دﯾﺪش را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ.‬
‫ﭘﺮواﻧﻪ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد.‬

‫ـ دﺳﺖ ﺷﻤﺎ درد ﻧﮑﻨﻪ ﻣﺎﻣﺎن ﺧﺎﻧﻮم، ﺑﺨﻨﺪﯾﻦ!‬
‫ـ ﺧﺐ، ﺧﺐ، ﺑﺪه ﺑﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﺎ رو.‬
‫ﭘﺮواﻧﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ آﻣﺪ ﮐﻪ ﺻﺪاﯾﯽ آﺷﻨﺎ، ﺷﺎد و ﭘﺮ اﻧﺮژي ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧــــــﻪ! ﺻﺒﺮ ﮐﻨﯿﺪ، دﺳﺖ ﻧﮕﻪ دارﯾﻦ، ﻧﺬارﯾﺪ اﯾﻦ اﺛﺮ ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري از ﺑﯿﻦ ﺑﺮه و ﭘﺲ از ﻣﮑﺚ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ اداﻣﻪ داد:‬
‫ـ ﺳﺎﻣﺎن ﺟﻮن، ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ اون دورﺑﯿﻨﺖ رو ﺑﺪه ﺑﺬار ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻠﮑﻪ ي زﯾﺒﺎﯾﯽ ﯾﻪ ﻋﮑﺴﯽ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﺑﺒﺮﯾﻢ اون ور آب ﺑﮕﯿﻢ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑـــــﻠﻪ!‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻋﻠﯽ ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪ. ﻋﻠﯽ روي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮد و ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫ـ واو، ﻋﻠــــــــﯽ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﺎ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟!‬
‫ﻋﻠﯽ ﻗﯿﺎﻓﻪ ي ﻣﺘﻔﮑﺮي ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ. دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ زد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻫﻮم، ﺳﻮال ﺟﺎﻟﺐ و در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﭼﺎﻟﺶ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰي ﺑﻮد! ﺧﺐ ﻃﺒﻖ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎت ﻣـ…‬
‫دﺳﺘﺶ را از زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ﺑﺮداﺷﺖ و ﻃﻠﺐ ﮐﺎراﻧﻪ ﺟﻠﻮ آﻣﺪ.‬
‫ـ ﮔﺮﻓﺘﯽ ﻣﻨﻮ؟! اﯾﻨﺎ رو وﻟﺶ! ﻫﺎﻧﯽ، ﻣﺎﻧﯽ، ﺧﻮﺷﮕﻞ ﻣﺎﻣﯽ، ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻄﻮره؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﺑﺰرگ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻠﯽ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻋﻠﯽ ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﻮ!‬

‫ـ ﺟﻮﻧﻢ؟! ﺑﺬار ﺑﺒﯿﻨﻢ، اﻣﻢ، ﻧﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﻮ در ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻟﻐﺖ ذﻫﻦ ﺑﻨﺪه ﯾﺎﻓﺖ ﻧﺸﺪ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﻪ ﭼﺮت و ﭘﺮت ﻫﺎي ﺧﻮد اداﻣﻪ ﻣﯽ دﻫﯿﻢ!‬
‫ـ واي، ﯾﻌﻨﯽ ﻋﻠﯽ اوﻣﺪه؟!‬
‫ﻋﻠﯽ دو ﺳﻪ ﭘﻠﻪ ي ﺑﺎﻗﯽ ﻣﺎﻧﺪه را ﻃﯽ ﮐﺮد و رو ﺑﻪ روي ﻧﻔﺲ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ. ﭼﻬﺮه اش ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮده ﺑﻮد وﻟﯽ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻫﻤﺎن ﻋﻠﯽ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ،‬

‫ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﺷﻮخ ﺑﻮد. ﭼﻬﺮه اش ﭘﺨﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ و ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﯾﮏ دﻧﯿﺎ ﺷﻮر و اﻧﺮژي ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺖ.‬
‫ـ ﺑﻠﯽ، ﻋﻠﯽ اوﻣﺪه، ﺧﯿﻠﯽ ﻫﻢ ﺧﻮش اوﻣﺪه!‬

‫و دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و ﻧﯿﻨﺎ را از آﻏﻮش ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ ﺧﺎك ﺗﻮ ﺳﺮت ﻧﻔﺲ! ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﺰرگ ﺷﯽ؟ ﻋﺮوﺳﮏ ﺑﻐﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻣﯿﺮي ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮن؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﺮد ﺗﺎ ﭘﺎﺳﺨﺶ را ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﻟﺬت ﻧﯿﻨﺎ را آﻏﻮش ﻓﺸﺮد:‬

‫ـ اﻟﻬﯽ! اﯾﻦ ﻧﯿﻨﺎي ﮐﻮﭼﻮﻟﻮي ﺧﻮدﻣﻮﻧﻪ؟!‬
‫و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﭘﺮواﻧﻪ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ذوﻗﯽ ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﭼﻘﺪر ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﻣﺎﺷﺎا…!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻤﭽﻨﺎن در ﺷﻮك ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮد و ﺑﺎور ﻧﺪاﺷﺖ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻫﻤﺎن ﻋﻠﯽ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﺧﻮدش اﺳﺖ ﮐﻪ ده ﺳﺎل ﭘﯿﺶ در ﺑﺮاﺑﺮ‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺮﯾﺎﻧﺶ او را ﺗﺮك ﮐﺮده ﺑﻮد.‬

