مد روز | زن روز | بزرگترین سایت مد ایران با لاکچری ترین تصاویر مدل های لباس مجلسی ، پارتی ، کت دامن مناسب برای خانم های اندامی ، تپل و چاق

داستان نفس باران فصل ششم

images

مد روز تقدیم میکند :

داستان نفس باران فصل ششم

امیدواریم از مشاهده این مطلب نهایت استفاده رو ببرید

مد روز : بزرگترین وب سایت مد در ایران

images

ـ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ ﮐﻪ ﺧﻮدﺷﻮن ﮔﻔﺘﻦ ﻣﻦ وﻗﺖ آزاد ﻧﺪارم؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺟﺎي ﺳﺎره ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﺮد:‬
‫ـ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺟﻮن ﻣﻦ ﺑﺎﻫﺎش رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم وﻟﯽ ﮔﻔﺘﻦ اﺻﻼ اﻣﮑﺎﻧﺶ ﻧﯿﺴﺖ.‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎره اﻧﺪاﺧﺖ و رو ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻢ ﺳﺎره ﺟﺎن از ﺷﺎﮔﺮدام ﺑﺎﺷﻦ. ﻣﻦ ﻓﺮدا ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ…‬
‫ﺑﺮق رﻓﺖ و ﺻﺤﺒﺖ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﻧﺼﻔﻪ ﻣﺎﻧﺪ و اﯾﻦ از ﻧﻈﺮ ﻧﻔﺲ ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد. ﺳﺎره ﮐﻪ از ﺗﺮس او ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺑﻮد ﺳﻌﯽ ﮐﺮد دﺳﺖ ﻧﻔﺲ را‬

‫ﺑﮕﯿﺮد. اﻣﺎ او ﻃﯽ ﺣﺮﮐﺘﯽ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و وﺣﺸﺖ زده ﺑﻪ ﺳﺎره زل زد. ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﺑﺎ دﺳﺘﭙﺎﭼﮕﯽ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﯾﺎﻓﺘﻦ‬
‫ﻋﻠﺖ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﮕﺮي رﻓﺖ. دﻗﺎﯾﻘﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﮐﻪ ﺻﺪاي ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش ﺳﺎره و ﻧﻔﺲ رﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ، دﺧﺘﺮم ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﯿﺎي ﺳﻤﺖ آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ؟ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﮑﻢ ﮐﻨﯽ اﯾﻦ ﺷﻤﻊ ﻫﺎ رو از ﺗﻮ ﮐﻤﺪ ﺑﯿﺎرم.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻣﯽ ﻟﺮزﯾﺪ و زﯾﺎﻧﺶ ﻗﻔﻞ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺳﺎره دﺳﺘﺶ را ﻓﺸﺮد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ؟ ﻣﻨﻮ ﺑﺒﯿﻦ؟ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﯿﺴﺖ، ﺧﺐ؟ ﺑﺸﯿﻦ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺮم ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺷﺮﯾﻔﯽ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﻢ.‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ از ﻗﻌﺮ ﭼﺎه ﺑﺮﻣﯽ ﺧﺎﺳﺖ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧﺮو!‬
‫ﺳﺎره در آن ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻧﮕﺮاﻧﯽ زد و دﻟﺶ ﺑﺎ دﯾﺪن ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ درد آﻣﺪ. ﻫﯿﭽﮕﺎه ﺣﺘﯽ در ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﻫﻢ ﻧﻔﺲ را اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﻤﯽ دﯾﺪ اﻣﺎ‬

‫ﺗﺎرﯾﮑﯽ و ﺧﺎﻃﺮه ي ﺗﻠﺦ او ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ ﺟﺰ ﭘﺮواﻧﻪ و ﺳﻬﯿﻞ از آن ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺖ ﭼﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ او را اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻋﺎﺟﺰ و آﺷﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد؟‬
‫ﺑﺎ رﻓﺘﻦ ﺳﺎره ﻟﺮزش دﺳﺘﺎن ﻧﻔﺲ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺷﺪ. دﺳﺘﺎن ﻟﺮزاﻧﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺑﺮد و ﻣﺤﮑﻢ آن را ﻓﺸﺮد. اﻧﮕﺎر ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر از‬
‫ﺗﺮﮐﯿﺪن ﺑﻐﺾ ﻋﺬاب آوري ﮐﻪ آزارش ﻣﯽ داد ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﮐﻨﺪ.‬

‫ـ ﻣﺎﻣﺎن؟ ﺧﻮﻧﻪ اﯾﻦ؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد. ﺻﺪاﯾﺶ ﺑﺎر دﯾﮕﺮ در ﺧﺎﻧﻪ ﭘﯿﭽﯿﺪ. ﻣﺎدرش را ﺻﺪا ﻣﯽ زد. ﺻﺪاي ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺶ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ از او ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺑﺮود و ﻣﺮاﻗﺐ ﻧﻔﺲ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﯾﯽ ﺳﺎره ﻋﻠﺖ ﻧﯿﺎﻣﺪن ﻧﻔﺲ را ﺑﺮاي ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﺳﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺎﻟﻦ ﮔﺎم ﺑﺮداﺷﺖ. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ در‬
‫ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻧﻔﺲ را ﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪ اي از ﻣﺒﻞ ﮐﺰ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎي ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﺧﯿﺮه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﻧﺪاﺷﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﯿﻔﺶ را ﮐﻨﺎر‬
‫ﻣﺒﻞ ﮔﺬاﺷﺖ و رو ﺑﻪ روي ﻧﻔﺲ ﻧﺸﺴﺖ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺗﺎزه ﺣﻀﻮر ﮐﺴﯽ را ﺣﺲ ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد؟ اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ. ﭼﻘﺪر از ﺧﻮد ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ در اﯾﻦ ﺣﺎل او را دﯾﺪه.‬
‫ـ ﺧﻮﺑﯽ؟‬

‫ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ آن ﻟﺤﻦ ﮐﻨﺠﮑﺎو ﻧﮕﺎﻫﺶ را از ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻧﻔﺲ ﺟﻮاﺑﯽ ﻧﺪاد و ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد از ﻟﺮزش ﭼﺎﻧﻪ اش‬
‫ﺟﻠﻮﮔﯿﺮي ﮐﻨﺪ و دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﮐﻪ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ روي ﮔﻠﻮ ﻣﯽ ﻓﺸﺮد از ﺧﻮد ﺟﺪا ﮐﻨﺪ اﻣﺎ اﻧﮕﺎر ﺑﯽ ﻓﺎﯾﺪه ﺑﻮد.‬
‫ﺳﺎره ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﺤﻤﺪ در ﮐﻨﺎر ﻧﻔﺲ ﮐﻤﯽ آﺳﻮده ﺷﺪ. ﺑﺎ ﺳﻼم ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻨﺎر ﻧﻔﺲ ﺟﺎي ﮔﺮﻓﺖ و آرام دﺳﺘﺎن او را ﭘﺎﯾﯿﻦ آورد و در دﺳﺖ‬

‫ﻓﺸﺮد. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﮐﻪ از ﺧﺸﻢ و وﺣﺸﺖ دو رﮔﻪ و ﺧﺶ دار ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺎ ﻏﻤﯽ ﭘﻨﻬﺎن ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ دﯾﮕﻪ ﺑﺮﯾﻢ.‬

‫ـ اﻻن ﺧﻮﺑﯽ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺳﺮش را ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﺜﺒﺖ ﺗﮑﺎن داد. ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﭘﯿﻮﺳﺖ و ﺷﻤﻊ را ﺟﻠﻮي ﻧﻔﺲ ﻗﺮار داد:‬
‫ـ ﺧﻮﺑﯽ دﺧﺘﺮم؟ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﯾﻪ آﺑﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺖ ﺑﺰﻧﯽ؟‬

‫ـ ﻧﻪ، ﺧﻮﺑﻢ.‬
‫ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻟﯿﻮان آب را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﻧﻔﺲ ﺟﺮﻋﻪ اي از آن ﻧﻮﺷﯿﺪ و ﺑﯽ درﻧﮓ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﮐﻢ ﮐﻢ ﻗﻮاي از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ اش را ﺑﺎز ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ.‬

‫ـ ﻣﻤﻨﻮن، ﭘﺲ ﻣﻦ ﻓﺮدا ﺑﺎﻫﺎﺗﻮن ﺗﻤﺎس ﻣﯽ ﮔﯿﺮم.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﻋﺰﯾﺰم وﻟﯽ ﻣﻄﻤﺌﻨﯽ اﻻن ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﺪاري؟‬
‫ـ ﺑﻠﻪ!‬

‫و دﺳﺖ ﺳﺎره را ﮐﺸﯿﺪ و او را وادار ﮐﺮد ﺗﺎ از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﻮد. ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ او را ﻣﯽ ﮐﺎوﯾﺪ.‬
‫ﺳﺎﻣﺎن ﺑﺎ دﯾﺪن ﭼﺸﻤﺎن ﺳﺮخ ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي از او و ﺳﺎره ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺧﻮاﺳﺖ وﻟﯽ ﻫﺮ دو ﺑﺎ ﺗﮑﺎن دادن ﺳﺮ از ﭘﺎﺳﺦ دادن ﻃﻔﺮه رﻓﺘﻨﺪ.‬
.‪ .‬‬                                ‬

‫***‬

‫ﺷﺎل را روي ﺳﺮش ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد. دﮐﻤﻪ ﻫﺎي ﭘﺎﻟﺘﻮي ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﺶ را ﺑﺴﺖ و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ. آن روز ﺑﺎ ﺳﺎﻏﺮ ﻗﺮار داﺷﺖ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﻌﺪ از‬
‫ﻣﺪت ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺮﯾﺪ ﺑﺮوﻧﺪ و از آن ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﺮوﺷﮕﺎه ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ آن ﻫﺎ در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻣﺤﻞ ﮐﺎر ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد ﻧﻔﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻧﯿﻨﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ رﻓﺖ.‬

‫ﺳﺎﻏﺮ را ﺧﯿﺮه ﺑﻪ وﯾﺘﺮﯾﻦ ﯾﮑﯽ از ﻣﻐﺎزه ﻫﺎ دﯾﺪ. از ﭘﺸﺖ دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ي او زد و ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﺑﺎزﮔﺮدد.‬
‫ـ ﺳﻼم ﺧﻮﺷﮕﻠﻪ!‬
‫ـ ﺳﻼم، ﭼﻄﻮري؟‬

‫ﺳﺎﻏﺮ دﺳﺖ ﻧﻔﺲ را ﮐﺸﯿﺪ و راه اﻓﺘﺎد:‬
‫ـ ﻫﯽ ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺘﻢ. ﻧﻔﺲ ﺗﻮ ﺧﯿﺮ ﺳﺮت رﻓﺘﯽ ﮔﻮاﻫﯿﻨﺎﻣﻪ ﮔﺮﻓﺘﯿﺎ، ﭘﺲ ﻣﺎﺷﯿﻨﺖ ﮐﻮ آﺧﻪ؟‬

‫ـ ﺗﻮ ﻣﺜﻼ ﻧﮕﺮان ﻣﻨﯽ اﻻن؟‬
‫ـ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﻮن ﺗﻮ! اﺗﻔﺎﻗﺎ اﻧﻘﺪر دوﺳﺖ دارم ﮐـــﻪ ﻧﮕﺮان ﺧﻮدﻣﻢ؛ ﻧﮕﺮان ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻣﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ رو ﺑﯽ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮان!‬
‫و ﺧﻮدش از ﻟﺤﻦ آﻫﻨﮕﯿﻦ ﺟﻤﻠﻪ اش ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻓﺘﺎد. ﻧﻔﺲ ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﮐﻮﻓﺖ! رو آب ﺑﺨﻨﺪي ﻣﺴﺨﺮه.‬
‫ـ ا‪‬؟ ﻣﮕﻪ رو آﺑﻢ ﻣﯿﺸﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺣﺮص ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ آره ﺗﻮ ﻗﺮاره ﺑﺨﻨﺪي!‬
‫ـ ﻧﺎﻣﺮد!‬

‫ـ راﺳﺘﯽ اﻣﺮوز ﻗﺮاره ﺑﺮﯾﻢ دﻧﺒﺎل ﻧﯿﻨﺎ؟‬
‫ـ آره، ﻫﺎن؟ ﭼﯿﻪ؟ ﻧﻤﯿﺎي؟‬

‫ـ اوي، ﭼﺘﻪ ﻧﻔﺲ؟ ﭼﺮا ﭘﺎﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﯿﺮي؟‬
‫ـ ﺧﺐ ﺗﻮ از دﯾﺮوز ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ده ﺑﺎر زﻧﮓ زدي ﺑﻬﻢ. ﯾﺎزده ﺑﺎر ﭘﺮﺳﯿﺪي ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮﯾﻢ دﻧﺒﺎل ﻧﯿﻨﺎ؟!‬
‫ﺳﺎﻏﺮ ﻧﮕﺎه ﻣﻈﻠﻮﻣﺶ را ﺣﻮاﻟﻪ ي ﻧﻔﺲ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي؟‬
‫ﺣﺎﻟﺖ ﭼﻬﺮه ي ﺳﺎﻏﺮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮد. ﮔﻞ از ﮔﻠﺶ ﺷﮑﻔﺖ. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﺰرﮔﯽ زد.‬