‫ﻋﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮕﺎه ﻧﻔﺲ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﺷﯿﻄﻨﺖ ﺑﺎر زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﺑﺬار ﺑﺮم اﯾﻦ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ رو ﺑﺒﺮم ﺗﻮ ﺗﺨﺘﺶ ﻣﯿﺎم ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ﺗﻮام ﻣﯽ رﺳﻢ.‬

‫ﻋﻠﯽ ﮐﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ﺳﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﮔﺎم ﻫﺎي آﻫﺴﺘﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن او ﻟﺒﺨﻨﺪي روي ﻟﺐ ﻧﺸﺎﻧﺪ و آرام ﺳﻼم داد و ﺳﺎﻣﺎن ﻧﯿﺰ‬
‫ﻃﯽ ﯾﮏ اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ ﮐﻮﺗﺎه ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ رﻓﺖ. ﻧﻔﺲ ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ. اﻧﻘﺪر از دﯾﺪن ﻋﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد‬
‫ﮐﻪ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ را ﻋﻮض ﮐﺮد و ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ. ﻋﻠﯽ روي ﻣﺒﻞ ﻟﻢ داده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺳﺎﻣﺎن و ﭘﺮواﻧﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮد. ﺑﺎ ورود ﻧﻔﺲ ﺟﻮ‬

‫ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد و ﻋﻠﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ از روي ﺗﺤﺴﯿﻦ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎي ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ـ ﺑﺰرگ ﺷﺪﯾﺎ ﻋﺘﯿﻘﻪ!‬

‫‪‬‬                                                                                                           ‫‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ ﺑﺰن ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻪ زﯾﺮ ﺧﺎﮐﯽ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ از ﻋﻠﯽ روي ﻣﺒﻞ رو ﺑﻪ روﯾﯽ او ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ـ ﺧﺐ ﮐﯽ اوﻣﺪي؟‬

‫ﻋﻠﯽ دﺳﺘﯽ روي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪ. ﺧﺴﺘﮕﯽ از ﭼﻬﺮه ي ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺶ ﻣﯽ ﺑﺎرﯾﺪ.‬
‫ـ ﯾﻪ دو ﺳﺎﻋﺘﯽ ﻣﯿﺸﻪ.‬
‫ﻧﻔﺲ در ﭘﺮﺳﯿﺪن ﺳﻮاﻟﺶ ﻣﺮدد ﺑﻮد. ﺗﻤﺎم اﺣﺴﺎﺳﺶ را در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ رﯾﺨﺖ و ﺑﻪ ﻋﻠﯽ زل زد.‬

‫ـ اوم، اوﻣﺪي ﮐﻪ ﺑﻤﻮﻧﯽ دﯾﮕﻪ؟!‬
‫ﻋﻠﯽ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﺶ را ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﺴﺖ ﺗﺎ ﺟﺪي ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ ﭼﻬﺮه ي ﻣﻬﺮﺑﺎن و ﺧﻨﺪاﻧﺶ ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺑﻮد:‬

‫ـ ﺗﻮ ﺗﺎ اﻻن ﮐﺠﺎ ﺑﻮدي؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻧﺎ اﻣﯿﺪاﻧﻪ اﻫﯽ ﮐﺸﯿﺪ:‬
‫ـ ا‪ !‬ﻣﺴﺨﺮه ﻧﺸﻮ دﯾﮕﻪ، ﻧﯿﻮﻣﺪه ﮔﯿﺮ ﻣﯿﺪﯾﺎ! اوﻣﺪي ﺑﻤﻮﻧﯽ ﯾﺎ ﻧﻪ؟!‬

‫ـ ﮔﯿﺮ ﭼﯿﻪ دﺧﺘﺮ؟ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ! ﭼﭗ ﭼﭙﻢ ﻧﮕﺎم ﻧﮑﻦ.‬
‫ـ دوﺳﺖ دارم ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎت ﮐﻨﻢ، ﻣﺸﮑﻠﯿﻪ؟!‬

‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎﻻ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ، ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ؟ ﺗﻮ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري ﭼﺸﺎت ﭼﭙﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﯿﺰ ﺑﺮداﺷﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﻪ ﺧﻮد آﻣﺪ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اوﻫﻮي ﻗﺒﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﯽ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ اوﻣﺪم رو ﺳﺮت ﺧﺮاب ﺷَﻤﺎ! وﻗﺖ واﺳﻪ ﺗﻼﻓﯽ ﮐﺮدن دارم!‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ از ﺟﺎﻧﺐ ﻋﻠﯽ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ رﻓﺖ و ﻣﺤﮑﻢ او را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ. ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺷﯿﻄﻨﺖ زﯾﺮ ﮔﻮﺷﺶ زﻣﺰﻣﻪ‬

‫ﮐﺮد:‬
‫ـ آﻓﺮﯾﻦ، ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮدﯾﺎ! دوﺳﺖ ﭘﺴﺮاﺗﻢ اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﻐﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ اﺧﻢ ﺧﻮد را از آﻏﻮش ﻋﻠﯽ ﺟﺪا ﮐﺮد و ﻣﺤﮑﻢ ﻣﻮﻫﺎي ﺧﻮش ﻓﺮم و ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮓ ﻋﻠﯽ را ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ آي آي، ﭼﺘﻪ وﺣﺸﯽ؟! ﺑﺬار از راه ﺑﺮﺳﻢ دوﺑﺎره ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻦ ﻫﻤﻮن ﺗﺤﻔﻪ اي ﮐﻪ ﺑﻮدي ﻫﺴﺘﯽ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺎي ﻋﻠﯽ ﺑﺎ آراﻣﺶ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻮﻫﺎي ﻋﻠﯽ را ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺗﻼش ﻋﻠﯽ ﺑﺮاي رﻫﺎﯾﯽ از دﺳﺖ او ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد:‬