‫ـ ﺑﺎﻫﻮﺷﯿــــﺎ ﻧﻔﺲ!‬
‫ـ ﻣﻦ اﮔﻪ ﺗﻮ رو ﻧﺸﻨﺎﺳﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮم رو ﺑﺬارم زﻣﯿﻦ ﺑﻤﯿﺮم ﮐﻪ!‬
‫ـ اوا! دور از ﺟﻮن!‬

‫ـ واي ﺳﺎﻏﺮ ﺑﮕﻮ دﯾﮕﻪ. ﭘﺎﻫﺎم درد ﮔﺮﻓﺖ از ﺑﺲ راه رﻓﺘﯿﻢ.‬
‫ـ اوﻻ ﮐﻪ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺧﻮدﺗﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻧﻤﯿﺎري وﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺎري ﭘﺎﺷﻨﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﻧﭙﻮش، دوﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﯾﻪ زﺣﻤﺖ ﮐﻮﭼﻮﻟﻮ داﺷﺘﻢ.‬

‫ـ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎ، ﭼﻪ ﻣﻮدب ﺷﺪﯾﻦ ﺧﺎﻧﻮم ﺳﻌﺎدﺗﯽ.‬

‫ـ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ ﻃﻮر اﯾﺠﺎب ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺑﺎﻧﻮ!‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ دو دﻗﯿﻘﻪ ﺗﻮ ﻋﻤﺮت آدم ﺑﺎش، ﺑﺒﯿﻨﻢ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ؟‬

‫ـ ﻧﻔﺴﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻦ اﺳﺖ.‬
‫ـ در ﻣﻮرد ﺗﻮ ﮐﻪ ﺻﺪق ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ!‬
‫ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻪ آﺗﻠﯿﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ. در راﻫﺮوي ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن، ﻧﻔﺲ و ﺳﺎﻏﺮ ﻫﻨﻮز در ﺣﺎل ﺑﺤﺚ ﮐﺮدن ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻏﺮ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﺧﻮاﺳﺘﻪ اش را‬

‫ﺑﯿﺎن ﮐﻨﺪ.‬
‫ـ آخ ﻧﻔﺲ اﻧﻘﺪر ﺣﺮف زدي ﻧﺸﺪ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮام.‬

‫ـ ﮐﯽ؟ ﻣﻦ ﺣﺮف زدم؟ آره ﻣﯽ دوﻧﻢ رو ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ!‬
‫ـ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺑﺬار ﺑﮕﻢ…‬
‫اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺎﻏﺮ اداﻣﻪ ي ﺣﺮﻓﺶ را ﺑﮕﻮﯾﺪ ﻧﻔﺲ در را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺳﺎﻏﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮش وارد ﺷﺪ. در ﺑﺪو ورود آن ﻫﺎ، آرﯾﺎﻧﺎز از ﺟﺎ‬

‫ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ ﮔﺮﻣﯽ ﺑﺎ ﻧﻔﺲ ﮐﺮد و ﺳﺎﻏﺮ ﻫﻢ ﺑﻪ او ﻣﻌﺮﻓﯽ ﺷﺪ. آرﯾﺎﻧﺎز از آن ﻫﺎ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻨﺸﯿﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﮐﺎر ﻣﺤﻤﺪ و ﻧﯿﻨﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﻮد.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ اﻧﺪاﺧﺖ. ده دﻗﯿﻘﻪ اي زود رﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ. ﺳﺎﻏﺮ از ﺳﮑﻮت ﻧﻔﺲ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد و ﻟﺐ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﺸﻮد:‬

‫ـ ﭼﻪ آﺗﻠﯿﻪ ﺷﯿﮑﯽ داره. ﺷﯿﻄﻮن ﭘﺲ ﺑﮕﻮ ﺗﻮ ﻫﺮ دﻗﯿﻘﻪ واﺳﻪ ﭼﯽ ﻧﯿﻨﺎ رو ﻣﯽ آوردي اﯾﻦ ﺟﺎ. از ﺗﻮ ﺑﻌﯿﺪ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﻓﻬﻤﯿﺪم!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺮاﯾﺶ ﭼﺸﻢ ﻏﺮه رﻓﺖ.‬
‫ـ ﻫﯽ ﻧﻔﺲ؟‬

‫ـ ﻫﻮم؟‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ، ﻓﺮدا ﺳﺎﻟﮕﺮد ازدواج ﻣﺎﻣﺎﻧﻪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺣﻮاﺳﺶ ﭘﯽ دري ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺪس ﻣﯽ زد ﻣﺤﻤﺪ و ﻧﯿﻨﺎ ﭘﺸﺖ آن ﺑﺎﺷﻨﺪ.‬
‫ـ ﭘﺲ ﺑﺎﺑﺎت ﭼﯽ؟!‬
‫ﺳﺎﻏﺮ ﮐﻼﻓﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﻧﻔﺲ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎﻫﻮﺷﯽ ﭼﺸﻢ ﺧﻮردﯾﺎ!‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻪ ﮐﻪ اﻋﺘﺮاف ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﭼﺸﻤﺖ ﺷﻮره.‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮي ﻧﻔﺲ زد:‬
‫ـ اوﻫﻮي، ﮐﺠﺎ رﻓﺘﯽ ﺗﻮ ﺑﺎز؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺻﺎف ﻧﺸﺴﺖ:‬

‫ـ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺑﮕﻮ.‬
‫ـ ﺑﺒﯿﻦ ﻓﺮدا ﺳﺎﻟﮕﺮد ازدواﺟﺸﻮﻧﻪ. ﻣﻦ و ﮐﺎﻣﺮان ﻣﯽ ﺧﻮاﯾﻢ ﺟﺸﻦ ﺑﮕﯿﺮﯾﻢ ﺑﺮاﺷﻮن.‬

‫ـ ﺑﻪ ﺑﻪ، ﻣﺒﺎرﮐﻪ!‬

‫ـ ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮام واﺳﻪ ﮐﺎدوﺷﻮن، اون ﻋﮑﺲ ﮐﻪ ﺑﻮد اون دﻓﻌﻪ اوﻣﺪي ﺧﻮﻧﻤﻮن رو ﻣﯿﺰم دﯾﺪي؟‬
‫ـ ﺧﺐ؟‬

‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮام اون رو واﺳﺸﻮن ﻗﺎب ﺑﮕﯿﺮم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد:‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ ﻧﺎاﻣﯿﺪم ﮐﺮدي! ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﯿﭽﯽ از اون ﻋﮑﺲ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﻮﻧﺪه ﺑﻮد!‬

‫ـ آﺧﻪ ﻋﮑﺲ دوران دوﺳﺘﯿﺸﻮﻧﻪ! ﻣﺎﻣﺎن ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﮔﻤﺶ ﮐﺮده. ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪم ﺑﻬﺸﻮن ﻧﮕﺎه ﮐﻨﻦ ﯾﻪ ﺧﺮده دﻟﺸﻮن وا ﺷﻪ!‬
‫ـ دﻟﺸﻮن ﻧﮕﯿﺮه ﺧﯿﻠﯿﻪ، ﺑﺎ اون ﻋﮑﺲ ﺗﺎرﯾﺨﯽ!‬

‫ـ ﺧﺐ زﺣﻤﺖ ﻣﻨﻢ واﺳﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻨﻪ دﯾﮕﻪ.‬
‫ـ ﻣﻦ؟ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ؟‬
‫ـ ﺗﻮ ﮐﺎر ﺧﺎﺻﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯽ ﻓﻘﻂ اﯾﻦ ﻋﮑﺲ رو…‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﻋﮑﺲ را از ﮐﯿﻔﺶ ﺧﺎرج ﮐﺮد. ﺟﻠﻮي ﺳﺎﻏﺮ ﮔﺮﻓﺖ:‬
‫ـ اﯾﻦ رو ﺑﺪه ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺎن ﺑﮕﻮ واﺳﻢ روﺗﻮش ﮐﻨﻪ. ﻗﺮﺑﻮن دﺳﺘﺖ ﻓﺮدا ﻫﻢ ﺧﻮدت ﺑﯿﺎ ﺑﮕﯿﺮش.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺑﻪ او ﻧﮕﺎه ﮐﺮد:‬
‫ـ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺻﻐﺮي ﮐﺒﺮي ﭼﯿﺪي ﮐﻪ اﯾﻦ رو ﺑﮕﯽ.‬
‫ـ آره دﯾﮕﻪ!‬

‫ـ ﺧﻮدت ﻣﮕﻪ زﺑﻮن ﻧﺪاري؟ ﺧﺐ ﺑﺮو ﺑﮕﻮ ﺑﻬﺶ. ﻓﺮدا ﻫﻢ ﺧﻮدت ﺑﯿﺎ ﺑﮕﯿﺮ دﯾﮕﻪ.‬
‫ـ ﻣﻦ ﻓﺮدا ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎم ﺑﮕﯿﺮم. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﺮان ﺑﺮم ﮐﯿﮏ ﺳﻔﺎرش ﺑﺪم در ﺿﻤﻦ واﺳﻪ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻋﮑﺴﺎش ﮐﻪ ﯾﻪ ﺧﺮده ﭘﺎﯾﯿﻨﻪ ﺧﻮدت ﯾﻪ ﮐﺎرﯾﺶ ﺑﮑﻦ‬

‫دﯾﮕﻪ!‬
‫و ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻀﺤﮑﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺗﺤﻮﯾﻞ داد.‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﮑﺶ. اوﻻ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻋﮑﺲ ﻣﻮرد داره، ﻣﻦ ﻋﻤﺮا ﺑﺮم ﺑﮕﻢ اﯾﻦ رو درﺳﺘﺶ ﮐﻨﻪ! دوﻣﺎ اﮔﺮم ﺑﺮم ﺑﮕﻢ اون ﺑﯿﭽﺎره ﺟﻪ ﺟﻮري اﯾﻦ رو‬

‫روﺗﻮش ﮐﻨﻪ؟ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ داﻏﻮن ﺷﺪه.‬
‫ـ ﭼﯽ ﭼﯽ ﻣﻮرد داره؟ ﺑﺎﺑﺎم داره ﻧﺎﻣﺰدش رو ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﻮس ﻣﯽ ﮐﻨﻪ ﺧﺐ، ﺗﻮ ﻣﯿﮕﯽ ﻣﻮرد داره؟! ﺑﻌﺪﺷﻢ اون دﯾﮕﻪ ﻫﻨﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﺑﺬاره‬

‫و درﺳﺘﺶ ﮐﻨﻪ. ﺑﻠـــﻪ ﺧﺎﻧﻮم!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﻮاﺳﺖ ﺟﻮاﺑﺶ را ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﻨﺎ دﺳﺖ در دﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ وارد ﺳﺎﻟﻦ ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻮﺷﯿﺪه در ژاﮐﺘﯽ ﻃﻮﺳﯽ رﻧﮓ و ﺷﻠﻮار ﮐﺘﺎن ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﺶ‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻔﺲ را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد. ﺳﺎﻏﺮ و ﻧﻔﺲ ﻫﺮ دو اﯾﺴﺘﺎدﻧﺪ ﺳﻼم ﮐﺮدﻧﺪ و ﻧﯿﻨﺎ آرام دﺳﺘﺶ را از ﺑﯿﻦ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ‬

‫رﻓﺖ. ﺳﺎﻏﺮ ﺳﮑﻮت ﮐﺮده ﺑﻮد و اﯾﻦ ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ ﻋﺠﯿﺐ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﯾﺎد ﻋﮑﺲ ﺳﺎﻏﺮ اﻓﺘﺎد و رو ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ اون ﻋﮑﺴﯽ رو ﮐﻪ ﮔﻔﺘﯽ رو ﻣﯽ ﺧﻮاي ﻧﺸﻮﻧﺸﻮن ﺑﺪه.‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﻧﮕﺎه ﭘﺮ از اﻟﺘﻤﺎﺳﺶ را ﺑﻪ ﻧﻔﺲ دوﺧﺖ. ﻧﻔﺲ ﻋﻠﺖ ﮐﺎرش را درك ﻧﻤﯽ ﮐﺮد. ﭼﺮا ﺧﻮدش ﺧﻮاﺳﺘﻪ اش را ﺑﯿﺎن ﻧﻤﯽ ﮐﺮد؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻏﺮ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺳﺎﻏﺮ ﻟﺒﺨﻨﺪي زد و دﺳﺖ ﻧﯿﻨﺎ را ﮔﺮﻓﺖ:‬
‫ـ ﺧﺐ ﻧﻔﺲ ﺟﻮن ﺗﺎ ﺗﻮ ﻋﮑﺲ رو ﻧﺸﻮن ﺑﺪي ﻣﻦ و ﻧﯿﻨﺎ ﻣﯽ رﯾﻢ ﻓﺮوﺷﮕﺎه و اون ﺟﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯿﻢ.‬

‫و ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ اﺟﺎزه ي ﺣﺮف زدن را ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﺪﻫﺪ از ﻣﺤﻤﺪ و آرﯾﺎﻧﺎز ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮد و رﻓﺖ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ. آرﯾﺎﻧﺎز ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ اون ﻋﮑﺲ رو ﺑﺒﯿﻨﻢ ﯾﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاي اون ﯾﻪ ذره ﻫﻢ ﮐﻪ ازش ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻮﻧﺪه ﺗﻮ دﺳﺘﺎت ﺧﺮد ﮐﻨﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﻟﺒﺶ را ﮔﺰﯾﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا ﮐﻠﻤﻪ اي از دﻫﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﺷﻮد. ﻗﺪﻣﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮداﺷﺖ و ﺧﻮاﺳﺖ ﻋﮑﺲ را ﺑﻪ او ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻘﺐ ﮔﺮد‬
‫ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ در رﻓﺖ:‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﮐﻪ ﻫﻤﻮن ﺟﻮري واﯾﺴﺘﯽ اون ﺟﺎ؟ ﺑﯿﺎ ﺗﻮ!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد.‬
‫ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺻﻨﺪﻟﯽ اﺷﺎره ﮐﺮد و از ﻧﻔﺲ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ. ﻧﻔﺲ ﺳﻌﯽ ﮐﺮد ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﺑﮑﺸﺪ ﺗﺎ آراﻣﺶ ﺧﻮد را ﺑﺎز ﯾﺎﺑﺪ. ﻗﺒﻞ از ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ‬

‫ﻣﺤﻤﺪ رﻓﺖ و ﻋﮑﺲ را ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ اﻧﺪاﺧﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻋﻠﯿﮏ ﺳﻼم!‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﮐﺮد:‬
‫ـ ﺳﻼم.‬
‫ـ ﻫﻤﯿﻦ ﯾﻪ دوﻧﻪ اﺳﺖ؟‬

‫ـ آره.‬
‫و ﺳﭙﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ و روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺸﺴﺖ.‬

‫ـ ﻣﻦ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻫﺮ ﻋﮑﺴﯽ رو ﻗﺒﻮل ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ.‬
‫ـ و اﯾﻦ ﯾﮑﯽ رو؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻮزﺧﻨﺪي زد و ﺑﻪ ﻋﮑﺲ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.‬

‫ـ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﻨﻢ.‬
‫و از ﺟﺎﯾﺶ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ ﮐﺎرش رﻓﺖ. ﻧﻔﺲ اﺣﺴﺎس ﺳﺮﻣﺎ ﮐﺮد. ﻫﻨﻮز آﺛﺎر ﺳﺮﻣﺎﺧﻮردﮔﯽ در او ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ. دﺳﺘﻤﺎﻟﯽ از ﮐﯿﻔﺶ‬

‫ﺧﺎرج ﮐﺮد و روي ﺑﯿﻨﯽ اش ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ ﺑﯿﺮون ﺳﺮده؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﻋﻄﺴﻪ اي ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ اوﻫﻮم.‬
‫ـ اﯾﻦ اﻃﺮاف ﺧﺮﯾﺪ داري؟‬

‫ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﯾﺎدداﺷﺖ ﭼﯿﺰي ﺑﻮد، دوﺧﺖ.‬

‫ـ آره.‬
‫ـ اﯾﻦ ﻋﮑﺲ رو واﺳﻪ ﮐ‪‬ﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاي؟‬

‫ـ ﺧﺎﻧﻮم ﺳﻌﺎدﺗﯽ واﺳﻪ ﻓﺮدا ﻣﯽ ﺧﻮاد.‬
‫ـ ﻓﺮدا ﮐﻪ ﺟﻤﻌﻪ اﺳﺖ!‬
‫»ﺳﺎﻏﺮ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﺴﺨﺮه ﺑﺎزﯾﺎت، ﺑﺒﯿﻦ اﻟﮑﯽ اﻟﮑﯽ واﺳﻪ ﻣﻦ ﮐﺎر درﺳﺖ ﮐﺮدي، اَه! اﯾﻨﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﺶ ﯾﻪ ﭼﯿﺰي داره ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻪ!« و دوﺑﺎره ﻋﻄﺴﻪ اي‬

‫ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺧﺐ ﭘﺲ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎم ﺑﮕﯿﺮﻣﺶ؟‬

‫ـ ﻣﮕﻪ واﺳﻪ دوﺳﺘﺖ ﻧﯿﺴﺖ؟!‬
‫ـ ﺧﺐ؟‬
‫ـ ﺧﺐ ﻧﻪ، آره ﯾﺎ ﻧﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ آره ﺧـــﺐ!‬

‫ـ اون وﻗﺖ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﯿﺎي ﺑﮕﯿﺮي؟‬
‫ـ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻫﺴﺖ؟!‬
‫و ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ در دل اﻓﺰود: »ﻋﺎﺷﻖ ﭼﺸﻢ و اﺑﺮوت ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ!«‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﺸﻐﻮل ﯾﺎدداﺷﺖ ﮐﺮدن ﺑﻮد. ﻧﻔﺲ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪ روي ﻟﺒﺶ ﺑﻮد و او ﺑﺎ ﺧﻮﻧﺴﺮدي ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻪ، ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻣﺜﻼ؟!‬

‫ﻧﻔﺲ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﻟﺤﻨﯽ ﻗﺎﻃﻊ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﻦ ﻋﮑﺲ رو واﺳﻪ ﻓﺮدا ﻣﯽ ﺧﻮام.‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد.‬

‫ـ ﻣﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻓﺮدا ﺟﻤﻌﻪ اﺳﺖ.‬
‫»ﺳﺎﻏﺮ اﻟﻬﯽ ﺑﮕﻢ ﺧﺪا ﭼﯽ ﮐﺎرت ﻧﮑﻨﻪ!«‬

‫ـ ﻣﻨﻢ ﻧﮕﻔﺘﻢ ﺷﻨﺒﻪ اﺳﺖ!‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ زﯾﺮﮐﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬
‫ـ ﻗﺮارم ﻧﺒﻮد ﯾﻪ ﻫﻤﭽﻦ ﭼﯿﺰي ﺑﮕﯽ!‬

‫ﻧﻔﺲ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﺑﺴﺖ و دوﺑﺎره ﺑﺎز ﮐﺮد. از ﻣﯿﺎن دﻧﺪان ﻫﺎي ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺮده اش زﻣﺰﻣﻪ ﮐﺮد:‬
‫ـ دﯾﮕﻪ داري ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﻢ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺎ! ﺳﺎﻏﺮ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ رﺳﯿﻢ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را ﺟﻠﻮﺗﺮ آورد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ را ﮐﻨﺠﮑﺎواﻧﻪ رﯾﺰ ﮐﺮد. ﺣﺎﻟﺘﺶ ﻧﻔﺲ را ﺑﻪ ﺧﻨﺪه اﻧﺪاﺧﺖ اﻣﺎ ﺟﻠﻮي ﺧﻮدش را ﮔﺮﻓﺖ.‬

‫ـ ﺧﺪا رو زﯾﺎد ﺻﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬
‫ـ ﺑﺎ اﺟﺎزﺗﻮن، اﻟﺒﺘﻪ اﮔﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﻧﯿﺴﺖ!‬

‫ـ ﻧﻪ، ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ؟ راﺣﺖ ﺑﺎش! ﺣﺎﻻ ﭼﯽ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯽ؟!‬
‫ـ از ﺑﻨﺪه اش ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻣﯽ ﮐﺮدم.‬
‫و ﺳﺮﯾﻊ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻮاب دادن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﺧﺐ ﭘﺲ ﮐﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﯿﺎم ﺑﮕﯿﺮم؟‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺟﺪي ﻣﺘﻔﮑﺮ دﺳﺘﺶ را زﯾﺮ ﭼﺎﻧﻪ ﮔﺬاﺷﺖ.‬

‫ـ ﻓﺮدا ﺧﻮﺑﻪ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ در آن ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺎل ﺧﻮدش را ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ. ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻣﺤﻤﺪ را ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺳﺎﺧﺖ.‬
‫ـ اﺣﯿﺎﻧﺎ ﻓﺮدا ﺟﻤﻌﻪ ﻧﯿﺴﺖ؟‬

‫ـ ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﺷﻨﺒﻪ اﺳﺖ؟‬
‫اﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﻧﻔﺲ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ و اداﻣﻪ داد:‬

‫ـ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن زﻧﮓ ﺑﺰﻧﯽ واﺳﻪ ﮐﻼﺳﺎي راﻧﻨﺪﮔﯽ و اﯾﻦ ﺣﺮﻓﺎ، ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﺑﯿﺎي ﻫﻢ ﺟﻮاب اﯾﺸﻮن رو ﺑﺸﻨﻮي ﻫﻢ ﻋﮑﺴﺖ رو ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﮕﯿﺮي.‬
‫ﻧﻔﺲ ﭼﻨﺪ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ. اﺧﻢ ﻫﺎﯾﺶ را درﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺳﻌﺎﺗﯽ ﻣﯿﮕﻢ ﺣﺘﻤﺎ.‬

‫و ﺑﺪون ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ در را ﮔﺸﻮد و ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪي ﮐﻪ روي ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰش ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﻣﺠﺪدا ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻋﮑﺲ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ﻟﺒﺨﻨﺪش ﭘﺮ رﻧﮕﺘﺮ ﺷﺪ.‬

‫***‬
‫ـ ﮐﺠﺎﯾﯿﻦ؟‬
‫ـ ﭘﺸﺖ ﺳﺮت.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﮔﻮﺷﯿﺶ را درون ﮐﯿﻒ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻗﯿﺎﻓﻪ ﻧﻔﺲ ﭘﯽ ﺑﻪ وﺧﺎﻣﺖ اوﺿﺎع ﺑﺮد.‬
‫ـ ﺑﻪ ﺟﻮن ﺧﻮدم ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺛﻮاب ﮐﻨﻢ!‬

‫ـ ﺗﻮ ﻏﻠﻂ ﮐﺮدي ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﺛﻮاب ﮐﻨﯽ!‬
‫و دﺳﺖ ﻧﯿﻨﺎ را ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ راه اﻓﺘﺎد.‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﻣﮕﻪ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬

‫ـ ﺳﺎﻏﺮ ﺧﺎﻧﻮم ﻓﺮدا ﭘﺎ ﻣﯿﺸﯽ ﻣﯿﺮي در ﺧﻮﻧﻪ ي ﺟﻨﺎب ﻣﺤﺘﺸﻢ ﻋﮑﺲ ﻫﻨﺮﯾﺘﻮن رو ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯽ ﮔﯿﺮي، ﻓﻬﻤﯿﺪي؟‬
‫ـ اي ﺑﺎﺑﺎ! ﺗﻮ ﭼﺖ ﺷﺪ ﯾﻬﻮ؟‬

‫ـ ﻫﯿﭽــــــﯽ!‬

‫***‬
‫ـ ﺑﻠﻪ؟‬

‫ـ ﺳﻼم.‬
‫ـ ﺳﻼم، ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ؟‬
‫ـ اﻟﻬﺎم ﺟﻮن ﺷﻤﺎﯾﯿﻦ؟ ﻣﻦ ﻧﻔﺴﻢ.‬

‫ـ ا‪ ‬ﺗﻮﯾﯽ ﻧﻔﺲ ﺟﻮن؟ ﺑﺒﺨﺶ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻤﺖ.‬
‫ـ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻣﻤﻨﻮن، ﺗﻮ ﺧﻮﺑﯽ؟ ﻧﯽ ﻧﯽ ﺧﻮﺑﻪ؟‬

‫اﻟﻬﺎم ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬
‫ـ ﭘﺪر ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﯿﭽﯽ ﻧﺸﺪه ﻟﮕﺪ ﻣﯽ ﭘﺮوﻧﻪ!‬
‫ـ آﺧﯽ، اﻟﻬﯽ!‬

‫ـ ﭘﺸﺖ ﺗﻠﻔﻦ آﺧﯽ و اﻟﻬﯽ ﻧﮑﻦ واﺳﻪ ﻣﻦ! ﻣﮕﻪ ﻗﺮار ﻧﺒﻮد ﺑﯿﺎي ﺑﻬﻢ ﺳﺮ ﺑﺰﻧﯽ؟‬
‫ـ ﺷﺮﻣﻨﺪه ام ﻋﺰﯾﺰم. ﺣﺘﻤﺎ ﺗﻮ ﯾﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﯿﺎم ﭘﯿﺸﺖ.‬

‫ـ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎت ﻗﻬﺮم. راﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﺎﻣﺎن ﮐﺎر داﺷﺘﯽ ﯾﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣﺮف ﮔﺮﻓﺘﻤﺖ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺗﮑﺮار ﮐﺮد: »ﻣﻦ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎر دارم؟!«‬
‫ـ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺷﺪم ﺻﺪات رو ﺷﻨﯿﺪم وﻟﯽ ﺑﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺟﻮن ﮐﺎر داﺷﺘﻢ.‬

‫ـ ﺣﺘﻤﺎ، ﯾﻪ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ.‬
‫و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ را ﺻﺪا ﮐﺮد. دﻗﺎﯾﻘﯽ ﮔﺬﺷﺖ ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﮔﻮﺷﯽ را از دﺳﺖ اﻟﻬﺎم ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺸﻐﻮل اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ ﺑﺎ ﻧﻔﺲ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ‬