‫ـ آخ، ﺧﺎك ﺗﻮ ﺳﺮت ﮐﻨﻦ ﺳﺎﻣﺎن ﺗﻮ ﭘﺎﺷﻮ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ اﯾﻦ اﻻغ ﺑﮕﻮ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺟﯿﻎ ﮐﺸﯿﺪ:‬
‫ـ اﻻغ ﺧﻮدﺗﯽ ﺧﺮه!‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﭼﺮا رم ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ آﺧﻪ ﮐﯿﺎ ﻣﯿﺎد ﺗـــ…‬
‫ﭘﺮواﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﺎ آن ﻟﺤﻈﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد، ﻣﺤﮑﻢ ﮔﻔﺖ:‬

‫‪‬‬                                                                                                        ‫0‬
‫  .‪ .‬‬                              ‬

‫ـ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺴﻪ دﯾﮕﻪ، ﻧﻔﺲ از ﺳﻦ و ﺳﺎﻟﺖ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ.‬

‫ﻋﻠﯽ ﻓﺮﯾﺎد زد:‬
‫ـ اﯾﻦ ﺧﺮس ﮔﻨﺪه ﮐﻪ اﯾﻦ ﭼﯿﺰا ﺣﺎﻟﯿﺶ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻗﯿﺪي ﻓﺸﺎر ﺧﻔﯿﻔﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎي ﻋﻠﯽ وارد ﮐﺮد. ﺳﺎﻣﺎن ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز رﮔﻪ ﻫﺎﯾﯽ از ﺧﻨﺪه در ﻟﺤﻨﺶ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺣﺲ ﻣﯽ ﺷﺪ‬
‫ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ وﻟﺶ ﮐﻦ اﯾﻦ رو، ﺗﻠﻒ ﻣﯿﺸﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه اي ﺑﻪ ﻋﻠﯽ رﻓﺖ و ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ول ﮐﺮد:‬
‫ـ دﯾﮕﻪ ﭼﺮت ﻧﻤﯿﮕﯿﺎ.‬

‫ﻋﻠﯽ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و رو ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎن ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻦ ﺑﻌﺪا ﺣﺴﺎب ﺗﻮ رو ﻣﯽ رﺳﻢ ﺟﻮﺟﻪ.‬
‫ﺳﺎﻣﺎن روﯾﺶ را ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ:‬

‫ـ رﯾﺰ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻤﺖ.‬
‫ـ رﯾﺰ و درﺷﺘﺶ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪاره ﻣﻬﻢ اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﻫﻨﻮز ﭘﺎﭘﺎ ﺑﺰرگ!‬

‫ﺳﺎﻣﺎن ﺟﻠﻮي ﺧﻨﺪه اش را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد. ﻋﻠﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰرﮔﯽ روي ﻟﺐ راﻧﺪ و رو ﺑﻪ ﭘﺮواﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﯾﻪ ﻟﯿﻮان آب ﻣﯿﺪﯾﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ؟‬
‫ﭘﺮواﻧﻪ در ﺟﻮاﺑﺶ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ. ﺑﺎ رﻓﺘﻦ او ﻋﻠﯽ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺎﻣﺎن ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ:‬

‫ـ ﺗﻮام ﭼﺸﺎت رو دروﯾﺶ ﮐﻦ! ﻣﻦ ﻣﺜﻞ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ داﯾﯿﺖ ﺑﯽ ﺣﯿﺎ ﻧﯿﺴﺘﻢ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﻮاﺳﺖ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻋﻠﯽ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺑﺮاي در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪن ﻧﻔﺲ ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ذوق زده در آﻏﻮش ﻋﻠﯽ ﭘﺮﯾﺪ.‬

‫ﻋﻠﯽ آرام آرام زﯾﺮ ﮔﻮﺷﺶ ﺣﺮف ﻣﯽ زد:‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ ﺟﻮﮔﯿﺮ ﻧﺸﯽ از ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻤﺎ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را از روي ﺳﯿﻨﻪ ي او ﺑﺮداﺷﺖ و ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد. ﻋﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺟﺪي ﺳﺮ ﻧﻔﺲ را ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ اش ﭼﺴﺒﺎﻧﺪ:‬

‫ـ ﺗﻮ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎش!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﺗﻮ ﻏﻠﻂ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﯾﻪ ﭘﺴﺮ ﻏﺮﯾﺒﻪ رو ﺑﻐﻞ ﮐﻨﯽ ﻋﺰﯾﺰم!‬
‫ﺷﺐ ﻫﻨﮕﺎم، وﻗﺘﯽ ﺳﻬﯿﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻋﻠﯽ اﻧﻘﺪر ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪ و آن ﭼﻨﺎن او را در آﻏﻮﺷﺶ ﻓﺸﺮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺑﻪ او ﺣﺴﺎدت‬
‫ﮐﺮد. اﻣﺎ ﭘﺪر ﭼﻨﺪان از دﯾﺪن ﻋﻠﯽ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮑﺮد ﭼﺮا ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﺗﻤﺎم اﻓﺮاد ﺧﺎﻧﻮاده از آﻣﺪن ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺰ ﻧﻔﺲ.‬

‫از آﻣﺪن ﻋﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺑﻮد. ﺧﯿﻠﯽ زﯾﺎد. اﻧﮕﺎر ﺑﺎ ﻧﺒﻮد ﻋﻠﯽ ﺗﮑﻪ اي از ﭘﺎزل وﺟﻮدش ﮔﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ آﻣﺪن او اﯾﻦ ﭘﺎزل ﺗﮑﻤﯿﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد.‬
‫ﺗﻤﺎم ﺗﻬﺮان را ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎ وﺟﻮد ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺑﺰرﮔﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺰار ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﭘﺮواﻧﻪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﺪام در ﺣﺎل ﭘﺬﯾﺮاﯾﯽ از ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ دﯾﺪن ﻋﻠﯽ‬

‫‪‬‬                                                                                                            ‫‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ. ﻧﻔﺲ در اﯾﻦ ﻣﺪت اﻧﻘﺪر ﺳﺮش را ﺑﺎ او ﮔﺮم ﮐﺮده ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﮑﺮد ﭘﺲ از دو ﻫﻔﺘﻪ ﺧﺒﺮي از ﻣﺤﻤﺪ ﺑﮕﯿﺮد و ﺣﺘﯽ ﺳﻌﯽ ﻣﯽ‬

‫ﮐﺮد ﺑﻪ دوﺳﺖ ﺑﯽ وﻓﺎﯾﺶ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ. ﺑﺎﻻﺧﺮه ﭘﺲ از اﯾﻦ ﻣﺪت ﻣﺤﻤﺪ، ﺧﻮدش دﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪ.‬
‫ﺻﺪاي زﻧﮓ ﺗﻠﻔﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻧﻔﺲ ﺷﺎﻧﻪ و ﺳﺸﻮار را روي ﻣﯿﺰ ﺑﮕﺬارد و ﺑﻪ ﺗﻠﻔﻦ ﭘﺎﺳﺦ دﻫﺪ:‬

‫ـ ﺑﻠﻪ، ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ؟‬
‫ـ ﺳﻼم.‬
‫ـ ﺳﻼم!‬

‫ـ ﭼﻄﻮري؟‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻢ، ﻣﻤﻨﻮن. ﺗﻮ ﺧﻮﺑﯽ؟‬

‫ـ ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﺳﺮﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪي، زﻧﮓ ﻧﻤﯽ زﻧﯽ؟!‬
‫ـ ﻣﻦ ﯾﺎ ﺗﻮ؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺟﻮاﺑﯽ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻫﺮ دو! ﺗﻮام ﻧﺒﻮدي. ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎم ﻧﮑﻦ از ﭘﺸﺖ ﺗﻠﻔﻦ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد. اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ را از زﺑﺎن ﻋﻠﯽ ﻫﻢ ﺷﻨﯿﺪه ﺑﻮد.‬

‫ـ ﻣﭽﺖ رو ﮔﺮﻓﺘﻢ ﭘﺲ؟ داﺷﺘﯽ ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎم ﻣﯽ ﮐﺮدي!‬
‫ـ ﻧﻤﮑﺪون ﺷﺪي آﻗﺎﻫﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﭼﻬﺮه ي ﺟﺪي و ﻗﯿﺎﻓﻪ ي ﻏﻀﺐ آﻟﻮد ﻣﺤﻤﺪ را ﭘﺲ از ﺷﻨﯿﺪن ﺟﻤﻠﻪ اش ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺶ ﺗﺼﻮر ﮐﺮد اﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺑﺮﺧﻼف ﺗﺼﻮر ﻧﻔﺲ رﻓﺘﺎر‬

‫ﮐﺮد.‬
‫ﺣﺮﻓﺶ را ﺑﯽ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ وﻗﺘﺖ آزاده؟‬
‫ـ ﭼﻄﻮر؟!‬
‫ـ اﻟﻬﺎم اﯾﻨﺎ ﻣﯽ ﺧﻮان ﺑﺮن ﺑﺎغ…‬

‫و ﭘﺲ از ﻣﮑﺜﯽ اﻓﺰود :‬
‫ـ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﺗﻮام ﺑﯿﺎي!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه در دل ﮔﻔﺖ: »ﮐﺎش ﺗﻮ ﺑﻬﺸﻮن ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺑﯿﺎد! وﻟﯽ از ﻟﺤﻦ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﯿﺪا ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﮑﺲ اﯾﻦ ﻗﻀﯿﻪ ي روي داده‬
‫اﺳﺖ.«‬
‫ـ ﻣﻤﻨﻮن از ﭘﯿﺸﻨﻬﺎدت وﻟﯽ ﻣﺰاﺣﻢ ﺟﻤﻊ ﺧﺎﻧﻮادﮔﯿﺘﻮن ﻧﻤﯿﺸﻢ.‬

‫ـ ﻣﺰاﺣﻢ ﻧﯿﺴﺘﯽ، اﮔﻪ ﺑﻮدي اﺻﻼ ﺑﻬﺖ زﻧﮓ ﻧﻤﯽ زدم، ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎش.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺨﻨﺪ زد. ﭼﻪ ﺧﻮب ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﯿﻠﯽ رك ﺣﺮﻓﺶ را ﻣﯽ زد. ﯾﮏ ﺗﻔﺎوت دﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺑﻘﯿﻪ!‬

‫‪‬‬                                                                                                     ‫‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ـ ﮐﯽ ﻣﯿﺮﯾﻦ؟!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻤﯽ ﺟﺎ ﺧﻮرد.‬
‫ـ اﮔﻪ ﻣﯿﺎي ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ، ﺳﺎﻋﺖ ده آﺗﻠﯿﻪ ﺑﺎش.‬

‫ـ از اون ﺟﺎ ﻣﯿﺮﯾﻦ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻣﮑﺚ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ آره، ﭘﺲ ﻣﯿﺎي؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ زﯾﺮﮐﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﯿﺎم؟!‬