‫در ﻣﻮرد ﺧﻮاﺳﺘﻪ ي ﺳﺎره ﺑﺎ او ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮد.‬
‫ـ راﺳﺘﺶ دﺧﺘﺮم ﻣﻦ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮن ﺣﺮف زدم وﻟﯽ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻧﺸﺪ. وﻟﯽ ﺧﺐ اﮔﻪ ﺳﺎره ﺟﺎن ﻋﺠﻠﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﯾﮑﯽ از ﺷﺎﮔﺮدام دﯾﮕﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﻫﺎي‬
‫آﺧﺮﺷﻪ، اﮔﻪ ﺑﺨﻮاد وﻗﺖ اون رو ﺑﺪم ﺑﻬﺶ.‬

‫ـ ﺷﻤﺎ ﻟﻄﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻦ. ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻢ ﻋﺠﻠﻪ اي ﻫﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ وﻟﯽ ﺑﺎزم ﺑﻬﺶ ﻣﯿﮕﻢ.‬
‫ـ آره اﯾﻦ ﺟﻮري ﺑﻬﺘﺮه. راﺳﺘﯽ ﻣﻦ ﻣﻨﺘﻈﺮت ﺑﻮدم، ﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﻗﺮاره ﺑﯿﺎي اﯾﻦ ﺟﺎ.‬

‫ـ ﺑﻠﻪ! وﻟﯽ دﯾﮕﻪ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻢ ﻣﺰاﺣﻤﺘﻮن ﺑﺸﻢ.‬
‫ـ ﭼﻪ ﻣﺰاﺣﻤﺘﯽ ﻋﺰﯾﺰم؟ ﻋﮑﺴﺖ ﻫﻢ آﻣﺎده ﺷﺪه اﻧﮕﺎري. ﺑﯿﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ، اﻟﻬﺎﻣﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﯿﺸﻪ. ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﺷﯿﻦ دﺳﺘﺶ ﻧﯿﺴﺖ وﮔﺮﻧﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﯿﺎره ﺑﺮات.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﯾﺎد ﺳﺎﻏﺮ اﻓﺘﺎد. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ روي دﯾﻮار اﻧﺪاﺧﺖ. ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎر ﺑﻮد و ﺳﺎﻏﺮ ﻋﮑﺲ را ﺑﺮاي ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ. دﻟﺶ ﻧﯿﺎﻣﺪ‬

‫ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺶ را ﻧﺎراﺣﺖ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﻗﻮل داد ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﻣﻬﻤﺎﻧﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺮواﻧﻪ ﻫﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﯽ ﻧﮑﺮد و ﻓﻘﻂ از او ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ‬
‫زودﺗﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺮدد زﯾﺮا ﻋﻤﻪ ﻟﯿﻼ و ﺧﺴﺮو ﺧﺎن ﻣﻬﻤﺎﻧﺸﺎن ﺑﻮدﻧﺪ.‬

‫ﺗﺮﺟﯿﺢ داد ﻗﺪم زﻧﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﺘﺸﻢ ﺑﺮود. ﻫﻮا ﺳﺮد و ﺑﻮد و ﺳﻮز ﺑﺪي داﺷﺖ. ﻣﺮدم در رﻓﺖ و آﻣﺪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ زﯾﺎد از ﮐﻨﺎرش‬

‫ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ. ﻓﺮﺻﺖ را ﻣﻨﺎﺳﺐ دﯾﺪ و ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد. ﻓﮑﺮ ﮐﺮدن ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻮق ﺧﺎﺻﯽ را ﻣﻬﻤﺎن وﺟﻮدش ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪ ﺧﻠﻖ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺎ‬
‫اﯾﻦ وﺟﻮد ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ دوﺳﺖ داﺷﺖ ﮐﺴﯽ را در ﻗﻠﺒﺶ ﺟﺎ دﻫﺪ ﮐﻪ ﺟﺪي، ﻣﻐﺮور و ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺪ ﺧﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﯽ از اﻓﮑﺎرش ﺑﻪ ﺧﻨﺪه‬

‫ﻣﯽ اﻓﺘﺎد. ﻣﮕﺮ ﻗﺮار ﺑﻮد ﻣﺤﻤﺪ را در ﻗﻠﺒﺶ ﺟﺎ دﻫﺪ؟ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﯽ ﮐﺮد ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﺑﯿﺸﺘﺮي ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ. وﻟﯽ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻧﻔﺲ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ‬
‫ﻣﺤﻤﺪ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺣﺲ ﺷﯿﺮﯾﻦ دوﺳﺖ داﺷﺘﻪ ﺷﺪن را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ. اﮔﺮ ﻫﻢ ﺧﻮدش ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﮐﻪ از ﻣﺤﻤﺪ‬
‫داﺷﺖ ﭼﯿﺰ ﺑﻌﯿﺪي ﺑﻪ ﻧﻈﺮش آﻣﺪ. ﺑﺮاي ﻟﺤﻈﻪ اي ﭼﻬﺮه ي ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﺼﻤﻢ و ﺟﺪي اش در ذﻫﻨﺶ ﺗﺮﺳﯿﻢ ﺷﺪ. ﺑﺎ وﺟﻮدي ﮐﻪ او را ﻫﻤﯿﺸﻪ‬

‫ﺧﺸﮏ، ﺳﺮد و ﺟﺪي دﯾﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﺘﯽ ﺧﺎص در ﭼﻬﺮه اش ﻣﻮج ﻣﯽ زد! ﭼﻘﺪر ﻣﻌﺼﻮﻣﯿﺖ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ دﺳﺖ ﻧﯿﺎﻓﺘﻨﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. ﻧﻔﺲ‬
‫ﮐﺸﺪاري ﮐﺸﯿﺪ و دﺳﺘﺎﻧﺶ را ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد در ﺟﯿﺐ ﭘﺎﻟﺘﻮي ﮐﻮﺗﺎﻫﺶ ﻓﺮو ﺑﺮد.‬

‫زﻧﮓ را ﻓﺸﺮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪ. ﭘﺲ از ﺑﺎز ﺷﺪن در و ﺗﻌﺎرف ﺣﺴﺎم وارد ﺣﯿﺎط ﺷﺪ.‬
‫ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺟﻠﻮي در ورودي اﻧﺘﻈﺎرش را ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ. ﭘﺲ از اﺣﻮال ﭘﺮﺳﯽ و ﺗﻌﺎرﻓﺎت ﻣﻌﻤﻮل وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﺣﺴﺎم و اﻟﻬﺎم ﮔﻮﺷﻪ اي‬
‫از ﺳﺎﻟﻦ اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﻪ آن ﻫﺎ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ. ﺑﻪ راﺣﺘﯽ ﺣﻠﻘﻪ ي اﺷﮑﯽ را ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎن اﻟﻬﺎم را اﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮده ﺑﻮد، دﯾﺪ. ﻧﻔﺲ ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎز‬

‫ﻫﻢ ﺑﺎ ﯾﺎد آوري اﻟﯿﻨﺎ و دﯾﺪن ﭼﻬﺮه ي او ﭼﻨﯿﻦ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺑﻪ او دﺳﺖ داده اﺳﺖ.‬
‫ﻫﺮ ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ روي ﻣﺒﻞ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺮﯾﻔﯽ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﻮه ﺗﻌﺎرف ﮐﺮد. در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪ ﺻﺪاي ﻣﺤﻤﺪ ﻧﮕﺎه او را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ورودي ﺳﺎﻟﻦ ﮐﺸﯿﺪ. ﺳﺮ‬

‫ﺗﺎ ﭘﺎ ﻣﺸﮑﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪه ﺑﻮد و ﻣﻮﻫﺎي ﻗﻬﻮه اي رﻧﮕﺶ روﺷﻦ ﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ.‬
‫ـ ﺳﻼم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﻪ اﺣﺘﺮاﻣﺶ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و اﻣﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﻌﺎرﻓﯽ ﻧﮑﺮد ﺗﺎ او ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ و در ﻋﻮض از او ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاي دﯾﺪن ﻋﮑﺲ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﻫﻤﺮاه او ﺑﻪ اﺗﺎق ﮐﺎرش‬

‫ﺑﺮود.‬
‫ـ دﯾﺮ ﮐﺮدي، ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻤﯿﺎي.‬

‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺎم.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﯿﺰ ﮐﺎرش رﻓﺖ و ﻧﻔﺲ در اﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ وﺳﺎﯾﻞ اﺗﺎق را از ﻧﻈﺮ ﮔﺬراﻧﺪ. اﺗﺎق ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺰرﮔﯽ ﺑﻮد. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﻪ رﻧﮓ ﮐﺮم، ﻧﺎرﻧﺠﯽ و ﯾﺎ‬
‫ﻗﻬﻮه اي ﺑﻮد. ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ از رﻧﮓ ﻫﺎي ﮔﺮم و آراﻣﺶ ﺑﺨﺶ ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﺗﺎ ﻧﻔﺲ اﺣﺴﺎس راﺣﺘﯽ ﮐﻨﺪ. و ﻗﺒﻞ از ﻫﺮ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮ ﺗﻌﺪادي ﻋﮑﺲ ‪silhouette‬‬

‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻃﺮز زﯾﺒﺎﯾﯽ روي دﯾﻮار آوﯾﺨﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﻮﺟﻬﺶ را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد. ﻋﮑﺲ ﻫﺎي ﺑﯽ ﻧﻘﺺ و زﯾﺒﺎي روي دﯾﻮار ﺣﮑﺎﯾﺖ از ﻣﻬﺎرت ﻋﮑﺎس داﺷﺖ.‬
‫ﻧﻮر ﮐﻢ اﺗﺎق ﻓﻀﺎي زﯾﺒﺎﯾﯽ را ﭘﺪﯾﺪ آورده ﺑﻮد. ﻟﺮزﺷﯽ ﺧﻔﯿﻒ وﺟﻮدش را در ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ. راﻫﺶ را ﮐﺞ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ رﻓﺖ و ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر‬

‫اﯾﺴﺘﺎد.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺎﮐﺘﯽ را از ﮐﺸﻮي ﻣﯿﺰش ﺧﺎرج ﮐﺮد. ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺗﮑﯿﻪ اش را ﺑﻪ ﻣﯿﺰ داد.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﺷﯿﻨﯽ؟‬

‫ـ اوﻣﺪه ﺑﻮدم ﻋﮑﺲ رو ﺑﮕﯿﺮم.‬
‫ـ ﻣﻦ ﺣﺮﻓﯽ از ﻋﮑﺲ ﻧﺰدم، ﭘﺲ ﺑﺸﯿﻦ.‬

‫ـ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﻮري راﺣﺘﻢ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ روي ﻣﺒﻞ، ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ي ﮐﻤﯽ از ﻧﻔﺲ ﻧﺸﺴﺖ. ﭘﺎي راﺳﺘﺶ را روي ﭘﺎي ﭼﭗ اﻧﺪاﺧﺖ. ﻟﺤﻨﺶ آرام ﺑﻮد. آراﻣﺘﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ.‬
‫ـ ﺳﺨﺘﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﻧﻔﺲ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﮐﻤﯽ ﻣﮑﺚ ﮐﺮد و ﺑﺎ ﺗﺮدﯾﺪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﻤﯿﺸﻢ؟!‬
‫ـ وﻗﺘﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺎده ﺑﻬﺖ ﻣﯿﮕﻢ ﺑﺸﯿﻦ و ﺗﻮ ﺟﻮاب ﺳﺮﺑﺎﻻ ﻣﯿﺪي ﯾﻌﻨﯽ ﻧﺒﺎﯾﺪ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺘﻮﻧﯿﻢ ﺑﺎﻫﻢ ﮐﻨﺎر ﺑﯿﺎﯾﻢ.‬

‫ﭘﺎﺳﺦ ﻧﻔﺲ ﺳﮑﻮت ﺑﻮد. ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺷﻌﻠﻪ ﻫﺎي ﻧﺎرﻧﺠﯽ رﻧﮓ ﺷﻮﻣﯿﻨﻪ را ﺑﻪ ﻧﻈﺎره ﮔﺮ ﺑﻮد. ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺳﮑﻮت ﻧﻔﺲ را دﯾﺪ دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و ﭘﺎﮐﺖ‬
‫را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﻧﻔﺲ ﭘﺎﮐﺖ را از ﻣﯿﺎن اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﺶ ﺑﯿﺮون ﮐﺸﯿﺪ.‬