‫ـ ﻫﺮ ﻃﻮر راﺣﺘﯽ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻤﯽ دﻟﺨﻮر ﺷﺪ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ.‬

‫ﻟﺤﻈﻪ اي ﺳﮑﻮت ﺑﺮﻗﺮار ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ؟‬

‫ـ ﻫﻮم؟! ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻠﻪ؟!‬
‫ـ ﻓﺮدا ﻣﻨﺘﻈﺮم ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ.‬
‫ﭘﺲ از ﻗﻄﻊ ﺗﻤﺎس ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ رﻓﺖ و ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺳﺸﻮار و ﺷﺎﻧﻪ را در دﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ و ﺷﺮوع ﮐﺮد ﺑﻪ ﺧﺸﮏ ﮐﺮدن ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ.‬

‫دوﺳﺖ داﺷﺖ ﺟﻮاب ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ او از ﺟﻤﻠﻪ ي آﺧﺮ و ﺳﺮد و ﺑﯽ اﺣﺴﺎﺳﺶ ﺑﺮداﺷﺖ ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺎﺷﺪ.‬
‫ﮐﺎر ﺧﺸﮏ ﮐﺮدن ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺗﻘﻪ اي ﺑﻪ در زد و وارد ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻧﻔﺲ ﭘﺎﺷﻮ ﺑﯿﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﻬﻤﻮن اوﻣﺪه.‬
‫ﻧﻔﺲ از درون آﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﮐﯽ اوﻣﺪه؟‬

‫ـ ﺑﯿﺎ ﺧﻮدت ﺑﺒﯿﻦ دﯾﮕﻪ، ﭘﺎﺷﻮ، ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺘﻪ رﻓﺘﯽ ﺗﻮ ﺣﻤﻮم ﻧﺸﺴﺘﯽ. ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﯽ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﮐﻪ اﻧﻘﺪر ﻃﻮل ﻣﯽ ﮐﺸﻪ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺟﯿﻎ ﺧﻔﯿﻔﯽ ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ ﺑﯿـــــــــــﺮون!‬
‫ﻋﻠﯽ دﺳﺘﺶ را در ﺟﯿﺐ ﺟﯿﻦ ﺳﺮﻣﻪ اي رﻧﮓ ﺧﻮش دوﺧﺘﺶ ﻓﺮو ﮐﺮد و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﯿﺸﺶ ﺗﺎ ﺑﻨﺎﮔﻮش ﺑﺎز ﺷﺪه ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ راه ﺧﺮوج رو ﻧﺸﻮﻧﻢ ﻧﻤﯿﺪي؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺧﺎﻧﻮاده ﻋﻤﻪ ﻫﺎ و ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪي روي ﻟﺐ ﻧﺸﺎﻧﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ آن ﻫﺎ رﻓﺖ. ﺷﺎم را در آراﻣﺶ ﺧﻮردﻧﺪ و ﭘﺲ از آن ﻫﺮ ﮐﺪام‬
‫ﻣﺸﻐﻮل ﮐﺎري ﺷﺪﻧﺪ. ﺟﻮان ﻫﺎ ﻫﻢ ﮔﻮﺷﻪ اي از ﺳﺎﻟﻦ را اﺷﻐﺎل ﮐﺮدﻧﺪ. ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺤﺜﯽ را ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻋﻠﯽ ﺣﺮﻓﯽ زد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ‬

‫‪‬‬                                                                                                     ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﺷﺪﻧﺪ.‬

‫ـ ﺧﺐ دﯾﮕﻪ ﺑﺴﻪ ﻫﺮ ﭼﯽ وراﺟﯽ ﮐﺮدﯾﻦ! ﺧﻮش ﺻﺪا ﻫﻢ ﻧﺪارﯾﻢ ﯾﻪ دﻫﻦ ﺑﺨﻮﻧﻪ ﺑﺮاﻣﻮن دﻟﻤﻮن وا ﺷﻪ!‬
‫ﺻﺪاي اﻋﺘﺮاض ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻋﻠﯽ دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ ﺑﺮد و ﺑﻪ روش ﺧﻮدش ﻫﻤﻪ را ﺑﻪ آراﻣﺶ دﻋﻮت ﮐﺮد.‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﻏﯿﺮﺗﯽ ﻧﺸﯿﻦ. ﻣﯽ دوﻧﻢ ﻫﻤﺘﻮن ﯾﻪ دور رﻓﺘﯿﻦ ‪ American idol‬و ﺑﺮﮔﺸﺘﯿﻦ وﻟﯽ ﭼﻮن ﻧﺨﻮاﺳﺘﯿﻦ رﯾﺎ ﺑﺸﻪ ﭼﯿﺰي ﻧﻤﯿﮕﯿﻦ.‬
‫ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﯽ دوﻧﻢ، ﻣﯽ دوﻧﻢ، ﻣﻦ ﺑﻪ ﺻﺪاي ﺗﮏ ﺗﮏ ﺷﻤﺎﻫﺎ اﯾﻤﺎن دارم وﻟﯽ ﻏﺮض از ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﯾﺪم وﺳﻂ ﺣﺮﻓﺘﻮن اﯾﻨﻪ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺟﺰ‬

‫ﺻﺪاش روي ﻣﻐﺰﺷﻢ ﯾﻪ ﺧﺮده ﮐﺎر ﮐﺮده ﯾﻪ ﭼﯿﺰي از ﺗﻮش در آورده!‬
‫ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﺸﺘﺎﻗﺸﺎن را ﺑﻪ ﻋﻠﯽ دوﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻣﺎﻫﺎن ﺧﺴﺘﻪ از ﺣﺮف ﻫﺎي ﻧﺼﻒ و ﻧﯿﻤﻪ ي ﻋﻠﯽ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اَه! ﺧﻔﻤﻮن ﮐﺮدي ﻋﻠﯽ، ﺟﻮﻧﺖ در ﺑﯿﺎد، ﺑﮕﻮ دﯾﮕﻪ!‬
‫ﻋﻠﯽ ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﺎن اﺷﺎره ﮐﺮد:‬
‫ـ ﻣﺎﻫﺎن ﺟﻮن، داداش، دو ﮐﻠﻤﻪ ﺳﺖ، ﺧﻔــــﻪ ﺷـــــﻮ! اوﮐﯽ؟ ﺧﺐ داﺷﺘﻢ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ دﯾﮕﻪ‪ T‬ﯾﮑﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺮﯾﻢ ﺷﻤﺎل، ﭘﺎﯾﻪ اﯾﻦ؟!‬

‫ﺻﺪاي ﺳﻮت و ﻫﻮراي ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ اﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺖ و وﻗﺘﯽ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ اون وﻗﺖ ﮐﺪوم ﯾﮑﯽ از ﺑﭽﻪ ﻫﺎ اﻧﻘﺪر ﺑﻪ ﺧﻮدش ﻓﺸﺎر آورده و ﯾﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﭼﯿﺰ ﻣﺴﺨﺮه اي ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪه؟!‬

‫ﻋﻠﯽ ﻟﺒﺶ را ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎدر ﺑﺰرگ ﻫﺎ ﮔﺎز ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﺎي ﺳﺎﻣﺎن در ﮔﻠﻮﯾﺶ ﭘﺮﯾﺪ!‬
‫ـ آﻫﺎن، ﯾﻪ ﺑﻨﺪه ﺧﺪاﯾﯽ، وﻟﺶ ﮐﻦ ﺣﺎﻻ آﺧﻪ ﺗﻮ زﯾﺎد ﺑﺎﻫﺎش راﺣﺖ ﻧﯿﺴﺘﯽ. ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮش ﺑﯿﺎري، ﻣﺘﻮﺟﻪ اي ﮐﻪ؟!‬
‫ﺳﺎﻣﺎن ﻧﻔﺲ راﺣﺘﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺑﺎ ﺑﺪﺟﻨﺴﯽ اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻧﮕﻔﺘﻢ ﭼﺎي ﭘﺮﯾﺪ ﺗﻮ ﮔﻠﻮش اﮔﻪ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ دﯾﮕﻪ اﮔﻪ زﻧﺪه ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺧﯿﻠﯿﻪ!‬
‫ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺷﻮخ و ﭘﺮ از ﺧﻨﺪه ﺑﻪ ﺳﺎﻣﺎن و ﺳﭙﺲ ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ. ﻧﻔﺲ ﺳﺮخ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺳﺎﻣﺎن ﻫﻤﺮاه ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺮاي‬

‫ﺧﺎﻟﯽ ﻧﺒﻮدن ﻋﺮﯾﻀﻪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺷﻤﺎل ﻧﻪ.‬
‫ﻋﻠﯽ ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد:‬

‫ـ ﭼﺮا؟!‬
‫ـ ﺧﺐ ﺷﻤﺎل رو ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ رﯾﻢ، ﺑﺮﯾﻢ ﯾﻪ ﺟﺎي دﯾﮕﻪ.‬

‫ﺳﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﺧﻨﺪه ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺷﻤﺎ ﻣﯿﮕﯿﻦ ﮐﺠﺎ ﺗﺸﺮﯾﯿﻒ ﺑﺒﺮﯾﻢ ﺧﺎﻧﻮم؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ از ﺳﺎﻣﺎن ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺳﺮﯾﻊ و ﺑﯽ ﻫﻮا ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑﺮﯾﻢ ﺟﻨﻮب، ﺑﻮﺷﻬﺮ!‬
‫***‬

‫‪‬‬                                                                                                       ‫‬
‫  .‪ .‬‬                             ‬

‫ﻧﻔﺲ در ﺧﺎﻧﻪ را ﻗﻔﻞ ﮐﺮد و از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ. ﻧﯿﻢ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮ وﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺖ ﺗﺎ ﺧﻮد را ﺑﻪ آﺗﻠﯿﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻫﯿﭻ ﮐﺲ در ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد. ﻋﻠﯽ و‬

‫ﻧﯿﻨﺎ ﺑﺮاي ﺧﺮﯾﺪ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻠﯿﻘﻪ ي ﺧﻮدﺷﺎن از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون زده ﺑﻮدﻧﺪ و ﭘﺮواﻧﻪ ﻫﻢ ﭘﺲ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﻔﺎرﺷﺎت ﻻزم را ﻣﺒﻨﯽ ﺑﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﺮاﻗﺐ‬
‫ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ و ﺣﺴﺎﺑﯽ ﺑﺎ دوﺳﺘﺎﻧﺶ ﺧﻮش ﺑﮕﺬراﻧﺪ، ﮐﺮده ﺑﻮد ﺑﺮاي ﭘﯿﺎده روي ﺻﺒﺢ ﮔﺎﻫﯽ ﭘﺲ از ﺳﻬﯿﻞ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون زده ﺑﻮد.‬