‫ـ ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﮐﻪ ﻗﺒﻮﻟﺶ ﮐﺮدي؛ وﻟﯽ در ﻣﻮرد ﻫﺰﯾﻨﻪ اش ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﯽ.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف او ﻧﮕﺎﻫﺶ را ﺑﻪ ﻣﯿﺰ دوﺧﺖ.‬
‫ـ ﻫﻮا ﺳﺮده، ﺑﻪ ﺣﺴﺎم ﺑﮕﻮ زﻧﮓ ﺑﺰﻧﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﯿﺎد.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺘﺶ اﻧﺪاﺧﺖ. ﺳﯽ دﻗﯿﻘﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ وﻗﺖ ﻧﺪاﺷﺖ. ﻓﺮﺻﺘﯽ ﻫﻢ ﻧﺒﻮد ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺤﺚ ﮐﻨﺪ.‬
‫ـ ﻟﻄﻔﺎ دﻓﻌﻪ ي ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﻨﺎ رو آوردم ﺑﮕﻮ ﺑﻬﻢ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺮش را ﺗﮑﺎن داد. ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﺳﺎﮐﺖ و ﻣﻐﻤﻮم از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ. اﺻﺮار اﻟﻬﺎم را ﺑﺮاي ﻣﺎﻧﺪن ﻗﺒﻮل ﻧﮑﺮد و ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﺣﺴﺎم‬
‫ﺑﮕﻮﯾﺪ، ﭘﺲ از ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ. ﻫﻮا رو ﺑﻪ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻣﯽ رﻓﺖ و از ازدﺣﺎم ﺟﻤﻌﯿﺖ ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻗﺪم ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﻨﺪﺗﺮ ﺑﺮﻣﯽ داﺷﺖ. ﺑﻪ‬
‫ﺧﯿﺎﺑﺎن اﺻﻠﯽ رﺳﯿﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺲ ﮐﺮدي ﮐﺴﯽ در ﮐﻨﺎرش ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻗﺪم ﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎ او ﯾﮑﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺳﺮش را ﺑﺎ ﺗﺮس ﺑﺮﮔﺮداﻧﺪ. ﻧﯿﻤﺮخ ﻣﺤﻤﺪ‬

‫دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. ﺑﻪ رو ﺑﻪ روﯾﺶ ﺧﯿﺮه ﺑﻮد.‬
‫ـ ﺣﺮف ﮔﻮش ﮐﻦ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺧﺎﻧﻮم!‬

‫ﻧﻔﺲ ﻟﺤﻈﻪ اي ﻣﺠﺬوب ﻟﺤﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪ. ﺗﻤﺎم ﮐﻠﻤﺎت ﺷﻤﺮده ﺷﻤﺮده و ﺑﺎ آراﻣﺶ از دﻫﺎﻧﺶ ﺧﺎرج ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و او ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﻤﺪ‬
‫ﺑﻪ رو ﺑﻪ رو ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ.‬
‫ـ ﺳﻼم.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺧﻨﺪه ﺟﻮاب ﺳﻼﻣﺶ را داد.‬
‫ـ ﭼﺮا اﻧﻘﺪر آروﻣﯽ؟‬

‫ﺳﻮال ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻧﻔﺲ ﻟﺐ ﺑﺎز ﮐﻨﺪ:‬
‫ـ ﻣﻦ اﺻﻮﻻ آدم آروﻣﯽ ﻫﺴﺘﻢ.‬
‫ـ اون وﻗﺖ ﻓﺮﻋﺎ ﭼﯽ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺗﺒﺴﻢ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﮐﻼ ﮔﻔﺘﻢ.‬

‫ـ آﻫﺎن، ﻣﯿﺮي ﺧﻮﻧﻪ؟‬

‫ـ ﻧﻪ، ﺑﺎﯾﺪ ﻋﮑﺲ رو ﺑﺪم ﺑﻪ دوﺳﺘﻢ.‬
‫ـ اﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪاره ﮐﻪ ﺗﺎ اون ﺟﺎ ﻫﻤﺮات ﺑﯿﺎم؟‬

‫ـ ﺧﺐ، ﻧﻪ. وﻟﯽ…‬
‫ـ وﻟﯽ ﭼﺮا ﻣﯿﺎم ﺑﺎﻫﺎت؟ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﯾﻪ ﮐﻢ ﻗﺪم ﺑﺰﻧﯿﻢ.‬
‫ـ ﻫﺮ ﻃﻮر دوﺳﺖ داري.‬

‫ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻪ ﺳﮑﻮت ﮔﺬﺷﺖ. ﻧﻔﺲ اﯾﻦ ﺳﮑﻮت را دوﺳﺖ داﺷﺖ.‬
‫اﻣﺎ زﻧﮓ ﻣﻮﺑﺎﯾﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﮑﻮت را ﺷﮑﺴﺖ.‬

‫ـ ﺑﻠﻪ؟‬
‫ـ …‬
‫اﺧﻢ ﻫﺎي ﻣﺤﻤﺪ درﻫﻢ رﻓﺖ.‬

‫ـ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬
‫ـ …‬

‫ـ ﻫﻤﻮن ﺟﺎ ﺑﻤﻮن ﺗﺎ ﺑﯿﺎم.‬
‫ـ …‬
‫ـ ﻧﻪ ﻧﺪارم.‬

‫و ﺗﻤﺎس را ﻗﻄﻊ ﮐﺮد و اﯾﺴﺘﺎد. ﻧﻔﺲ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺗﺒﻌﯿﺖ از او ﻗﺪم ﻫﺎﯾﺶ را آﻫﺴﺘﻪ ﮐﺮد. و ﺳﭙﺲ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم. ﺧﻮدت ﻣﯿﺮي دﯾﮕﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ از اوﻟﺸﻢ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺧﻮدم ﺑﺮم.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻋﺼﺒﯽ روي ﻟﺐ راﻧﺪ. در ﮔﻔﺘﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮ زﺑﺎن ﺟﺎري ﮐﻨﺪ ﺗﺮدﯾﺪ داﺷﺖ. اﮔﺮ ﻫﻢ ﺗﺮدﯾﺪ ﻧﺒﻮد ﭼﯿﺰي ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻪ آن ﻣﺎﻧﻊ‬

‫ﮔﻔﺘﻦ ﺣﺮﻓﺶ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺳﺮي ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻣﯽ ﺧﻮاي واﺳﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﮕﯿﺮم؟‬

‫ـ ﻧﻪ ﻣﻤﻨﻮن، ﺗﻮ ﺑﺮو.‬
‫ـ زود ﺑﺮو، ﺷﺐ ﺑﻬﺖ زﻧﮓ ﻣﯽ زﻧﻢ.‬
‫و ﺑﺎ ﻗﺪم ﻫﺎﯾﯽ ﻣﺤﮑﻢ از او دور ﺷﺪ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ اﻓﮑﺎري ﻧﻪ ﭼﻨﺪان آرام ﺑﻪ راﻫﺶ اداﻣﻪ داد. ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ ﺳﻌﺎدﺗﯽ زﻧﮓ را ﻓﺸﺮد و ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر اﯾﺴﺘﺎد. ﺑﺮﺧﻼف اﻧﺘﻈﺎرش ﮐﺎﻣﺮان ﺑﺮاي ﺑﺮدن‬
‫ﭘﺎﮐﺖ ﺟﻠﻮي در آﻣﺪ.‬

‫ـ ﺳﻼم ﻧﻔﺲ ﺧﺎﻧﻮم، از اﯾﻦ ورا؟ راه ﮔﻢ ﮐﺮدي؟‬

‫ـ ﺳﻼم، ﺧﻮﺑﯽ؟‬
‫ـ ﺑﻠﻪ، ﺷﻤﺎ ﺧﻮﺑﯽ؟ ﻋﻤﻮ ﺳﻬﯿﻞ ﭼﻄﻮره؟‬

‫ـ ﺧﻮﺑﻦ، ﮐﺎﻣﺮان ﯾﺦ ﮐﺮدم ﭘﺲ ﺳﺎﻏﺮ ﮐﻮش؟‬
‫ـ ﺧﺐ ﺑﯿﺎ ﺗﻮ، ﺟﻠﻮ در واﯾﺴﺘﺎدي ﻣﯿﮕﯽ ﺳﺮدﻣﻪ؟‬
‫و ﺧﻮدش از ﺟﻠﻮي در ﮐﻨﺎر رﻓﺖ.‬

‫ـ ﻧﻪ دﯾﮕﻪ ﺑﺮم اﻻن ﻫﻮا ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﯿﺸﻪ.‬
‫و دﺳﺘﺶ را دراز ﮐﺮد و ﭘﺎﮐﺖ را ﺑﻪ ﺳﻤﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ:‬

‫ـ ﺑﯿﺎ، اﯾﻦ رو ﺑﺪه ﺑﻪ ﺳﺎﻏﺮ ﺑﻪ ﻣﺎﻣﺎن و ﺑﺎﺑﺎﺗﻢ از ﻃﺮف ﻣﻦ ﺗﺒﺮﯾﮏ ﺑﮕﻮ.‬
‫ـ اﻣﺮ دﯾﮕﻪ اي ﺑﺎﺷﻪ ﺧﺎﻧﻮم؟‬
‫ـ ﻧﻪ ﻓﻌﻼ ﻫﻤﯿﻨﺎ ﺑﺴﻪ. ﻧﮕﻔﺘﯽ ﺳﺎﻏﺮ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫ـ داره ﺧﻮدش رو ﺑﺎ ﻟﻮازم آراﯾﺶ ﺧﻔﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻪ. ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺳﯿﺶ ﮐﻪ؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬

‫ـ ﺧﺐ دﯾﮕﻪ ﻣﻦ ﺑﺮم، ﺳﻼم ﺑﺮﺳﻮن.‬
‫ـ ﺗﻮام ﻫﻤﯿﻦ ﻃﻮر، ﻣﻮاﻇﺐ ﺑﺎش داري ﻣﯿﺮي.‬
‫ﻧﻔﺲ دﺳﺘﯽ ﺑﺮاي ﮐﺎﻣﺮان ﺗﮑﺎن داد و دور ﺷﺪ.‬

‫وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﯿﺪ اﻧﻘﺪر ﺳﺮدش ﺷﺪه و ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از ﺧﺎرج ﮐﺮدن ﻣﺎﻧﺘﻮﯾﺶ از ﺗﻦ، روي ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ.‬
‫ﺑﺎ ﺻﺪاي ﻣﺎﻣﺎن ﺑﺎ ﺗﺮس از ﺧﻮاب ﭘﺮﯾﺪ.‬

‫ـ ﻧﻔﺲ؟ ﭘﺎﺷﻮ ﻋﺰﯾﺰم.‬
‫دﺳﺘﯽ ﺑﻪ روي ﭼﺸﻤﺎن ﭘﻒ ﮐﺮده اش ﮐﺸﯿﺪ.‬
‫ـ ﺳﻼم ﻣﺎﻣﺎن.‬

‫ـ ﺳﻼم دﺧﺘﺮم. ﭘﺎﺷﻮ ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم، ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮو ﺗﻮ اﺗﺎﻗﺖ ﺑﺨﻮاب، واﺳﻪ ﺷﺎم ﺻﺪات ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
‫ـ ﻣﺎﻣﺎن ﺟﺎن ﺧﻮاﺑﯿﺪه ﺑﻮدم دﯾﮕﻪ واﺳﻪ ﺧﻮدم، ا‪!‬‬

‫ـ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺳﺮدت ﻣﯿﺸﻪ، ﮐﻤﺮت درد ﻣﯽ ﮔﯿﺮه. ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﮐﻼﻓﮕﯽ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ اﺗﺎق رﻓﺖ و ﺧﻮدش را روي ﺗﺨﺖ اﻧﺪاﺧﺖ و ﭘﺘﻮ را ﺗﺎ زﯾﺮ ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺑﺎﻻ ﮐﺸﯿﺪ. ﺗﺎزه ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮔﺮم ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ زﻧﮓ‬
‫ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ روي ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺖ و ﭼﺸﻤﺶ را دور ﺗﺎ دور اﺗﺎق ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﺧﺒﺮي از ﮔﻮﺷﯽ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﻧﺒﻮد. ﻏﺮﻏﺮ ﮐﻨﺎن از روي‬

‫ﺗﺨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﮔﻮﺷﯽ ﮔﺸﺖ. در اﺛﺮ ﺧﻮاب ﻧﯿﻤﻪ ﻧﺼﻔﻪ اش ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎز ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. اﻣﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮه آن را زﯾﺮ ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ روي‬
‫ﺻﻨﺪﻟﯽ رﻫﺎ ﮐﺮده ﺑﻮد ﯾﺎﻓﺖ. ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎره ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﻮاب آﻟﻮد و ﻋﺼﺒﯽ و ﻟﺤﻨﯽ ﮐﺸﺪار ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﺑـــــﻠﻪ؟‬

‫ـ ﺳﻼم.‬
‫ﻧﻔﺲ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪن ﺻﺪاي ﺧﺴﺘﻪ و ﻣﺤﺰون ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻤﯽ ﻫﻮل ﺷﺪ. اﻣﺎ ﺳﺮﯾﻊ ﺧﻮدش را ﺑﺎزﯾﺎﻓﺖ.‬

‫ـ ﺳﻼم‬
‫ـ ﺧﻮاب ﺑﻮدي؟‬
‫ـ اﮔﻪ ﻣﯽ ذاﺷﺘﯽ اﻻن ﺧﻮاب ﺑﻮدم!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف او ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﮐﯽ رﺳﯿﺪي ﺧﻮﻧﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮد.‬
‫ـ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺑﺪم؟!‬
‫ـ وﻗﺘﯽ ازت ﺳﻮال ﮐﺮدم ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻮاﺑﺶ رو درﺳﺖ و ﮐﺎﻣﻞ ﻣﯽ ﺧﻮام.‬

‫ـ ﭼﺮا؟ ﻣﻦ دﻟﯿﻠﯽ ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﺳﺎﻋﺖ رﻓﺖ و آﻣﺪم رو ﭼﮏ ﮐﻨﯽ!‬
‫ـ ﻣﻨﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻗﺼﺪي ﻧﺪاﺷﺘﻢ. اﮔﻪ ﺧﻮدت ﻣﯽ رﻓﺘﯽ ﮐﻪ اﻣﮑﺎن ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﭙﺮﺳﻢ. ازت وﻟﯽ ﭼﻮن ﺗﺎ ﻧﺼﻒ راه ﻫﻤﺮات ﺑﻮدم ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺪوﻧﻢ ﮐﯽ‬

‫رﺳﯿﺪي؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻣﻨﻈﻮرش را ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪ. ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﮔﻨﮕﯽ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻃﺮﻓﺎي ﻫﻔﺖ ﺑﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ.‬

‫ـ ﺧﺐ ﺑﺎﺷﻪ، ﺣﺎﻻ ﺑﺮو ﺑﺨﻮاب.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ.‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ:‬
‫ـ ﭼﻪ زود ﺣﺮف ﮔﻮش ﮐﻦ ﺷﺪي.‬
‫ـ ﺧﻮاﺑﻢ ﭘﺮﯾﺪ!‬

‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬
‫ـ اﯾﻦ ﻃﻮري ﺑﻬﺘﺮه.‬

‫ـ ﺗﻮ ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬
‫ـ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن.‬
‫ـ ﭼﺮا؟!‬

‫ـ ﯾﻪ ﻣﺸﮑﻠﯽ واﺳﻪ ﻣﺴﻌﻮد ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه.‬
‫ـ آﻫﺎن.‬

‫ـ ﺑﻠﻪ ﺧﺎﻧﻮم! دﯾﮕﻪ ﮐﺎري ﻧﺪاري؟‬

‫ـ ﺷﺒﺖ ﺧﻮش.‬
‫ـ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ.‬

‫ﭼﻪ راﺣﺖ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺮف زده ﺑﻮد. اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را در ذﻫﻨﺶ ﻣﺮور ﮐﺮد اﻣﺎ ﺗﺮﺟﯿﺢ داد ﺑﯿﺶ از آن ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﯿﻨﺪﯾﺸﺪ ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ دوﺑﺎره زﯾﺮ ﭘﺘﻮ‬
‫ﺧﺰﯾﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮاب رﻓﺖ.‬
‫***‬

‫ـ ﻧﻔﺲ؟ ﻣﺎﻣﺎن ﺟﻮن ﭘﺎﺷﻮ ﻣﻬﻤﻮﻧﺎ اوﻣﺪن.‬
‫ﻧﻔﺲ ﻏﻠﺘﯽ زد.‬

‫ـ ﺷﺎﻣﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﺨﻮردي. ﻫﻤﯿﻦ اﻻن ﭘﺎ ﻣﯿﺸﯽ، ﻟﺒﺎﺳﺎت رو ﻋﻮض ﻣﯽ ﮐﻨﯽ و ﻣﯿﺎي ﭘﺎﯾﯿﻦ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﻣﺎﻣﯽ، ﺑﺎﺷﻪ.‬
‫ﺑﺎ ﺑﯽ ﻣﯿﻠﯽ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﮐﻤﺪ ﻟﺒﺎس ﻫﺎﯾﺶ رﻓﺖ. ﺗﯽ ﺷﺮﺗﯽ ﻃﻼﯾﯽ رﻧﮓ و ﺷﻠﻮار ﮐﺘﺎﻧﯽ ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮓ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮد و ﭘﻮﺷﯿﺪ. ﺟﻠﻮي‬

‫آﯾﻨﻪ اﯾﺴﺘﺎد و ﻣﻘﺪاري رژ ﻧﺎرﻧﺠﯽ رﻧﮓ روي ﻟﺐ ﻫﺎي ﺧﺸﮑﺶ ﻣﺎﻟﯿﺪ و ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ دﺳﺖ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ آن ﺣﺎﻟﺖ داد اﻣﺎ دوﺑﺎره آن ﻫﺎ را‬
‫ﺑﺴﺖ.‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﯽ آﻣﺪ ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﺎن را از ﻧﻈﺮ ﮔﺬراﻧﺪ. ﻋﻤﻪ، ﺧﺴﺮو ﺧﺎن و ﻣﺮﯾﻢ در ﺳﺎﻟﻦ ﺣﻀﻮر داﺷﺘﻨﺪ.‬
‫ـ ﺳﻼم ﻋﻤﻪ ﺟﻮن.‬
‫ﻫﻤﻪ ي ﺳﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او ﭼﺮﺧﯿﺪ. ﻋﻤﻪ ﻟﯿﻼ از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ رﻓﺖ.‬

‫ـ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﻋﻤﻪ ﺟﻮن، ﭼﺮا ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﯾﻦ؟‬
‫ﻋﻤﻪ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺣﺮف او، ﭘﯿﺸﺎﻧﯿﺶ را ﺑﻮﺳﯿﺪ و او را در آﻏﻮﺷﺶ ﻓﺸﺮد.‬

‫ـ ﻋﻤﻪ ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮه، ﺧﻮﺑﯽ ﻋﻤﻪ ﺟﻮن؟‬
‫ﻧﻔﺲ ﺗﺒﺴﻤﯽ ﮐﺮد و ﺿﻤﻦ ﺗﺸﮑﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺴﺮو ﺧﺎن رﻓﺖ و ﺑﺎ او دﺳﺖ داد. ﻣﺮﯾﻢ را ﻫﻢ در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ و اﺑﺮاز ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﻧﻤﻮد.‬
‫ـ ﻋﻤﻮﺟﻮن ﮐﻢ ﭘﯿﺪا ﺷﺪي؟ دﯾﮕﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﺎ ﻧﻤﯿﺎي؟‬

‫ـ ﮐﻢ ﺳﻌﺎﺗﯽ از ﻣﻦ ﺑﻮده ﺧﺴﺮو ﺧﺎن. درﺳﺎ ﻧﻤﯽ ذارن!‬
‫ـ اﯾﻦ ﭼﻪ درﺳﯿﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ داري و ﻣﺮﯾﻢ ﻣﺎ ﻧﺪاره؟‬

‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﺧﺴﺮو ﺧﺎن، اﺣﯿﺎﻧﺎ ﻣﺮﯾﻢ ﺟﻮن درﺳﺸﻮن ﺗﻤﻮم ﻧﺸﺪه؟! در ﺿﻤﻦ ﻣﺎﻫﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﻮﻣﺪه!‬
‫ﺧﺴﺮو ﺧﺎن ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬
‫***‬

‫ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﮐﻼس ﻣﻬﻤﯽ داﺷﺖ. ﺧﯿﻠﯽ زود از ﺧﻮاب ﺑﯿﺪار ﺷﺪ و ﺑﻪ داﻧﺸﮕﺎه رﻓﺖ. ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺪﺗﯽ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ در ﮐﻼس ﻫﺎ ﺣﻀﻮر ﻧﻤﯽ ﯾﺎﻓﺖ و ﺣﺘﯽ‬
‫ﺑﻪ ﺗﻤﺎس ﻫﺎي ﻧﻔﺲ ﻫﻢ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﻤﯽ داد. ﻧﻔﺲ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ در اوﻟﯿﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻮﯾﺎي ﺣﺎﻟﺶ ﺷﻮد.‬

‫ﭘﺲ از ﮐﻼس ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﺳﺮي ﺑﻪ ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺰﻧﺪ. وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﻮﭼﻪ اي ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ي آﻗﺎي ﺳﻌﺎدﺗﯽ در آن واﻗﻊ ﺑﻮد رﺳﯿﺪ از دور ﺳﺎﻏﺮ و ﮐﺎﻣﺮان را دﯾﺪ‬

‫ﮐﻪ ﺟﻠﻮي در اﯾﺴﺘﺎده ﺑﻮدﻧﺪ. ﭼﻬﺮه ي ﺳﺎﻏﺮ از آن دور ﻫﻢ ﻣﺤﺰون ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. ﻧﻔﺲ ﭘﺲ از ﭘﺮداﺧﺖ ﮐﺮاﯾﻪ از راﻧﻨﺪه ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﻤﺎن ﺟﺎ‬
‫ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ.‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ او دوﯾﺪ و ﺧﻮد را در آﻏﻮش او اﻧﺪاﺧﺖ و ﺑﺎ ﺻﺪاي ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺮ داد. ﮐﺎﻣﺮان ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺴﺘﻦ در ﺑﻮد. ﻗﺎﻣﺖ ﺑﻠﻨﺪش‬
‫ﺧﻤﯿﺪه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ رﺳﯿﺪ. ﻧﻔﺲ از ﻃﺮز ﺑﺮﺧﻮرد آن دو ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮد.‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ؟ ﭼﯿﻪ؟ ﭼﯽ ﺷﺪه؟‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﻓﻘﻂ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد.‬
‫ـ ا‪ ‬دﯾﻮوﻧﻪ ﭼﺮا داري ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ.‬

‫ﻧﻔﺲ وﻗﺘﯽ دﯾﺪ ﺳﺎﻏﺮ ﻗﺼﺪ ﭘﺎﺳﺦ دادن ﻧﺪارد ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﺳﺎﻏﺮ را ﺳﺨﺖ در آﻏﻮش ﻣﯽ ﻓﺸﺮد و ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ را ﻧﻮازش ﻣﯽ ﮐﺮد ﺳﺮش را ﺑﻪ‬
‫ﺳﻤﺖ ﮐﺎﻣﺮان ﺑﺮﮔﺮدادﻧﺪ. ﭼﺸﻤﺎن ﻣﺘﻮرم و ﻗﺮﻣﺰ ﮐﺎﻣﺮان ﻧﻔﺲ را ﺑﻪ وﺣﺸﺖ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ـ ﮐﺎﻣﺮان ﭼﯽ ﺷﺪه؟!‬

‫ﮐﺎﻣﺮان ﺳﺮش را ﭘﺎﯾﯿﻦ اﻧﺪاﺧﺖ و دوﺑﺎره در را ﺑﺎ ﮐﻠﯿﺪ ﺑﺎز ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻣﺤﮑﻢ و ﻗﺎﻃﻊ ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻦ، زﺷﺘﻪ ﺗﻮ ﮐﻮﭼﻪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺒﺮش ﺗﻮ ﺣﯿﺎط.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﺳﺎﻏﺮ را ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺣﯿﺎط ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﺮد. ﮐﺎﻣﺮان ﻫﻢ ﺑﺎ ﮔﺎم ﻫﺎﯾﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﻓﺖ و ﻟﯿﻮان آﺑﯽ ﺑﺮاي ﺳﺎﻏﺮ آورد.‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ؟ ﻋﺰﯾﺰ ﻣﻦ؟ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﭼﯽ ﺷﺪه؟ دﺧﺘﺮ ﮐﺸﺘﯽ ﻣﻨﻮ ﮐﻪ!‬
‫ـ ﺳﺎﻏﺮ ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻤﻮﻣﺶ ﮐﻦ. ﻣﮕﻪ ﺑﭽﻪ اي از دﯾﺮوز ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﻧﺸﺴﺘﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﮐﻼم ﮐﺎﻣﺮان ﺧﺎﻣﻮش ﺷﺪ.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ رﻓﺖ!‬

‫ـ ﭼﯽ؟! ﻋﯿﻦ آدم ﺣﺮف ﺑﺰن ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﯽ؟!‬
‫ـ ﻫﻤﺶ ﺗﻘﺼﯿﺮ ﺑﺎﺑﺎم ﺑﻮد ﻧﻔﺲ. ﻣﻦ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ رو ﻣﯽ ﺧﻮام.‬
‫ﮐﺎﻣﺮان ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:‬

‫ـ ﺳﺎﻏﺮ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﻮ، ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺮﯾﻢ ﺑﺒﯿﻨﻢ.‬
‫و دﺳﺖ ﺳﺎﻏﺮ را ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺮد.‬

‫ـ ﮐﺎﻣﺮان ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺑﺮﯾﺶ؟‬
‫ﮐﺎﻣﺮان ﺳﺎﻏﺮ را ﺑﻪ درون ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﻞ داد و ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﮐﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ را دور ﻣﯽ زد ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﺑﺮو ﺧﻮﻧﻪ، ﺗﺎ ﯾﻪ ﻣﺪت ﺑﻪ ﺳﺎﻏﺮ زﻧﮓ ﻧﺰن.‬