‫ﺳﺎﻋﺖ ﻣﭽﯽ اش ده دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ده را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ داد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ وارد آﺗﻠﯿﻪ ﺷﺪ. ﮐﺴﯽ ﻧﺒﻮد و ﺳﮑﻮت ﺑﻮد و ﺳﮑﻮت. ﺻﺪاي ﻗﺪم ﻫﺎي ﻧﻔﺲ در ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺰرگ‬
‫آﺗﻠﯿﻪ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﯿﺪ. در اﺗﺎق ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎز ﺑﻮد و ﻧﻔﺲ ﺑﻪ آن ﺳﻤﺖ ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺖ. ﺳﺮﮐﯽ ﺑﻪ داﺧﻞ اﺗﺎق ﮐﺸﯿﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﺑﺰرﮔﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و‬
‫ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﻪ داده و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﺧﻮاﺳﺖ ﮐﻤﯽ او را اذﯾﺖ ﮐﻨﺪ. آرام آرام ﺟﻠﻮ رﻓﺖ. ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ‬
‫ﺗﻮاﻧﺪ روي ﭘﻨﭽﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺮود و ﺑﺎ وﺟﻮد ﮐﻔﺶ اﺳﭙﺮﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺎ داﺷﺖ ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﺎ ﻣﯿﺰ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﯿﺶ ﺑﺮود. درﺳﺖ ﺑﺎﻻي ﺳﺮ ﻣﺤﻤﺪ اﯾﺴﺘﺎد‬
‫و ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪي ﺳﻼم ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻟﺒﺎﻧﺶ را ﺗﮑﺎن داد ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮش ﮐﺮد:‬

‫ـ ﻫﯿﺲ، ﻧﻤﯽ ﺧﻮاد داد ﺑﺰﻧﯽ!‬
‫و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ دﻣﻎ ﺷﺪه ﺑﻮد و از ﻃﺮﻓﯽ ﺣﺮﺻﺶ در آﻣﺪه ﺑﻮد.‬
‫ـ ﺳﻼﻣﺖ ﮐﻮش؟‬

‫ـ ﭘﺸﺖ در ﺟﺎ ﻣﻮﻧﺪ!‬
‫ـ از ﺑﺲ ﮐﻪ ﺣﻮاس ﭘﺮﺗﯽ.‬

‫ـ ﮐﯽ ﮔﻔﺘﻪ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﮐﺶ و ﻗﻮﺳﯽ ﺑﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﻣﯽ داد از ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻢ، ﺳﻼم.‬

‫ـ ﺧﺐ ﺳﻼم.‬
‫ـ وﺳﺎﯾﻠﺖ رو آوردي؟‬

‫ـ ﭼﯿﺰ ﺧﺎﺻﯽ ﻫﻤﺮام ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫ـ ﭘﺲ ﺑﺮو ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺎ ﻣﻦ درا رو ﻓﻘﻞ ﮐﻨﻢ و ﺑﯿﺎم.‬
‫ـ ﻣﻨﺘﻈﺮ اﻟﻬﺎم اﯾﻨﺎ ﻧﻤﯽ ﻣﻮﻧﯿﻢ؟‬

‫ـ ﺑﺮو ﭘﺎﯾﯿﻦ دﺧﺘﺮ، زﯾﺎد ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﺎ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﭘﺎﯾﯿﻦ رﻓﺖ و ﮐﻨﺎر ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺤﻤﺪ اﯾﺴﺘﺎد. دﻗﺎﯾﻘﯽ ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺳﺎﮐﯽ در دﺳﺖ وارد ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ ﺷﺪ.‬

‫ﺳﻮار ﮐﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﻧﻔﺲ ﺳﻮاﻟﺶ را دوﺑﺎره ﺗﮑﺮار ﮐﺮد:‬
‫ـ ﭘﺲ اﻟﻬﺎم اﯾﻨﺎ ﮐﺠﺎن؟‬
‫ـ ﺑﺎغ.‬

‫ـ ﺑﺎغ؟! ﺗﻮ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﯽ رﯾﻢ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻋﯿﻨﮑﺶ را ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯽ زد ﮔﻔﺖ:‬

‫‪‬‬                                                                                                          ‫‬
‫  .‪ .‬‬                         ‬

‫ـ آره ﺧﺐ، اﻻﻧﻢ دارﯾﻢ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﯽ رﯾﻢ دﯾﮕﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﭼﯿﺰي ﻧﮕﻔﺖ ﭼﺮاﮐﻪ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﻮاب ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪه اي ﺑﻪ او ﻧﻤﯽ دﻫﺪ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﻟﺒﺎس ﮔﺮم ﺑﺎ ﺧﻮدت آوردي دﯾﮕﻪ؟ ﺷﺐ ﺳﺮدت ﻣﯿﺸﻪ.‬
‫ـ ﺷﺐ؟! ﺗﺎ ﮐﯽ اون ﺟﺎ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯿﺪ؟!‬
‫ـ ﻓﺮدا ﺻﺒﺢ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدﯾﻢ.‬

‫ـ وﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﺷﺐ ﺧﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﻢ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﺒﻬﻤﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ و ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد:‬

‫ـ ﺑﺎﺷﻪ، ﯾﻪ ﮐﺎرﯾﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
‫و دوﺑﺎره اﻓﺰود:‬
‫ـ ﺧﺐ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ، ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﺪت ﮐﺠﺎ ﺑﻮدي؟ ﮐﻢ ﭘﯿﺪاﯾﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﻧﯿﻤﺮخ ﻣﻐﺮور ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺪا ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ:‬
‫ـ دﯾﮕﻪ دﯾﮕﻪ!‬

‫ـ دﯾﮕﻪ دﯾﮕﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ؟!‬
‫ـ ﯾﻌﻨﯽ ﻫﯿﭽﯽ و ﻫﻤﻪ ﭼﯽ! ﺗﻮ ﭼﻪ ﺧﺒﺮا؟‬
‫ـ ﻇﺎﻫﺮا ﮐﻪ ﺧﺒﺮا دﺳﺖ ﺗﻮﺋﻪ.‬