‫ﻧﻔﺲ ﻣﺎت ﻣﺒﻬﻮت ﺑﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﮐﺎﻣﺮان ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ دورﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﭼﺸﻢ دوﺧﺖ. ﺳﺎﻏﺮ، دوﺳﺖ ﻋﺰﯾﺰش رﻓﺖ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺳﺎدﮔﯽ. دﯾﺸﺐ ﺟﺸﻦ‬
‫ﺳﺎﻟﮕﺮد ازدواج ﺧﺎﻧﻮم و آﻗﺎي ﺳﻌﺎدﺗﯽ ﺑﻮد. ﭘﺲ ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﺎن دﯾﺸﺐ اﺗﻔﺎﻗﯽ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد. اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ ﺑﯽ اﺧﺘﯿﺎر روان ﺷﺪ. ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﺑﺎراﻧﯽ ﺳﺎﻏﺮ‬

‫ﻟﺤﻈﻪ اي از ﺧﺎﻃﺮش ﭘﺎك ﻧﻤﯽ ﺷﺪ.‬

‫دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﮐﺸﯿﺪ و ﺑﻪ را اﻓﺘﺎد. ﻫﻨﻮز ﭼﻨﺪ ﻗﺪم ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ زﻧﮓ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪ. ﺑﺎ ﺻﺪاﯾﯽ ﻟﺮزان ﭘﺎﺳﺦ داد:‬
‫ـ ﺑﻠﻪ؟‬

‫ـ ﺳﻼم.‬
‫ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮد.‬
‫ـ ﺳﻼم، ﺑﺒﺨﺶ ﻣﻦ اﻻن ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ. اﮔﻪ ﮐﺎري داري ﻟﻄﻔﺎ ﻓﺮدا زﻧﮓ ﺑﺰن.‬

‫ـ ﻣﺸﮑﻠﯽ ﭘﯿﺶ اوﻣﺪه؟‬
‫ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻔﺲ رﻓﺘﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻖ ﻫﻖ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻋﺎﺟﺰاﻧﻪ ﮔﻔﺖ:‬

‫ـ ﮔﻔﺘﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻢ.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ، ﺧﻮﻧﻪ اي؟‬
‫ـ ﻧﻪ، ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ.‬

‫و ﮔﻮﺷﯿﺶ را درون ﮐﯿﻒ اﻧﺪاﺧﺖ.‬
‫ﺳﺎﻋﺎﺗﯽ از ﻇﻬﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﯿﺪ. ﺳﻬﯿﻞ و ﻧﯿﻨﺎ در ﺧﻮاب ﻧﯿﻢ روزي ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺑﺮدﻧﺪ و ﭘﺮواﻧﻪ ﻫﻢ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ روي ﮐﺎﻧﺎﭘﻪ ﻟﻢ داده‬

‫ﺑﻮد و ﻓﻨﺠﺎن ﭼﺎﯾﯿﺶ را ﺳﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ، ﻣﺸﻐﻮل ﺗﻤﺎﺷﺎي ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ اش ﺑﻮد.‬
‫در را ﺑﺎز ﮐﺮد و وارد ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺷﺪ. ﺳﻼم آراﻣﯽ ﮐﺮد و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻠﻪ ﻫﺎ رﻓﺖ.‬
‫ـ ﮐﻼس ﺧﻮب ﺑﻮد ﻧﻔﺲ؟‬

‫ـ آره.‬
‫ـ واﺳﻪ ﭼﯽ ﺻﺪات ﮔﺮﻓﺘﻪ؟ ﺧﻮب ﺷﺪه ﺑﻮدي ﮐﻪ.‬

‫ـ ﭼﯿﺰي ﻧﯿﺴﺖ ﻣﺎﻣﺎن.‬
‫ـ ﻧﻔﺲ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ!‬
‫ﻧﻔﺲ روي ﭘﻠﻪ ﻫﺎ اﯾﺴﺘﺎد. ﭘﺮواﻧﻪ ﺑﻪ او رﺳﯿﺪ.‬

‫ـ ﭼﯽ ﺷﺪه دﺧﺘﺮم؟‬
‫ـ ﻫﯿﭽﯽ ﻣﺎﻣﺎن ﺟﺎن. ﺳﺎﻏﺮ اﯾﻨﺎ اﻣﺮوز رﻓﺘﻦ.‬

‫ـ ﮐﺠﺎ؟ ﭼﺮا؟!‬
‫ـ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﻣﺎﻣﺎن، ﺑﺬار ﺑﺮم.‬
‫ﭘﺮواﻧﻪ درﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ دﺧﺘﺮش ﻧﯿﺎز ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ دارد ﭘﺲ او را ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬاﺷﺖ.‬

‫***‬
‫روي ﺗﺨﺖ دراز ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﺮﯾﻪ ﺳﺮ داد. ﺗﻤﺎم ﺧﺎﻃﺮاﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﻏﺮ داﺷﺖ ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ رژه ﻣﯽ رﻓﺖ. ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺻﻔﺤﻪ ي ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ اﻧﺪاﺧﺖ و‬

‫ﺑﺮاي ﻫﺰارﻣﯿﻦ ﺑﺎر اس ام اس ﺳﺎﻏﺮ را ﺧﻮاﻧﺪ: »ﺳﻼم ﻧﻔﺴﯽ، ﺑﺒﺨﺶ، ﺑﺨﺎﻃﺮ ﯾﻪ ﺳﺮي از ﻣﺸﮑﻼت ﻣﻦ دﯾﮕﻪ ﺑﺮﻧﻤﯽ ﮔﺮدم ﺗﻬﺮان. ﻧﭙﺮس ﭼﺮا و دﯾﮕﻪ‬

‫ﻫﻢ زﻧﮓ ﻧﺰن ﺑﻬﻢ! ﭼﻮن دارم ﺧﻄﻢ رو ﻋﻮض ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ﯾﻪ وﻗﺘﯽ و ﯾﻪ ﺟﺎي دﯾﮕﻪ ﻫﻢ رو دﯾﺪﯾﻢ. ﺣﻼﻟﻢ ﮐﻦ دوﺳﺘﻢ. ﺧﺪاﻧﮕﻬﺪارت.«‬
‫اﺷﮏ ﻫﺎﯾﺶ را ﭘﺎك ﮐﺮد. ﻣﻐﻤﻮم و اﻓﺴﺮده ﭘﺸﺖ ﻣﯿﺰ ﻧﺸﺴﺖ و ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ي ﺧﻮد درون آﯾﻨﻪ زل زد. زﻧﮓ ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﺶ ﺑﻪ ﺻﺪا در آﻣﺪ.‬

‫ـ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ؟‬
‫ـ رﻓﺘﯽ ﺧﻮﻧﻪ؟‬
‫ـ ﻋﻠﯿﮏ ﺳﻼم!‬

‫ﻣﺤﮑﻢ، آرام و ﻣﺘﯿﻦ، ﻣﺜﻞ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺧﻨﺪﯾﺪ.‬
‫ـ ﺳﻼم ﺧﺎﻧﻮم، ﻋﺼﺮ ﺑﺨﯿﺮ، ﺧﻮﻧﻪ اي؟!‬

‫ـ آره، ﮐﺎري داري؟‬
‫ـ رو ﺑﻪ راه ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻧﻔﺲ.‬
‫ـ ﻧﻪ.‬

‫ـ ﻧﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ اون وﻗﺖ؟‬
‫ـ ﻧﻪ ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﯽ ﻧﯿﺴﺖ. اﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻪ ﻧﯿﺎزي ﺑﻪ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻧﯿﺴﺖ.‬

‫ـ اوه! ﭼﻪ ﺑﺪ اﺧﻼق.‬
‫ـ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻧﻔﺴﯽ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﯿﺪ!‬
‫ـ ﺧﯿﻠﯽ ﺗﻮﭘﺖ ﭘ‪‬ﺮه ﺧﺎﻧﻮم.‬

‫و ﻟﺤﻨﺶ ﺟﺪي ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ درﯾﺎﻓﺖ ﻫﺮ ﮔﺎه ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺪي و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﯽ ﻣﺤﮑﻢ ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﻮاﺑﯽ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪه ﻧﯿﺰ ﻫﺴﺖ.‬
‫ـ ﺧﺐ ﻧﮕﻔﺘﯽ ﭼﺮا رو ﺑﻪ راه ﻧﯿﺴﺘﯽ؟‬

‫ـ دوﺳﺘﻢ از ﺗﻬﺮان رﻓﺖ و ﻣﻦ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ﭼﺮا.‬
‫ـ ﻫﻤﻮن ﺳﺎﻏﺮ ﺳﻌﺎدﺗﯽ؟‬
‫ـ آره.‬

‫ـ ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ وﻟﯽ ﻣﻦ ﻣﯽ دوﻧﻢ دوﺳﺘﺖ ﭼﺮا رﻓﺘﻪ.‬
‫ـ ﻣﯽ دوﻧﯽ؟!‬

‫ـ وﻗﺘﯽ ﺷﻨﯿﺪي ﭼﺮا دوﺑﺎره ﺗﮑﺮارش ﻣﯽ ﮐﻨﯽ؟! آره، ﻣﯽ دوﻧﻢ.‬
‫ـ ﺧﺐ، ﺧﺐ ﭼﺮا رﻓﺘﻪ؟!‬
ـ ﻣﯽ دوﻧﯽ، ﺑﻌﻀﯽ وﻗﺘﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎﺟﺮ ﻣﯽ ﺷﺪم!‬

‫ـ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﺮا رﻓﺘﻪ؟!‬
‫ـ آﺧﻪ ﻣﻦ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻫﺎي ﺧﻮﺑﯽ اﻧﺠﺎم ﻣﯿﺪم. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﻮد ﻣﯽ ﺑﺮم!‬

‫ـ اﮔﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي ﺑﮕﯽ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻨﻢ؟!‬

‫ـ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺒﻮد وﻗﺘﯽ ﻣﻦ ﺣﺮف ﻣﯽ زدم ﺳﮑﻮت ﮐﻨﯽ؟!‬
‫ﻧﻔﺲ ﺧﺠﺎﻟﺖ زده ﻟﺒﺶ را ﮔﺰﯾﺪ. ﺑﺮاي اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺣﻖ را ﺑﻪ ﻣﺤﻤﺪ داد.‬

‫ـ ﺧﺐ دوﺑﺎره ﺑﮕﻮ.‬
‫ـ ﻧﻪ دﯾﮕﻪ ﻧﺸﺪ! وﻗﺘﯽ ﺣﻮاﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺟﺮﯾﻤﻪ ﺑﺸﯽ. ﺣﺎﻻ ﻣﻦ از ﺟﺮﯾﻤﻪ اش ﻣﯽ ﮔﺬرم ﺗﺎ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎي ﺑﻬﺘﺮ.‬
‫ـ ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﺜﻼ؟!‬

‫ـ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ آدرﺳﺶ رو ﻣﯿﺪم ﺗﺎ ﺑﯿﺎي!‬
‫ـ اﻣﺮ دﯾﮕﻪ اي ﺑﺎﺷﻪ؟‬

‫ـ اﻣﺮ دﯾﮕﻪ اي ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ اﻧﺠﺎﻣﺶ ﻧﻤﯿﺪي! ﭘﺲ ﮐﺎري رو ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ اﻧﺠﺎم ﺑﺪي ﺑﻪ زﺑﻮن ﻧﯿﺎر.‬
‫ـ ﺻﺮﻓﺎ ﺟﻬﺖ ﺗﻌﺎرف ﺑﻮد!‬
‫ـ ﻣﻨﻢ ﻣﺤﺾ اﻃﻼع ﮔﻔﺘﻢ.‬

‫ـ آﻫﺎن! ﺣﺘﻤﺎ ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ دوﻧﯽ.‬
‫ـ ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﻔﺘﻢ! ﺧﺐ ﭘﺲ ﻣﻦ آدرس رو واﺳﺖ اس ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬

‫ـ ﺑﻬﺖ ﻗﻮل ﻧﻤﯿﺪم ﮐﻪ ﺑﯿﺎم.‬
‫ـ ﻧﺎﻫﺎر ﺧﻮردن اﻧﻘﺪر ﺳﺨﺘﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﯽ ﻗﻮل ﺑﺪي؟!‬
‫ـ ﯾﻪ ﺟﻮري ﺣﺮف ﻧﺰن ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮرم ﮐﻨﯽ.‬

‫ـ دﯾﮕﻪ ﺣﻮﺻﻠﻪ ام داره ﺳﺮ ﻣﯿﺮه از اﯾﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻫﺎت ﻧﻔﺲ. ﭼﻘﺪر ﻟﺠﺒﺎزي ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺗﻮ.‬
‫ـ ﻣﻦ ﻟﺠﺒﺎز ﻧﯿﺴﺘﻢ.‬

‫ـ ﭼﺮا اﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﺴﺘﯽ. ﻓﻘﻂ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ ي ﺧﻮاي ﭼﯽ رو ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﯽ؟!‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﺑﻬﺖ ﭼﯿﺰي رو ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻢ. ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ.‬
‫ـ ﻗﺮار ﺑﻮد ﺑﺸﻨﺎﺳﻤﺖ. واﺳﻪ ﻫﻤﯿﻨﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ دارﯾﻢ ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮف ﻣﯽ زﻧﯿﻢ اﻣﺎ ﺗﻮ اﯾﻦ ﺟﻮري ﻧﻤﯽ ﺧﻮاي اﻧﮕﺎر.‬

‫ـ ﻣﻦ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮام ﯾﺎ ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﻧﺒﺎﯾﺪ واﺳﻪ ﺗﻮ ﻣﻬﻢ ﺑﺎﺷﻪ!‬
‫ـ ﻣﻨﻢ ﯾﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺣﺮﻓﯽ ﻧﺰدم ﻧﻔﺲ ﺧﺎﻧﻮم.‬

‫ـ ﺧﺐ ﭘﺲ ﺣﺎﻻ ﭼﯽ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ؟‬
‫ـ ﻣﻦ ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺑﯿﻢ، ﺗﻮ ﻫﻢ دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯿﺸﯽ و ﻓﺮدا راس ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﯿﺎي ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﻢ ﺑﻬﺖ، اوﮐﯽ؟‬
‫ـ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ.‬

‫ـ اﮔﺮ ﻫﻢ ﻧﯿﺎي واﺳﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪاره، ﻣﻦ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺑﯿﺮون ﻏﺬا ﻣﯽ ﺧﻮرم.‬
‫ـ ﺑﺎﺷﻪ ﭘﺲ روز ﺧﻮش.‬

‫ـ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻆ.‬

‫ﺗﻤﺎس را ﮐﻪ ﻗﻄﻊ ﮐﺮد ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺖ. ﻣﺤﻤﺪ از ﮐﺠﺎ ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﺮاي ﺳﺎﻏﺮ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ او ﮐﻪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺰدﯾﮑﺘﺮﯾﻦ و‬
‫ﺻﻤﯿﻤﯽ ﺗﺮﯾﻦ دوﺳﺘﺶ ﺑﻮد از اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﯽ ﺧﺒﺮ ﺑﻮد. دﻗﺎﯾﻘﯽ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﺤﻤﺪ آدرس رﺳﺘﻮران ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ را ﺑﺮاي ﻧﻔﺲ ارﺳﺎل ﮐﺮد. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ‬

‫ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد، ﻟﺤﻈﻪ اي ﺷﻮﮐﻪ ﺷﺪ. ﺗﺼﻤﯿﻤﺶ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺮاي ﯾﮑﺒﺎر ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪه دﻋﻮت ﻣﺤﻤﺪ را ﺑﭙﺬﯾﺮد اﻣﺎ ﺑﺎ ﮐﻼس ﻓﺮداﯾﺶ‬
‫ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد؟‬
‫روز ﺑﻌﺪ ﻗﺒﻞ از ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﺑﺎ ﭘﺮواﻧﻪ او را ﻣﻄﻠﻊ ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ دﯾﺮﺗﺮ از ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮﻣﯽ ﮔﺮدد. ﻗﺒﻞ از اﺗﻤﺎم ﮐﻼس از اﺳﺘﺎد اﺟﺎزه ﺧﻮاﺳﺖ و از ﮐﻼس‬

‫ﺧﺎرج ﺷﺪ. آﯾﻨﻪ ي ﮐﻮﭼﮑﯽ از ﮐﯿﻔﺶ ﺧﺎرج ﮐﺮد ﺗﺎ ﺧﯿﺎﻟﺶ از ﺑﺎﺑﺖ ﭼﻬﺮه اش راﺣﺖ ﺷﻮد. آراﯾﺶ ﻣﻼﯾﻤﯽ ﮐﻪ روي ﺻﻮرﺗﺶ ﻧﺸﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺑﯿﺶ از‬
‫ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ او ﻣﯽ آﻣﺪ. دﺳﺘﯽ روي دﮐﻤﻪ ﻫﺎي ﭘﺎﻟﺘﻮي ﻣﺸﮑﯽ رﻧﮕﺶ ﮐﺸﯿﺪ. دﺳﺘﺶ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻘﻨﻌﻪ اش ﺑﺮد ﺗﺎ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﻣﺮﺗﺐ ﺳﺎزد. از اﯾﻦ ﮐﻪ‬

‫ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﺑﺎ ﻣﻘﻨﻌﻪ وارد ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺷﻮد ﺑﺸﺪت ﺑﯿﺰار ﺑﻮد ﭼﻪ رﺳﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﯿﺰ ﻗﺮار داﺷﺖ. ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ از داﻧﺸﮕﺎه ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ‬
‫ﺷﻤﺎره ي ﻣﺤﺒﺖ را ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﺮﺧﻼف اﻧﺘﻈﺎرش ﺑﻪ ﺗﻤﺎس ﭘﺎﺳﺦ داده ﺷﺪ.‬
‫ـ اﻟﻮ؟‬

‫ـ ﺳﻼم ﻣﺤﺒﺖ.‬
‫ـ ﺳﻼم، ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ؟‬

‫ـ ﻣﻨﻢ ﻧﻔﺲ. ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﯽ؟!‬
‫ـ آخ، ﺗﻮﯾﯽ؟ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ، ﺧﻮﺑﯽ؟‬
‫ـ اﯾﻦ رو ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ از ﺗﻮ ﺑﭙﺮﺳﻢ. ﭘﺎرﺳﺎل دوﺳﺖ اﻣﺴﺎل آﺷﻨﺎ. ﯾﻬﻮ ﮐﺠﺎ ﻏﯿﺒﺖ زد دﺧﺘﺮ؟‬

‫ـ ﻣﯿﮕﻢ ﺣﺎﻻ ﺑﻬﺖ. ﺗﻮ ﺣﺮص ﻧﺨﻮر.‬
‫ـ اون رو ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﮕﯽ وﻟﯽ ﺑﺒﯿﻦ ﻣﻦ ﯾﻪ ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﮐﻮﭼﯿﮏ داﺷﺘﻢ واﺳﺖ.‬

‫ـ ﻣﺮاﺣﻤﯽ ﻋﺰﯾﺰم، ﺑﮕﻮ.‬
‫ـ ﻣﺤﺒﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدي ﺧﻮﻧﺘﻮن اﯾﻦ ﻃﺮﻓﺎﺳﺖ، آره؟‬
‫ـ آره ﭼﻄﻮر؟‬

‫ـ راﺳﺘﺶ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮم ﺟﺎﯾﯽ وﻟﯽ ﺑﺎ ﻣﻘﻨﻌﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ، اﮔﻪ ﺑﺨﻮام ﺑﺮم ﺧﻮﻧﻪ دﯾﺮم ﻣﯿﺸﻪ. ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﻣﯿﺸﻢ اﮔﻪ ﺑﯿﺎم ﻟﺒﺎﺳﻢ رو ﻋﻮض ﮐﻨﻢ؟‬
‫ـ ﻧﻪ دﯾﻮوﻧﻪ! اﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﯿﻪ. آدرس رو ﻣﯿﺪم ﺑﻬﺖ ﺑﯿﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ.‬

‫ﻧﻔﺲ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﺮد و ﭘﺲ از ﮔﺮﻓﺘﻦ آدرس ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﻗﺪم ﺑﺮداﺷﺖ. ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ي ﻣﺤﺒﺖ ﭼﻨﺪ ﺧﯿﺎﺑﺎن ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎ داﻧﺸﮕﺎه ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﺪارد.‬
‫ﺑﺎ ﺷﮏ زﻧﮓ را ﻓﺸﺮد. ﺻﺪاي ﻣﺤﺒﺖ را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﯿﺪ:‬
‫ـ ﮐﯿﻪ؟‬

‫ﻧﻔﺲ ﺧﻮد را ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮد و در ﺑﺎز ﺷﺪ. ﺧﺎﻧﻪ ي ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﭘﯿﺶ ﭼﺸﻤﺶ ﭘﺪﯾﺪار ﺷﺪ. اﻣﺎ ﺣﯿﺎط ﺑﺎ ﺻﻔﺎي ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺧﻼف ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرگ‬
‫ﺑﻮد وﻟﯽ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﺳﺮﻣﺎي ﺧﺎﺻﯽ در آن ﻣﺤﻮﻃﻪ ﺣﺲ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻧﻔﺲ آﻣﺪ و او را ﺑﻪ داﺧﻞ دﻋﻮت ﮐﺮد؛ اﻣﺎ ﻧﻔﺲ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﺢ داد ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺰاﺣﻤﺶ ﺑﺸﻮد ﻟﺒﺎﺳﺶ را ﻋﻮض ﮐﻨﺪ. ﺑﻪ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ اي از ﺣﯿﺎط رﻓﺘﻨﺪ و ﻧﻔﺲ ﺷﺎﻟﺶ را از درون‬

‫ﮐﯿﻔﺶ ﺧﺎرج ﮐﺮد و ﭘﺲ از ﺗﻌﻮﯾﺾ آن ﺑﺎ ﻣﻘﻨﻌﻪ اش ﻃﺮه اي از ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ را ﺑﻪ ﻋﺎدت روي ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ رﻫﺎ ﺳﺎﺧﺖ. ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺮﯾﻊ و ﺑﺮاي ﭼﻨﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎر از‬
‫ﻣﺤﺒﺖ ﺗﺸﮑﺮ و ﻋﺬر ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﺮد و از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ. اﻧﻘﺪر ﻋﺠﻠﻪ داﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻟﺒﺎس ﻫﺎي ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎ ﻣﺸﮑﯽ ﻣﺤﺒﺖ و ﭼﻬﺮه ي ﺗﮑﯿﺪه ي او ﺗﻮﺟﻬﯽ‬

‫ﻧﮑﺮد.‬
‫ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺟﻠﻮي در ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد. در ﻃﯽ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻪ او ﺑﺎ ﺷﺎل و ﻣﻘﻨﻌﻪ اش ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد. از ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺧﺒﺮ ﮐﻨﺪ. ﺑﺎ دﯾﺪن ﺧﯿﺎﺑﺎن‬
‫ﻫﺎي ﺧﻠﻮت ﺑﺮاي ﭼﻨﺪﻣﯿﻦ ﺑﺎر در روز ﺧﺪا را ﺷﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪ رﺳﺘﻮران ﺑﺮﺳﺪ.‬

‫ﭘﺲ از اﯾﻦ ﮐﻪ وارد رﺳﺘﻮران ﺷﺪ ﺑﻪ راﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﮔﺎرﺳﻮن ﭘﺸﺖ ﺳﺮ او ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮد. رﺳﺘﻮران زﯾﺒﺎ و ﺷﯿﮑﯽ ﺑﻮد و ﺑﻪ زﺣﻤﺖ ﻣﯿﺰﻫﺎي ﺧﺎﻟﯽ دﯾﺪه ﻣﯽ‬
‫ﺷﺪ. ﻧﻔﺲ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﺎرﺳﻮن ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﯿﺰي اﺷﺎره ﮐﺮد. ﻣﺤﻤﺪ ﭘﺸﺘﺶ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﻣﺘﻮﺟﻪ آﻣﺪﻧﺶ ﻧﺸﺪ. ﻧﻔﺲ ﺑﺎ‬

‫ﻣﺘﺎﻧﺖ و وﻗﺎر ﻫﻤﯿﺸﮕﯿﺶ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﺟﺪﯾﺖ را ﭼﺎﺷﻨﯽ رﻓﺘﺎرش ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ. اﻣﺎ ﻗﺒﻞ از اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﺑﺮﺳﺪ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮﻧﺴﺮدي از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﮔﻔﺖ:‬
‫ـ ﭘﻨﺞ دﻗﯿﻘﻪ ﺗﺎﺧﯿﺮ داﺷﺘﯽ!‬

‫ﻧﻔﺲ از ﺗﻌﺠﺐ در ﺟﺎﯾﺶ اﯾﺴﺘﺎد و ﻧﻔﺲ ﻋﻤﯿﻘﯽ ﮐﺸﯿﺪ و دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻣﯿﺰ ﻧﺰدﯾﮏ ﺷﺪ و ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ:‬
‫ـ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﺎم.‬

‫ـ ﻋﻠﯿﮏ ﺳﻼم!‬
‫ـ ﺧﺐ ﺣﺎﻻ ﺳﻼم.‬
‫ـ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ ﺧﺎﻧﻮم.‬

‫و ﺧﻮدش دوﺑﺎره روي ﺻﻨﺪﻟﯽ ﻧﺸﺴﺖ. ﻧﻔﺲ ﻧﯿﺰ ﭘﺲ از ﺧﺮوج ﭘﺎﻟﺘﻮﯾﺶ از ﺗﻦ، ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺸﺴﺖ.‬
‫ـ ﻧﻤﯽ ﭘﺮﺳﻢ ﭼﯽ ﻣﯽ ﺧﻮري ﭼﻮن ﺳﻔﺎرش رو دادم، وﻟﯽ… ﺧﻮﺑﯽ؟‬

‫ـ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺒﻮد ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪي؟! ﻣﻄﻤﺌﻨﺎ ﺳﻠﯿﻘﻪ ﻫﺎﻣﻮن ﯾﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ!‬
‫ـ ﺟﻮاب ﺳﻮاﻟﻢ رو ﻧﮕﺮﻓﺘﻢ.‬
‫ـ ﺧﻮﺑﻢ ﻣﻤﻨﻮن، ﺗﻮام ﮐﻪ ﺧﻮب ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺎي.‬


نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This blog is kept spam free by WP-SpamFree.

[uniplace_links] [uniplace_links]

خرید گیفت کارت