‫ـ ﻧﻪ ﭼﻪ ﺧﺒﺮي؟!‬
‫ـ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﮐﺠﺎ ﺑﻮدي ﮐﻪ دﯾﮕﻪ دﯾﮕﻪ؟! ﻫﺎن؟‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺤﻈﻪ اي ﺳﮑﻮت ﮐﺮد و دوﺑﺎره ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺻﺪاي ﮔﺮم و ﮔﯿﺮاﯾﺶ اداﻣﻪ داد:‬
‫ـ دﯾﮕﻪ دﯾﮕﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﺖ ﺑﮑﺸﯽ ﺗﺎ ﺑﮕﻢ، ﻣﯽ ﺧﻮام ﻧﺎز ﮐﻨﻢ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ دﻫﺎﻧﯽ ﺑﺎز ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد.‬

‫ـ اون وﻗﺖ ﭼﺮا ﺗﻮ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻫﻤﻪ ﻣﺜﻞ ﺧﻮدت ﻫﺴﺘﻦ؟!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﮔﺬرا ﺑﻪ او اﻧﺪاﺧﺖ ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ.‬

‫ـ دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎش ﻧﻔﺲ، ﻧﺬار اﻣﺮوز ﻫﻤﺶ ﺑﺎﻫﻢ دﻋﻮا ﮐﻨﯿﻢ.‬
‫ـ اﮔﻪ ﺗﻮ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻮﺑﻢ.‬
‫ـ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻮب ﺑﻮدن ﺗﻮ ﺷﮏ دارم!‬

‫ـ ﺑﻠــــﻪ؟! ﭼﺮا؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺷﯿﺸﻪ را ﮐﻤﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﮐﺸﯿﺪ. اﺣﺴﺎس ﮔﺮﻣﺎ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬

‫‪‬‬                                                                             ‫‬
‫  .‪ .‬‬                           ‬

‫ـ ﭼﺮاش ﺑﻤﻮﻧﻪ ﺑﻌﺪا ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ.‬

‫ـ ﻧﺨﯿﺮ، ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ؟!‬
‫ـ اول ﺷﯿﺸﻪ رو ﺑﮑﺶ ﺑﺎﻻ، ﻣﻮﻫﺎﺗﻢ درﺳﺖ ﮐﻦ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺣﺮﻓﯽ ﺷﯿﺸﻪ را ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﮔﺸﺖ:‬
‫ـ ﺧﺐ؟‬
‫ـ ﺷﺎﻟﺖ رو درﺳﺖ ﻧﮑﺮدي!‬

‫ـ اون دﯾﮕﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدم ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ!‬
‫ـ آره، ﺷﮏ ﻧﮑﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدت ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ. وﻟﯽ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﯿﺴﺖ وﻗﺘﯽ ﺑﺎﻫﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ اﺣﺘﺮام ﺑﺬارﯾﻢ؟!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺮاي دوﻣﯿﻦ ﺑﺎر ﺣﻖ را ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ داد و دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﺎﻟﺶ ﺑﺮد.‬
‫ـ ﺧﺐ ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﻢ ﭼﯽ ﺷﺪ؟‬
‫ـ اﮔﻪ دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﯽ اﻣﺮوز ﺑﻬﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﯿﺸﻪ. ﻣﻦ ﻧﻤﯿﮕﻢ ﺗﻮ ﺑﺪي ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﮐﻤﯽ ﺳﺮﮐﺸﯽ و ﺗﺎ اون ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي رام ﺑﺸﯽ، ﻧﻪ؟!‬

‫ـ آره، ﺷﺎﯾﺪ.‬
‫***‬

‫ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و ﺳﺮش را ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺗﮑﯿﻪ داد. ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ ﭼﻘﺪر ﺧﻮاﺑﯿﺪه اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎن ﻫﺎي ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﯿﺪار ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﮔﻮﺷﻪ‬
‫اي ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﻮد و از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﺧﻮاب آﻟﻮد ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮي؟‬

‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ آب ﺑﺰﻧﻢ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ از ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪ. ﻣﺤﻤﺪ در ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﯾﮏ ﭘﺎﯾﺶ را ﺑﯿﺮون ﮔﺬاﺷﺖ.‬

‫ـ ﭼﯿﻪ؟ ﭼﺮا ﭘﺮﯾﺪي ﯾﻬﻮ؟!‬
‫ـ ﺧﻮاﺑﺖ ﻣﯿﺎد؟‬
‫ـ آره، ﺳﺮم ﯾﻪ ﮐﻢ درد ﻣﯽ ﮐﻨﻪ، ﺗﻮ ﭼﺘﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﻏﺮﻏﺮ ﮐﻨﺎن زودﺗﺮ از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ:‬
‫ـ ﭘﺲ ﺷﺎﻧﺲ آوردم ﮐﻪ ﺗﺎ اﻻن زﻧﺪه ام!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺘﻌﺠﺐ از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﯿﺎده ﺷﺪ و در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ آرﻧﺠﺶ را روي ﺻﻨﺪوق ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ ﻣﺸﮑﻮﮐﺎﻧﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﭼﺮا؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﮐﻮه ﻫﺎي اﻃﺮاف دوﺧﺖ و ﺑﻪ ﺗﻼﻓﯽ ﺣﺮف ﻣﺤﻤﺪ زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬


نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

[uniplace_links] [uniplace_links]

خرید گیفت کارت